Dżin Parszywiec. Kalinka. Tom 1

Kalina wiodła całkiem spokojne, zwyczajne życie w swoim mieście. Miała przyjaciół, z którymi spędzała czas, dobrze działający internet, nie narzekała na nudę... Ale, nieeee!

Jej rodzice wpadli na beznadziejny pomysł, żeby przeprowadzić się do jakiejś zapadłej, zapomnianej przez cywilizację mieściny, która znajduje się gdzieś na końcu świata. W dodatku to miejsce, rok w rok, nawiedzane jest przez jakieś prehistoryczne ptaki, które niszczą wszystko na swojej drodze. Mama Kaliny próbuje znaleźć rozwiązanie i zapobiec tym atakom. Buduje ptasiego robota, który będzie miał za zadanie zaprowadzić skrzydlate stado w bardziej przychylne miejsce. Mama całymi dniami „dłubie” coś w swojej pracowni, tata szuka nowej pracy, a starszy brat wrócił do miasta. Kalina jest znudzona, rozżalona i zła! Doskwiera jej też samotność.

Na szczęście, podczas spaceru spotyka dziwną staruszkę, która ofiarowuje jej pieska. Dziewczynka od razu zaprzyjaźnia się ze swym czworonożnym towarzyszem, który okazuje się doskonałym kompanem do górskich wędrówek i różnych zabaw.

Mogło być tak miło i spokojnie...

Wtedy Kalinka, całkiem przypadkiem, trafia do pieczary dżina! Tak, dżina! Takiego, który spełnia trzy życzenia, jest wredny i tylko marzy, żeby namącić i narobić kłopotów. Pamiętajcie: dżiny biorą życzenia baaaaardzoooo dosłownie. Kalinka chciała móc rozmawiać ze swoim psem, więc... od tej pory mówiła tylko „po psiemu”. Nie mogła nawet porozumieć się z rodzicami.

Szybko zrozumiała dlaczego dżin nazywał się... Parszywcem.

To dopiero początek kłopotów i zwariowanych przygód Kalinki i jej psa Łysolka. Dalej, robi się jeszcze ciekawiej i bardziej niebezpiecznie.

Muszę przyznać, że to świetna powieść graficzna dla dzieci i młodzieży. Przeczytałam ją jednym tchem i już nie mogę się doczekać kiedy sięgnę po kolejny tom. Mamy tutaj rozterki i bolączki zwyczajnej dziewczynki, która przeżywa trudne chwile z powodu przeprowadzki do nowego miejsca. Mamy też dobrą dawkę humoru i sporo zaskakujących zwrotów akcji. Jest też dżin, magia, tajemnicze, mityczne stwory itd.

POPKulturowy Kociołek:

W pewnej odizolowanej dolinie, która nie została jeszcze skalana skazą postępującej cywilizacji, leży pewna wioska, która regularnie nękana jest przez migrujące ogromne ptaki niszczące wszystko na swojej drodze. To właśnie tam wraz ze swoimi rodzicami przebywa młoda Kalinka. Jej matka jako wybitny naukowiec chce bowiem powstrzymać negatywne skutki zbliżającej się migracji. Niestety miejsce to nie jest nazbyt ciekawe dla dziecka. Przynajmniej na pierwszy rzut oka, bowiem szybko okazuje się, że okolica skrywa wiele interesujących sekretów.

Ogólny zarys historii albumu Kalinka: Dżin Parszywiec brzmi dość klasycznie. Czyli jak dziesiątki innych wartkich przygodowych opowieści z odrobiną dramatyzmu dla najmłodszych. Przewracając kolejne strony, szybko idzie się jednak przekonać o tym, że tytuł ma coś więcej do zaoferowania. Twórcy sprawdzone schematy postanowili bowiem wymieszać z ciekawymi i dość zaskakującymi fantazyjnymi elementami. Na kolejnych planszach młody czytelnik wraz z ujmującą główną bohaterką odkrywa więc sekrety okolicy, poznaje niezwykłych mieszkańców i daje się porwać emocjom, kiedy dziewczynka styka się z potworami i tytułowym dżinem.

Cała ta treść została ponadto podana w naprawdę wartkiej formie. Strony przewraca się więc w błyskawicznym tempie, chcąc zobaczyć, co będzie działo się dalej. Dużą zaletą tytułu jest również jego młoda bohaterka. Dziewczyna jest dość ekspresyjna i nie boi się powiedzieć co myśli, nawet jeśli nie zawsze podoba się to innym osobom. Prowadzi to do zabawnych sytuacji, które potrafią wywołać uśmiech na twarzy czytelnika....

KALINKA I WIR PRZYGÓD

„Kalinka”, nowa propozycja Kultury Gniewu dla najmłodszych, to taka sympatyczna lektura w sam raz na wakacje. Dziecko, nowe miejsce, tajemnice, przygody… No klasyk, ale klasyk, który zawsze się lubi, czytać chce i zawsze fajnie się sprawdza. I fajnie wyszło to wszystko także tym razem, lekko, prosto, sympatycznie – ot coś dla wszystkich młodych ciałem i duchem, którzy mają ochotę na przyjemna opowieść familijną.

Kalinka to dziewczynka, która wiodła normalne życie, dopóki jej rodzice nie przeprowadzili się w góry do niewielkiej wioski, gdzie matka ma się zająć migracją tutejszych ptaków, stanowiących spore zagrożenie dla ludzi. O zwierzętach tych niewiele wiadomo, właściwie tyle, że są bardzo stare i bardzo dumne, czasem nawet uważane za bogów. Przez wieki ludzie i ptaki jakoś dawali radę żyć razem, ale niestety od kiedy zbudowano tu zaporę, wszystko poszło nie tak – nowych ptaków nie przybywa, gatunek może wyginąć, a ptasia migracja powoduje wielkie szkody. Tym wszystkim ma się zając matka Kalinki, a Kalinka jakoś przetrwać w miejscu, które wydaje się jej najnudniejszym na ziemi. Ale i ta okolica kryje pewne sekrety, a kiedy dziewczynka rzuci się w wir przygód, wszystko może się zmienić!

Więc tak, „Kalinka” to komiks, który w swoim gatunku jest typowym dziełem. Ale nie poczytujcie tego, jako zarzut, żaden to minus – takie skierowane do dzieci historie przygodowe to po prostu gatunkowe rzeczy, które takie zwyczajnie być muszą. Tego od nich oczekujemy, tego chcemy, na to mamy ochotę i to dostajemy. Kwestia jest taka, czy dostaniemy coś dobrze wykonanego, czy nie. czy będzie to kopia innych dzieł, czy coś z własnym charakterem i podejściem. No i właśnie do tej drugiej grupy należy „Kalinka”.

Fajna to lektura. Fajna rzecz samodzielna, ot tak do łyknięcia na raz, i fajny początek serii. Jako właśnie taka dziecięca rzecz, w sam raz na wakacje, znakomicie się to sprawdza. Mamy sympatyczną bohaterkę, jej bliskich i świat, tu znajomy, tam trochę niezwykły… Pod wieloma względami przypominało mi to „Bajkę na końcu świata”, trochę też pokemonowe wydaje się to wszystko. I fajnie, bo to akurat poczytywane skojarzenia są. Choć jednocześnie ma to swój własny charakter.

No ale te podobieństwa – przypadkowe zapewne – widoczne są też i w szacie graficznej. Bo nadal jakoś tak, jak u Podolca mi to wygląda. przynajmniej ten design postaci, te pewne obłości, choć gęściej tu, bardziej kolorowo, ale z podobnym ujmującym urokiem. Miłe to wszystko dla oka, ekspresyjne i tak po prostu bardzo przyjemne dla oka.

Więc mi to bardzo podeszło. Miłe było, przyjemne i warte poznania. No i warto będzie do tej opowieści wrócić w kolejnych tomach.