eBook Iluzja. Cienie przeszłości. Tom 2 mobi epub

Nie do końca wiem co sądzić o tej książce. Pierwsza część była taką petardą, że od razu postanowiłam sięgnąć po kontynuację, mając względem niej ogromne oczekiwania. Początkowo jednak totalnie nie mogłam się w niej odnaleźć.

Lubię czasem wychwytywać pewne fakty szybciej, niż robi to bohater, ale tutaj zaczęło mnie to przytłaczać. Poza tym fabuła wydawała mi się zbyt skomplikowana. Mnóstwo zwrotów akcji i wątków, w których można się pogubić. Kiedy już wydaje nam się, że znamy rozwiązanie, wszystko burzy się jak domek z kart, a chwilę później autor częstuje nas zupełnie nowym tropem. Nie zrozumcie mnie źle – lubię gdy sporo się dzieje i a akcja jest dynamiczna, ale czasami i w tę stronę można przesadzić. W pewnym momencie może się to wydawać nawet męczące, czekamy na wielki finał nieco znużeni.

To co także mnie przytłoczyło w tej książce to jej objętość. Ponad 500 stron, na których spokojnie zmieściłyby się dwie odrębne historie. Co do fabuły i bohaterów, dopiero w połowie zorientowałam się dlaczego tak ciężko było mi się wgryźć w tę historię. Chodzi o życie prywatne Marcina – przez sporą część książki nie było żadnych wzmianek, jedynie kilka suchych faktów, podczas gdy pierwsza część właśnie na tych opisach bazowała.

Tym, co też mnie delikatnie irytowało to zachowanie śledczego. Komisarz Zakrzewski znów zgrywa bohatera i samotnie pcha się w ręce mordercy. O ile pierwsza część jego przygód wydaje się realna, tak tutaj można kilka razy poczuć delikatną przesadę. Czyżby Marcin Zakrzewski to nowy nieśmiertelny superbohater, który pokona wszystkie demony stając z nimi w samotnej walce?

Jak na razie widać same przytyki i myślałam że tak zostanie już do końca. Jakie było moje zdziwienie gdy okazało się, że ta historia, która podobno mi się dłużyła, nie chciała wyjść mi z głowy przez kilka kolejnych dni! Teraz mam spory dylemat: czytać trzecią część czy sobie odpuścić?

Nawet nie wiecie jak bardzo czekałam na kolejną książkę pana Mieczysława. „Martwy Sad” podbił moje serce, a język autora niezwykle mi podpasował, więc przebierając nogami, wyczekiwałam na upragniony tom drugi serii „Cienie Przeszłości”. Jak to mówią, są takie książki, o których nigdy się nie zapomina i tacy autorzy, po których sięgamy w ciemno, nie zależnie od pory dnia czy roku. I takim właśnie autorem kryminalnym jest dla mnie pan Gorzka. Biorę się za jego dzieła w ciemno, bo wiem, że nigdy mnie nie zawiedzie.

A jak wiadomo – jak kryminał to i zwłoki. Ale nie takie zwykłe, wiecie trup – dochodzenie – winny – cześć pieśni. Co to to nie! Autor wcale nie jest przewidywalny! Oczywiście mamy denatkę, ale zmumifikowaną. Przyznaję się bez bicia, że wcześniej nie miałam „przyjemności” czytać o takim umarlaku, więc tym bardziej cieszyłam się na lekturę.

Co tu dużo mówić, pan Mieczysław odwalił kawał porządnej roboty. Świetna fabuła, masa zakrętów, tropów, które prowadziły donikąd, trup zaczyna ścielić się gęsto, a nasz komisarz próbuje odkryć kto jest za to wszystko odpowiedzialny. Wciągnęłam się na maxa! Prawie 600 stron książki zjadłam w 1,5 dnia – to samo o sobie świadczy. Kiedy już myślałam, że mamy już zbrodniarza, że zagadka się wyjaśniła to czekała mnie niespodzianka i czułam się jakbym trafiła kulą w płot! Do samego końca oczekiwałam wyjaśnienia, niemalże z zapartym tchem! Podobało mi się też, że w delikatny i subtelny sposób możemy tutaj znaleźć nawiązania do tomu pierwszego, bo jakby nie patrząc bardzo, ale to bardzo mi się podoba.

Nie mogę wyjść z podziwu, iż autor stworzył taką historię, że kapcie spadają ze stóp. Wszystko jest początkowo spokojne, płynące swoim rytmem, po to, by „za chwilę” rypnąć z pełnej petardy i porwać nas w doskonałą historię. Bohaterowie nadal są świetnie wykreowani i mimo że jest ich wielu to nie miałam większego problemu z rozpoznawaniem kto jest kim. Może troszkę brakowało mi wątku uczuciowego, ale jego brak również nie jest szkodliwy iw pełni możemy oddać się śledztwu!

Koniec końców, jeśli nie znacie pana Mieczysława – poznajcie go! Dajcie szansę jego pióru, dajcie sobie szansę na poznanie znakomitego pisarza, który nie zawodzi, a może Was tylko fantastycznie zaskoczyć – GWARANTUJĘ ♥

"ILUZJA" - pod tym tajemniczym i intrygującym tytułem kryje się najnowsza i zarazem druga już odsłona kryminalnego cyklu Mieczysława Gorzki, którego to głównym bohaterem jest wrocławski komisarz policji - Marcin Zakrzewski. I tak, jak miało to miejsce w przypadku pierwszej części tej literackiej sagi, tak i tym razem mamy przyjemność spotkać się z pełnokrwistą opowieścią kryminalną, która oferuje nam wszystko to, czego tylko od tego typu książki moglibyśmy oczekiwać. Pozycja ta ukazała się nakładem Wydawnictwa Bukowy Las.

Wrocław, czasy współczesne. W jednym z mieszkań zabytkowej kamienic zostają odnalezione zmumifikowane zwłoki kobiety, która najprawdopodobniej została zamordowana. Kilka dnia później dochodzi na terenie miasta do serii makabrycznych morderstw, których to sprawca wdaje się w swoistą grę ze śledczymi, pozostawiając na ich miejscach pewne wskazówki. Komisarz Marcin Zakrzewski - planujący odejście z policji po traumatycznych wydarzeniach sprzed kilku miesięcy, podejmuje się śledztwa w tej sprawie, która ma okazać się zarazem jego ostatnią. Tyle tylko, że z każdym kolejnym dniem dochodzi ON do coraz większego przekonania, iż jego osoba odkrywa kluczową rolę w planach psychopatycznego zabójcy, a obie sprawy - zmumifikowanych zwłok i serii morderstw, zaczynają się ze sobą łączyć...

Niniejsza opowieść stanowi sobą perfekcyjne połączenie barwnej i nacechowanej dynamiczną akcją, historii kryminalnej, z niezwykle inteligentną relacją spod znaku psychologicznego thrillera, której to centralnym punktem jest ludzkie szaleństwo i zło, jakie staje się jego owocem. To książka, którą śmiało moglibyśmy porównać do słynnego, filmowego dzieła Davida Finchera pt. "Siedem", gdyż obie te historie odkrywają przed nam to, co w człowieku okazuje się najbardziej przerażającym... To mocna, dopracowana w każdym względzie, nacechowana dbałością o logiczny ciąg przyczynowo-skutkowy, jak i przede wszystkim na wskroś realistyczna, powieść kryminalna, którą to z pewnością docenią nawet najbardziej wytrawni miłośnicy tego literackiego gatunku.

Scenariusz książki skupia się głównie na przedstawianiu kolejnych wydarzeń z komisarzem Zakrzewskim w roli głównej, który po podjęciu się swojej ostatniej sprawy, staje przed niezwykle trudnym zadaniem zmierzenia się nie tylko z arcy inteligentnym oponentem, ale też i całą serią kłopotów, jakie spadną na jego osobę w związku z tym śledztwem. Jednocześnie ową, główną oś wydarzeń dopełnia kilka pobocznych wątków, które obrazują inne postacie, jak i które łączą się płynnie się najważniejszą częścią tej relacji, o czym przyjdzie nam się bardzo szybko przekonać. Kolejne rodzące się pytanie, mylne tropy i fałszywe odpowiedzi, a na koniec spektakularny, zaskakujący i bardzo mocny finał - to wszystko wypełnia sobą blisko 650 stron tej książki, której lektura upływa nam w iście błyskawicznym tempie.

Komisarz Marcin Zakrzewski, to klasyczny przykład głównego bohatera powieści kryminalnej, który niejako staje na naszych oczach do walki ze złem, ponosząc przy tym bardzo wielkie straty. Straty na polu życia osobistego - o czym mogliśmy się przekonać podczas spotkania z pierwszym tomem cyklu, jak i też na gruncie zawodowym, czego najlepszym wyrazem jest chęć zwolnienia się z pracy. To twardy, ale przy tym bardzo wrażliwy człowiek, który przeszedł nie jedno i widział w swoim życiu już tak wiele zła, iż niejeden z nas sam pogrążyłby się na wskutek tego w szaleństwie. To uczciwy, charakterny, bardzo inteligentny i do tego nad wyraz realistyczny, bohater, wobec którego nie można przejść obojętnym. Osobiście bardzo polubiłam tę postać, darząc ją wielką sympatią i kibicując w niełatwych przejściach, jakie to stają się jej udziałem.

Realizm stanowi również ważny element oceny obrazu rzeczywistości tej opowieści, który odnosi się zarówno do ukazania tu w przekonujący sposób naszej, polskiej codzienności, jak i chociażby pracy policji. Współczesna Polska, jaką widzimy na stronach tej książki, jest dokładnie taką, jaką mamy przyjemność (czasami niestety i przykry obowiązek) obserwować w naszym życiu, co zawsze warto docenić. To także piękna relacja o Wrocławiu, przedstawionym tu w naprawdę fascynujący sposób. Podobnie ma się rzecz także i z realiami policyjnej pracy, która łączy w sobie to, co efektowne, z tym, co jest nacechowane żmudną "śledczą robotą", z kojarzeniem śladów, faktów i spotkaniami z ludźmi, na czele. Oczywiście, znajdziemy tu kilka bardziej widowiskowych wątków, godnych filmu akcji..., ale w całościowym ujęciu stanowią one jedynie "urozmaicenie" naprawdę realistycznej historii ze zbrodnią w tle.

Wielkie emocje, wspaniała rozrywka i przyjemnie, a do tego bardzo inteligentnie, spędzony czas... - to wszystko staje się naszym udziałem za sprawą sięgnięcia po niniejsze dzieło Mieczysława Gorzki, który w mej ocenie staje się na naszych oczach jednym z najlepszych "kryminalistów" na polskiej, literackiej scenie. "Iluzja" to książka, jaką chciałby poznać każdy miłośnik tego gatunku, a do tego stanowiąca naprawdę ambitne wyzwanie dla czytelnika, dla którego ważniejsza jest logika i inteligencja podania historii, aniżeli sama widowiskowość. Z tego też względu mogę z pełnym przekonaniem zachęcić was i polecić sięgnięcie po ten tytuł, który zafunduje wam sobą wszystko to, co w kryminałach lubicie i cenicie najbardziej. Polecam - naprawdę warto!