eBook Iszsza mobi epub

"Nie bój się, dziecko. Sądzę, że on cię nie skrzywdzi, choć to nie oznacza, że nie będziesz przez niego cierpiała. Miłość niesie ze sobą ryzyko, bo odsłaniasz serce, które łatwo można urazić."

Iszsza jest tytułową bohaterką najnowszej powieści Elżbiety Kosobuckiej. Poznajemy ją gdy rodzice dziewczyny giną w katastrofie lotniczej. Pogrążona w żałobie dziewczyna odnajduje spokój w Insuli - miejscu, w którym mieszka w otoczeniu najbliższych. Niestety niespodziewanie na jej drodze staje nieznana do tej pory ciotka, która wymaga od dziewczyny przeprowadzki w zupełnie obce miejsce.

Czy bohaterka odnajdzie się w Metropolis?

Historia jakich wiele, taka, którą z powodzeniem mogłoby napisać życie. Jednak poza główną osią fabularną znajdujemy w niej również wartości naddane. Zacznijmy od tego, że wydarzenia rozgrywają się w fikcyjnym świecie. Tak naprawdę, trudno jednoznacznie określić jego charakter. Mamy do czynienia z dwoma miejscami, z których jedno ukazane jest w pozytywnym świetle (Insula), drugie w negatywnym (Metropolis). Wyraźną aprobatą autorki cieszy się tradycja, łączność z naturą i wiara w Boga. Miałam poczucie, że cechy te uosabiają stare czasy, które dziś odeszły w zapomnienie. Po przeciwnej stronie znajduje się nowoczesność i związany z nią dystans, izolacja oraz zatracenie podstawowych wartości. Pisarka zestawia ze sobą oba światy, aby podkreślić ich przeciwieństwo.

Przyznam, że na początku miałam niewielkie trudności z odnalezieniem się w tym świecie. Iszsza jawiła mi się jako naiwna bohaterka, która nie zna reguł rządzących światem. Z biegiem czasu zaczęłam zauważać, że w rzeczywistości to silna postać, wierna wpojonym jej przez rodziców zasadom. Mimo niebezpiecznych podszeptów Iszsza do samego końca trzymała się swoich postanowień. Do tej pory jestem pełna podziwu dla jej niezłomności i siły charakteru. Jestem pewna, że niejednokrotnie miała ciężko, jednak nigdy nie dała tego po sobie poznać.

Iszsza jest niczym światełko w tunelu dla pozbawionego skrupułów świata, w którym dawno zapomniano jak powinno się postępować. Bez zawahania dąży do obranego sobie celu, jakim jest pomoc jak największej grupie osób. Nie zważa przy tym na niebezpieczeństwo, które jej grozi. W działaniu ludzi zawsze doszukuje się dobra, tłumacząc ich pobudki brakiem siły charakteru. Jej zachowanie wpływa na otoczenie, przede wszystkim na Epistrefa, mężczyznę, będącego jej opiekunem w nowym, nieznanym jej świecie.

"Iszsza" to piękna powieść, ukazująca nam w jaki sposób miłość i dobro wpływają na świat. Czasem wystarczy odrobina ciepła, by zmienić otaczających nas ludzi, wpłynąć na ich sposób postrzegania rzeczywistości.

Warto o tym pamiętać.

Serdecznie zachęcam do poznania tej historii.

Moja ocena 8/10.

Jest to historia nieoczywista. Miejsce akcji, imiona bohaterów początkowo mogą wprowadzić czytelnika w błąd, sugerując opowieść z fantastyki. Nic bardziej mylnego! "Iszsza" to historia w której spotyka się dobro i zło, ciemność i jasność, miłość i wrażliwość z obojętnością i wrogością. To opowieść o tym, co się stanie, gdy każdy z nas straci iskierkę empatii, dobra i szacunku dla drugiego człowieka. Opowieść o tym jak strach przejmuje władzę nad człowiekiem i światem. Delikatna wskazówka, żeby nie zatracić tego co najważniejsze, bo ciepło, własne przekonania i trwanie w nich potrafią zmiękczyć najtwardsze serca i zmienić największego "zabijakę", tak jak kropla potrafi w skale wydrążyć otwór na świat. Ta książka nie jest historią jakich wiele. Przeczytałam ogrom różnych powieści, ale z taką, o takim przesłaniu, jeszcze się nie spotkałam. Daje nadzieję, trochę edukuje, pozwala zapomnieć o trudach dnia codziennego ale nie o sobie. Z niecierpliwością czekam na ciąg dalszy i mam nadzieję, że taki nastąpi! Polecam gorąco!

„Iszsza” Elżbiety Kosobuckiej to coś więcej niż zwykła opowieść. To historia oparta na uniwersalnych wartościach, takich jak dobro, empatia i autentyczność, która zmusza do refleksji.

Książka stawia pytania o to, kim jesteśmy naprawdę. Tożsamość nie jest dana raz na zawsze, kształtuje się poprzez doświadczenia, wybory i konfrontację z własnymi lękami. Bohaterka ma głębokie poczucie niedopasowania do świata i świadomość funkcjonowania poza utartymi normami. Jej inność staje się jednocześnie ciężarem i źródłem siły, izoluje, ale też pozwala widzieć więcej.

Mimo obecności innych, bohaterka doświadcza samotności wewnętrznej, która towarzyszy jej niemal nieustannie i staje się tłem dla decyzji i emocji. Już dawno nie czytałam historii, w której znalazłam tak wiele nazwanych emocji, zmuszających do zatrzymania się i refleksji nad tym, co w nas najgłębsze.

Nie chciałam kończyć tej książki. „Iszsza” zachwyciła mnie dobrocią i subtelną siłą bohaterki, która przenika każdą stronę a zakończenie złamało mnie emocjonalnie i nie obyło się bez łez.

Choć centralną postacią jest Iszsza, książka nie skupia się wyłącznie na jej perspektywie. Równie ważną rolę odgrywa Epistref, bohater z własną historią, emocjami i wewnętrznymi dylematami. Jego obecność nadaje opowieści głębi i pokazuje, jak różne mogą być sposoby mierzenia się z rzeczywistością i samym sobą.

Na uwagę zasługują również postacie drugoplanowe, które, choć pojawiają się na dalszym planie, dopełniają świat przedstawiony i wzmacniają przekaz powieści, ukazując różnorodne postawy wobec dobra, inności i samotności.

Autorka posługuje się stylem pełnym metafor, bardzo dobrze balansując na pograniczu gatunków. Świadomie buduje niejednoznaczność, pozostawiając czytelnikowi przestrzeń do własnych interpretacji. Również wyjątkowe imiona bohaterów podkreślają ich symboliczny charakter i poczucie bycia poza zwyczajnym światem.

W powieści zderzają się dwa odmienne światy: Insula, będąca przestrzenią czystych wartości, wspólnoty i dobra, oraz Metropolis - symbol świata współczesnego, w którym ludzie żyją obok siebie, ale bez prawdziwych więzi, empatii i uważności na siebie. Kontrast ten podkreśla trudność zachowania własnych wartości w rzeczywistości zdominowanej przez cynizm, lęk i obojętność.

„Iszsza” to prawdziwy wulkan emocji, opowieść, która nie prowadzi czytelnika za rękę, lecz zaprasza do myślenia, porusza i zostaje w sercu na długo.

Polecam ją jak najbardziej czytelnikom, którzy szukają literatury pełnej emocji, refleksji i uniwersalnych wartości.

Więcej Niż Opowieść: "Iszsza" jako Alegoria Ocalenia Ducha w Świecie Cynizmu

Literatura, w swojej najgłębszej formie, jest lustrem odbijającym fundamentalne prawdy o ludzkiej egzystencji. Utwory, które zostają z nami na długo, dotykają uniwersalnych motywów – potęgi empatii oraz siły ducha. Właśnie takie doświadczenie oferuje nam Elżbieta Kosobucka swojej poruszającej odzie do człowieczeństwa: "Iszsza". To przypowieść o cenie niewinności w zepsutym świecie i o tym, jak czysta, niemal magiczna siła potrafi zdestabilizować system oparty na cynizmie. Niniejsza analiza to próba zmierzenia się z tym właśnie uniwersalnym przesłaniem, badając, jak opowieść o stracie staje się refleksją nad kondycją współczesnego społeczeństwa.

​Od pierwszych stron zanurzamy się w historię Iszszy, której życie – z natury jasne i promienne – zostaje brutalnie naznaczone stratą i wędrówką. Ta podróż nie jest jednak ucieczką, lecz aktem głębokiej, wewnętrznej jasności. Iszsza, pomimo bólu, staje się uosobieniem czystej, bezwarunkowej życzliwości, która niczym magnes przyciąga zarówno nadzieję, jak i śmiertelne zagrożenie. Autorka osiąga ten efekt dzięki płynnej, niemal hipnotycznej narracji, która z łatwością łączy intymny dramat psychologiczny z wątkiem niemal thrillera politycznego i elementami fantastycznymi. Pisarka sprawnie balansuje tempo, a jej język, bogaty w symbolikę światła i ciemności, często manifestowaną poprzez subtelne elementy magii, nadaje całości głęboki, symboliczny charakter.

Dziewczyna wykracza poza ramy zwykłej bohaterki, stając się archetypem Niewinności i Odporności. Jej wewnętrzny kompas moralny pozostaje nienaruszony, a jej zdolność do empatii przedstawiona jest jako siła, której nie da się kupić ani zniszczyć. Jest to kluczowe, ponieważ pisarka celnie uchwyciła uniwersalny dramat: jak łatwo prawdziwe światło staje się celem dla mrocznych sił. Na drugim biegunie stoją antagoniści – elity biznesu i polityki, będące uosobieniem systemowego lęku i strachu przed utratą kontroli. Postacie te, obnażając mechanizmy władzy oparte na manipulacji, podkreślają, że to czysta dobroć Iszszy jest traktowana jak siła destabilizująca. Bohaterowie drugiego planu zaś stanowią zwierciadło dla czytelnika, odzwierciedlając spektrum ludzkich reakcji na dobro w obliczu ryzyka.

​Książka ta wymyka się łatwym klasyfikacjom, świadomie operując na pograniczu gatunków. Konstrukcyjnie jest to opowieść drogi, gdzie wędrówka bohaterki służy dojrzewaniu, choć tu przede wszystkim pogłębianiu jej misji. Jednak pod tym obyczajowym płaszczem kryje się fantasy filozoficzne: napięcie nie wynika tylko z pościgów i intryg politycznych, lecz z moralnego konfliktu, który stawia bohaterkę, posiadającą wyjątkową wewnętrzną moc, przeciwko zmechanizowanemu złu. Autorka łączy realizm psychologiczny (głębia wewnętrznych przeżyć Iszszy) z silnym elementem symbolicznym i fantastycznym, nadając całości wymiar nowoczesnej alegorii o walce o wartość. Ta płynność gatunkowa bez wątpienia jest ogromną zaletą książki. Pozwala czytelnikowi zanurzyć się w lekturze, a jednocześnie zmusza go do refleksji.

Głównym przesłaniem tej historii jest głęboka krytyka współczesnego społeczeństwa, które fetyszyzuje siłę, a boi się prawdy. Utwór stawia fundamentalne pytanie: dlaczego dobroć jest w dzisiejszych czasach zagrożeniem? Odpowiedź, którą sugeruje autorka, jest taka, że empatia Iszszy jest wywrotowa, ponieważ obnaża fałsz i moralną pustkę systemów opartych na egoizmie.

Emocjonalnie, lektura "Iszszy" wywołuje intensywny wachlarz uczuć: od głębokiego wzruszenia nad cierpieniem niewinności, przez narastającą frustrację wobec cynizmu antagonistów, aż po podnoszącą na duchu nadzieję płynącą z każdego aktu życzliwości bohaterki. Czytelnicy poczują nieodpartą potrzebę zrewidowania własnych postaw; będą zastanawiać się nad własnym udziałem w świecie – czy są tymi, którzy gaszą światło, czy tymi, którzy pomagają je chronić. Jest to literacka podróż, która pozostawia trwały ślad, skłaniając do refleksji nad granicami własnej odwagi w obronie podstawowych wartości.

​Książka jest wezwaniem do przebudzenia etycznego, dowodząc, że jedynym ratunkiem dla ludzkości jest rewolucja serca. Pomimo wszechobecnego cierpienia, Iszsza niesie ze sobą niegasnący płomyk nadziei, udowadniając, że prawdziwa siła tkwi w niezłomnej determinacji bycia dobrym.

​Siła tej opowieści tkwi w jej ponadczasowości i uniwersalności. W pewnym sensie "Iszsza" przywodzi na myśl najlepsze tradycje literatury sprzeciwu, stając obok dzieł, które stawiają jednostkę z czystym moralnie kręgosłupem przeciwko zdegenerowanemu systemowi. Jest to refleksja równie ważka, jak te o jednostkowym heroizmie w obliczu opresji, znane z klasyki europejskiej, a jednocześnie przesiąknięta słowiańską wrażliwością. To sprawia, że opowieść ta, choć osadzona w konkretnej fabule, nabiera wymiaru głęboko kulturowego dialogu o fundamentach etyki w dobie postprawdy. Autorka udowadnia, że opowieść o cierpieniu niewinnych wciąż ma moc rezonowania z najistotniejszymi lękami i nadziejami współczesnego człowieka.

To lektura obowiązkowa dla każdego, kto poszukuje w literaturze nie tylko rozrywki, ale i głębokiej, egzystencjalnej refleksji. Polecam ją szczególnie czytelnikom wrażliwym, ceniącym fantasy psychologiczne i filozoficzne, a także tym, którzy na co dzień czują się przytłoczeni medialnym cynizmem. To idealna propozycja dla osób, które wierzą w siłę małych gestów i indywidualnej etyki, a także dla tych, którzy potrzebują emocjonalnego i moralnego umocnienia. Jeśli zastanawiasz się, czy dobro, nawet to niemal magiczne, ma szansę przetrwać w dzisiejszym świecie, ta książka da Ci na to poruszającą, choć niełatwą, odpowiedź.

​Zamykając refleksję nad "Iszszą", należy podkreślić, że to dzieło to znacznie więcej niż zwykła opowieść; to moralny kompas na czasy postprawdy i dominacji egoizmu. Elżbieta Kosobucka stworzyła historię, która, balansując między dramatem a głęboką symboliką, zmusza nas do ponownego zdefiniowania pojęcia siły. Ostatecznie, recenzowany tekst jest wezwaniem do rewolucji serca, potwierdzeniem wiary w to, że dobro, choć kruche, ma potencjał, by ocalić świat przed wszechogarniającym cynizmem.

**PATRONAT MEDIALNY**

Dziś przychodzę do Was z kolejnym patronatem medialnym, który towarzyszył mi w ostatnim czasie a jego wyjątkowość i ciepło zostaną ze mną na bardzo długo czas.

Z twórczością Elżbiety Kosobuckiej po raz pierwszy spotkałam się kilka lat temu, gdy sama stawiałam swoje pierwsze kroki w literackim świecie i zaczynałam swą przygodę z blogowaniem, potem nasze drogi się niejednokrotnie przecinały, aż przyszedł moment, w którym dostałam propozycję objęcia patronatem medialnym jej najnowszą powieść, czyli niniejszą "Iszszę".

Nie zastanawiałam się dług i dzięki temu odkryłam kolejną piękną historię która zamieszka w moim sercu.

"Iszsza" to powieść z się nietuzinkowym klimatem, z emocjonalnymi i skomplikowanymi postaciami, pełna tajemnic i intryg, wciągająca i mocno zaskakująca. Jest to idealnie zbalansowana opowieść o miłości, która nie miała prawa się narodzić... a tym bardziej przetrwać w tym wymyślonym przez autorkę świecie.

W tej powieści nic nie jest jednoznaczne i oczywiste, wszystko, o czym stopniowo się dowiadujemy, na pierwszy rzut oka wydaje się oczywiste, jednak uwierzcie mi, w tej historii odnajdziecie nie tylko drugie, ale i czasami trzecie dno. Dzięki temu cała historia staje się bardziej realistyczna i wielowymiarowa, a akcja toczy się niczym rozpędzony rollercoaster.

Autorka opierając się na uniwersalnych wartościach, tworzy fascynującą i wciągająca opowieść o sile prawdziwej miłości i przyjaźni, która przetrwa niejeden życiowy sztorm. Zaskoczeniem dla mnie było to, jak wielki nacisk został położony w tej historii na wiarę i zawierzenie wszystkiego Bogu, nie przeszkadzało mi to absolutnie, ale pokazało, jaką siłę ma wiara i jak bardzo ludzie jej potrzebują i ufają jej całym sercem.

Wszyscy bohaterowie bez najmniejszego wyjątku popełniają błędy, ulegają wpływom i nie do końca radzą sobie z problemami, stają się dzięki temu bardziej "żywi" łatwiej się z nimi utożsamić, obdarzyć emocjami, poczuć do nich sympatię bądź antypatię.

Autorka w swojej powieści porusza również wiele innych istotnych kwestii i o tym też trzeba wspomnieć. Pokazuje, jak ogromny wpływ na nasze życie ma otoczenie, w którym przebywamy oraz nasi najbliżsi, jak łatwo jest zniszczyć człowieka, pozbawić go elementarnych wartości, podporządkować i sprawić by wykonał wszystko, co mu rozkażemy.

Udowadnia, jak ważne jest, by nie bagatelizować problemów tych, których kochamy, jak ważne jest wsparcie i zaufanie. Mamy do czynienia tutaj również z ostracyzmem i wykluczeniem członków społeczeństwa, którzy w jakikolwiek sposób odbiegają od "normy", którzy popełnili jakiś błąd, a przychodzi im za to płacić niezwykle wysoką cenę. Obserwujemy, jak nieuchronną lawinę zdarzeń może wywołać jeden błąd, jedna nieprzemyślana gruntownie decyzja, jak bardzo ona wpływa na losy poszczególnych jednostek, jak bardzo przeszłość ma wpływ na przyszłość, ale niejednokrotnie ta przeszłość staje się jedynym ratunkiem. Autorka pokazuje nam również niszczącą siłę kłamstwa, które potrafi podstępnie zrujnować wszystko...

Udowadnia, jak łatwo jest być samotnym nawet w największym tłumie, gdzie jesteśmy anonimowi i nikt nie zwraca na nas najmniejszej uwagi.

Niezwykle barwne i sugestywne opisy pobudzają wyobraźnię, łatwo jest się wczuć "klimat" tej historii, poczuć klimat niewielkiej Insuli jej piękno i ciepło, ludzką życzliwość, by za chwilę zderzyć się z obojętnością wielkiego bezdusznego miasta, gdzie każdy pilnuje tylko swojego przysłowiowego interesu.

Postaci w tej historii jest sporo, choć głównym narratorem jest nasza główna bohaterka. Dzięki temu zabiegowi łatwiej jest wczuć się nam w jej położenie, zrozumieć rozterki i motywy.

Postacie te są barwne, obdarzone całą gamą uczuć i emocji, potrafią one przekonać do siebie czytelnika a za chwilę sprawić, że ma się ochotę wziąć jedno czy drugie i porządnie nim potrząsnąć

Pomysł na fabułę w moim odczuciu świetny! Dopracowany w najdrobniejszym szczególe, doskonale poprowadzony, zaskakujący. Naturalnie prowadzone dialogi sprawiły, że przepadłam w tej książce na kilka dobrych godzin. Książka zapewnia czytelnikowi stały dopływ adrenaliny, ale gwarantuje również sporą dawkę wzruszeń.

Przyznaję, zdarzyło mi się uronić łezkę- szczególnie przy końcowych scenach, gdzie bohaterwowie musieli podjąć najważniejsze decyzje w życiu, a potem nie mogli poradzić sobie z ich konsekwencjami. Zmusza do wielu refleksji, pojawia się wiele pytań, na które odpowiedzi musimy poszukać we własnym sercu. Płynie z tej powieści olbrzymia fala empatii, miłości, przyjaźni i ciepła. Czułam się niezwykle komfortowo czytając tę historię. Taka... zaopiekowana.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Autorka stworzyła pobudzającą wyobraźnię, wciągającą i intrygującą historię. Umiejętnie buduje i podsyca napięcie w oczekiwaniu na finał całej histrii, który swoją drogą mocno zaskakuje i sprawia, że zostjecie z otwartymi ustami niedowierzając, że zadziało się tak jak zadziało.