Dziewczyna, którą znałaś

Pomyśl historii był całkiem ciekawy jednak zakończenie marne. Ciężko było przez nią przebrnąć. Każdy rozdział jest opisem innej osoby co dodatkowo męczy zeby poskładać historie. Nie wrócę do tej książki na pewno.

Potencjał na ciekawą fabułę był spory, ale ogólnie nie wyszło chyba tak jak mogłoby. Ciężko mi było przez nią przebrnąć. Akcja trochę rozwleczona, bohaterowie tacy sobie. Dopiero ostatnie rozdziały wnoszą trochę ciekawości i napięcia.

Demony przeszłości …

Zdarza się niekiedy tak, że przeszłość ciągnie się za nami całe życie, nie daje o sobie zapomnieć. Nawet, kiedy jesteś my przekonani o tym, że zostawiliśmy za sobą pewne wydarzenia czy zamknęliśmy pewne drzwi, one znów się otwierają. Niekiedy ta przeszłość potrafi zdeterminować naszą teraźniejszość, a nawet przyszłość, niekiedy potrafi zniszczyć wszystko, co zbudowaliśmy, albo pozbawić nas nadziei na to, że będzie lepiej. Sam fakt, że tak naprawdę niewiele trzeba, żeby wszystko stracić wystarczy, by ta przyszłość zaczęła nas przerażać. Szczególnie, że jej częścią może być na przykład osoba, którą dawno uznaliśmy za zmarłą.

W takiej właśnie sytuacji znalazła się Alice, prawniczka, specjalizująca się w prawie rodzinnym. Jej życie dla wielu osób wydaje się być idealne. Jej przystojny mąż, George Bell, były członek parlamentu, a teraz prezenter telewizyjny, to osoba znana i powszechnie szanowana, a do tego majętna. Alice nie musi martwić się o środki do życia, prowadzi luksusowe i wygodne życie, choć uczucie pomiędzy małżonkami dawno zamieniło się w przyzwyczajenie. Kobieta toleruje obojętność męża, a niekiedy oznaki lekceważenia, bowiem jest świadoma tego, co dało jej to małżeństwo, a także pozostał w niej cień fascynacji tym człowiekiem, którego spotkała i pokochała w studenckich czasach.

Ten misternie skonstruowany domek z kart rozpada się, kiedy Alice w pociągu z Edynburga widzi kobietę łudząco podobną do znajomej z czasów studiów, Ruth Walker. Nawet więcej, Alice jest przekonana, że spotkała właśnie Ruth tyle tylko, że to niemożliwe, bo ona … nie żyje. Utonęła wiele lat temu, jeszcze w studenckich czasach. Uniwersytecki bal zakończył się dla niej tragicznie – upojoną alkoholem ostatni raz widziano ją na plaży South Beach. Policja znalazła jej buty i torebkę i na tej podstawie została uznana zamarłą, choć ciała nigdy nie odnaleziono. Pozostawiła młodsza siostrę, Naomi, dla której była wzorem, a także chłopaka, którego życiowa misją stało się pisanie artykułów na temat jej zaginięcia. Jak się okazuje, dobrze pamięta ją także mąż Alice, choć w tym wypadku zapewne wolałby, żeby było inaczej.

Ta śmierć wzbudziła również szereg kontrowersji i pytań, czy to rzeczywiście był wypadek. Teraz, po latach, temat utonięcia Ruth powraca, a my możemy zagłębić się w tę skomplikowaną, choć nieco schematyczną historię. Opublikowany nakładem Wydawnictwa W.A.B. thriller psychologiczny, bo tak bowiem można nazwać książkę, to dowód na to, jak często zakładamy maski, a także na to, jak dalece człowiek jest gotów w pewnych okolicznościach przekroczyć granice. Powieść pt. „Dziewczyna, którą znałaś”, to debiut literacki Nicoli Rayner, której nazwisko z pewnością zapisze się w pamięci wielu czytelników. Po książkę sięgnąć mogą zarówno wielbiciele sensacyjnych historii, jak i mocno rozbudowanej sfery emocjonalnej w książce.

Niestety zastosowany zabieg, słuszny zresztą przy tym pomyśle na historię, czyli dwa plany czasowe, zupełnie zgubiły autorkę. W tekst wkradł się bowiem chaos, potęgowany jeszcze przez ilość postaci i wątków zupełnie niepotrzebnych, nic nie wnoszących do opowieści. Rozczarowuje również zakończenie, zbyt oczywiste, wręcz nijakie, które sprawia, że pozostajemy z poczuciem wielkiego niedosytu. Mimo wszystko jednak książka ma wielki, choć niewykorzystany w pełni potencjał, który warto go odkryć. Zagłębiając się w tę frapującą momentami historię warto pamiętać, że debiutantom wiele powinno się wybaczyć.

Justyna Gul

Qultura słowa

"Nikt z nas nie istnieje wyłącznie w jednej wersji."

Nie trafiłam z książką, i nie chodzi o to, że mnie nie przekonała, bo umiejętnie oscylowała wokół psychologicznych niuansów, jednak zupełnie nie przyciągnęła tematyką. To powieść dla starszych nastolatków, młodych czytelników osadzonych w barwach trudnego dojrzewania, kiedy sprawy alkoholu, narkotyków, imprez i seksu wydają się być na pierwszym planie zainteresowań. Kto, z kim i jak traci dziewictwo, nietrwałość związków sklecanych na szybko, tak aby zaspokoić na bieżąco potrzeby pozornej bliskości, zamartwianie się o wygląd jakby decydował o wartości człowieka, wyrzeczenie się przyjaźni za drobne uciechy i pragnienia. Przyznam, że w tak dużej porcji, jak to zastosowano w przybliżanej historii, po pewnym czasie staje się uciążliwe i trudne do przebrnięcia. Jednak nie zrażajcie się do książki, bo w innych aspektach "Dziewczyna, którą znałaś" może się podobać i przekonywać. Porusza ciekawe aspekty ludzkich osobowości, nakłania do pytań, na ile tak naprawdę znamy bliskich, jak radzimy sobie ze stratą, jakie przyjmujemy postawy wobec wyrządzonej nam krzywdy. Czy kiedy znika ktoś z naszego najbliższego otoczenia, bezpowrotnie tracimy też część nas samych, wrażliwe elementy tożsamości, a może puste miejsce wypełniamy wyidealizowanymi obrazami?

Powieść zgrabnie skonstruowana, zapędza czytelnika w ciemne zaułki, gdzie ludzkie dusze odkrywają to, co w nich najgorsze. Natychmiast wyczuwamy, że osoby, rzeczy i incydenty mogą okazać się nie takimi, jakimi widzimy je na początku. Scenariusz zdarzeń nie odkrywa za dużo, małymi krokami docieramy do pierwszych sygnałów prawdy, wychwytujemy drobne wibracje kłamstw i niedomówień, nastrajamy się na zaskakujące obroty spraw. Nicola Rayner drażni wyobraźnię czytelnika, skłania do snucia domysłów, a kiedy wydaje się, że chwytamy sens przeszłości, spychani jesteśmy na boczny tor własnych przypuszczeń. Podobało mi się, że pisarka rzadko posiłkowała się bezpośrednimi chwytami w kreśleniu fabuły, roztaczała mgłę aluzji i półsłówek, tak aby rozrywka okazywała się bardziej wciągająca. To kobiece postaci grają pierwsze skrzypce, kierowane intuicją i przeczuciem docierają tam, gdzie inni nie potrafią. Zakończenie mnie rozczarowało, spodziewałam się większego szumu wokół rozwiązania, ale rozumiem, co kierowało autorką, a przede wszystkim było zgodne z duchem powieści i wytworzonym klimatem. Podsumowując, książka ma spory potencjał, aby porwać odbiorcę, jednak zdecydowanie młodszego niż ja, żyjącego jeszcze sprawami z pierwszych lat wkraczania w dorosłość, dopiero rozpoczynającego proces kształtowania osobowości, często wykazującego skłonność ku buntom. A główne wątki fabuły dotyczą: Alice intuicyjnie czującej, że przeszłość jej męża skrywa mroczne tajemnice, co nie daje jej to spokoju i pragnie za wszelką cenę poznać prawdę, Naomi wciąż nie potrafiącej pogodzić się z utratą ukochanej siostry, oraz Kat dokonującej rozliczenia z bolesnymi doświadczeniami młodości. Iskrą rozpalającą ogień zdarzeń staje się ulotna wizja zaginionej dziewczyny, piętnaście lat minęło a jej sprawa pozostała niewyjaśniona.

B[Adres usunięty]

Studentka Ruth Walker znika w tajemniczych okolicznościach. Kilkanaście lat później osoba łudząco do niej podobna zostaje zauważona przez Alice, absolwentkę tego samego uniwersytetu, co Ruth. Kobieta odkrywa, że jej mąż niedługo przed zniknięciem dziewczyny był jej partnerem. Alice dopada obsesyjna potrzeba wyjaśnienia zaginięcia młodej dziewczyny. Dokąd zaprowadzi ją jej prywatne śledztwo?

„Dziewczyna, którą znałaś” jest w mojej ocenie pozycją bardzo przeciętną. Porusza ważne tematy jak np. destrukcyjna potrzeba akceptacji przez rówieśników, gwałt, miłość homoseksualna, jednak te tematy są przedstawione na tyle płasko, że prędzej jako ich docelowych odbiorców wskazałabym osoby młodsze. Podczas lektury odniosłam wrażenie, że książka ta byłaby dobrą pozycją dla młodzieży, ze względu na niestosowne sceny - takiej 15+.

Bohaterowie są zbudowani poprawnie, nie mam zarzutów co do ich niespójności czy braku wyrazistości. Każda postać jest na swój sposób zauważalna i każda odznacza się inną osobowością, co pomaga je odróżnić. Na pierwszy plan zdecydowanie wysuwa się tutaj płeć piękna – bowiem narracja prowadzona jest z perspektywy 3 bohaterek. Postaciami pobocznymi są młodzi, dorastający chłopacy, którzy choć pochodzą z wyżyn społecznych to ich moralność dotyka dna i zdecydowanie ten motyw zainteresował mnie najbardziej. Pozostałe niekoniecznie. Zwłaszcza zważywszy na to, że wszystko w tej książce krąży wokół miłości, szczególnie tej nieszczęśliwej. Niestety, nie tego oczekiwałam.

Bardzo brakowało mi w tej książce napięcia. Mimo, iż jest to thriller psychologiczny to bardziej odpowiednie wydaje mi się zakwalifikowanie tej pozycji jako obyczaj z silnie rozwiniętym aspektem psychologicznym. Do ponad połowy lektury nie dzieje się nic. Potem akcja trochę przyśpiesza, jednak zakończenie nie wbija w fotel. A szkoda, bo to znacząco podratowałoby ogólne wrażenia.

Każdego z nas cechuje jednak inny gust czytelniczy. Książka zbiera także wiele pochlebnych opinii, zatem najlepszą metodą będzie osobiste zweryfikowanie tej pozycji.

Już na wstępie muszę zaznaczyć - to nie jest thriller psychologiczny. I chyba każda negatywna opinia będzie się brała ze złego zaszergowania do gatunku. Według mnie, jest to wciągająca obyczajówka z elementami thrillera, tajemnicą z przeszłości i niewyrównanymi rachunkami.

Powieść prowadzona jest z perspektywy trzech kobiet, Alice, Naomi i Kat, które łączy Ruth - popularna dziewczyna zaginiona 15 lat temu. Zabieg bardzo dobry, pozwalający nam poznawać wydarzenia z różnych perspektyw i dzięki temu możemy powoli składać, jak puzzle, obraz całości. Początek dla mnie był trudny, nie czułam klimatu, trochę dziwiła mnie nagła i w sumie niczym nie poparta obsesja Alice, dotycząca zaginięcia Ruth. Jednak po 100 stronie coś zaskoczyło i czytanie zaczęło mi sprawiać przyjemność. Akcja toczyła się gładko, wątki były spójne, a mnie coraz bardziej ciekawiło rozwiązanie tej zagadki.

Autorka nie wiem czy przypadkiem i z premedytacją, stworzyła antypatycznych męskich bohaterów. Chyba żaden mężczyzna nie został pokazany w dobrym świetle. Mnie to trochę przeszkadzało, bo feminizm jest okej, ale demonizowanie już nie.

Książka to debiut i jak na początek swojej kariery autorka poradziła sobie całkiem dobrze. Powieść jest wciągająca (po tej setnej stronie), nieoczywista, nawet nie trąca schematem, a zakończenie może zaskoczyć. Najbardziej bałam się, że wszystkiego się domyśliłam, jednak czekała mnie nispodzianka. Końcowe wyjaśnienie jest zręczne i trzyma się przysłowiowej kupy.

To taka lektura, która będzie budzić kontrowersje i dlatego wydaje mi się, że każdy powinien wyrobić sobie własne zdanie. Sama historia jest ciekawa i dająca do myślenia, ale jako całość prezentuje się raczej przeciętnie.

Alice należała do kobiet, które poprzez sławę swojego męża nie mogła się uwolnić od cienia kobiet z jego przeszłości.

Wydawałoby się, że przywykła już do obecnego życia. Jednak kiedy zachodzi w ciążę popada w pewnego rodzaju obsesję, a jej myśli zajęte są przez jedną z byłych partnerek jej męża. Wiąże się z nią przykra historia,bowiem dziewczyna zaginęła. Pewnego razu Alice widzi kobietę przypominającą byłą swojego męża, a w jej głowie kotłuje się milin pytań.

Czy Ruth - była dziewczyna męża Alice - żyje?

Czy Alice postradała zmysły?

Co takiego kryje mąż bohaterki?

Przyznaję, że jestem pod wrażeniem.

Kiedy otrzymałam książkę i zauważyłam porównanie do "Dziewczyny z pociągu" strasznie się zniesmaczyłam i podeszłam do tej książki zo gromnym dystansem. Myślałam, że faktycznie będzie tak zła jak "dziewczyna z pociągu", ale myliłam się.

To naprawdę dobrze skonstruowany thriller z ciekawą fabułą, który czytałam z zapartym tchem. Takiej historii ostatnio mi brakowało. Autorka zagwarantowała mi niemożliwy rollercoaster emocjonalny. Historia zawarta w książce wciągnęła mnie na tyle, że przeczytałam ją w jeden dzień i nadal nie mogę uwierzyć w zakończenie(!!!!!).

Bohterowie naprawdę dobrze skonstruowani. Cała powieść przesiąknięta jest intrygami, kłamstwem i rzeczami ,które po prostu nie mieszczą się w głowie.

To debiut, który uważam za jak najbardziej udany!

Warto sięgnąć po "Dziewczynę, którą znałaś" i dać szansę tej historii. ;)

Ostatnio nie mam szczęścia do książek, wokół których jest dużo rozgłosu i medialnego szumu. Thrillery psychologiczne, które mają trzymać w napięciu i zapierać dech w piersiach okazują się słabe i przewidywalne. Czy "Dziewczyna, którą znałaś" okazała się podobnym rozczarowaniem? Nie do końca. Nie mogę powiedzieć, że to była zła książka, bo czytało mi się ją dobrze. Jednak po tak reklamowanej pozycji spodziewałam się czegoś więcej.

Podczas balu studenckiego bez śladu znika Ruth Walker. Na plaży policja trafia na jej torebkę i buty, jednak ciała nigdy nie zostaje odnalezione. Mija piętnaście lat od tych tragicznych wydarzeń. Nie dają one zapomnieć o sobie wielu osobom. Jedną z nich jest Alice. Gdy w pociągu widzi kobietę łudząco przypominającą Ruth nie może przestać myśleć o jej zaginięciu. Sprawa nie daje jej spokoju, a upór w odkryciu prawdy zwiększa mąż, który kiedyś był w związku z zaginioną dziewczyną, a teraz zdaje się skrywać wiele tajemnic. Czy Alice znajdzie odpowiedzi na dręczace ją pytania?

"Dziewczyna, którą znałaś" to debiutancka powieść Nicoli Rayner. Dla mnie była to książka obyczajowa z wątkiem thrillera psychologicznego. Zaintrygował mnie opis i miałam nadzieję na trzymającą w napięciu lekturę. Początek był naprawdę ciekawy. Niestety reszta książki nie utrzymała poziomu i mimo dość zaskakującego zakończenia, zabrakło mi w niej emocji. Fabuła rozkręcała się zbyt wolno, nie było zwrotów akcji, które wzmagałyby moje zainteresowanie lekturą. Atutem jak dla mnie była narracja prowadzona z perspektywy trzech zupełnie obcych sobie kobiet. Każda z nich opowiadała swoją historię związaną z zaginięciem Ruth. Podobał mi się też styl autorki, książkę czytało mi się dobrze choć przyznaję, że niczym szczególnym mnie nie zaskoczyła. Nie jest to pozycja, którą zapamiętam na długo. Jak na debiut nie było tragicznie, było powiedziałabym... przeciętnie.

"Dziewczyny z pociągu" nie czytałam więc nie jestem w stanie porównać tych dwóch książek. Polecam jednak przeczytać i przekonać się samemu czy to lektura dla Was.

Przeszłość znowu puka do naszych drzwi. Nie daje o sobie zapomnieć. Staramy się wyjaśnić okoliczności wydarzeń, które miały kiedyś miejsce, ale nie poznaliśmy ich zakończenia. Nie wiemy, jak to naprawdę było. Ale ciekawość nie daje nam wytchnienia, trąci nasz wewnętrzny spokój i wzmaga niepokój ...

Z podobnymi sugestiami walczy Alice, ceniona prawnik zajmująca się głównie sprawami rozwodowymi. Żyje w związku z prezenterem telewizyjnym, Georgem, wkrótce zostaną rodzicami. Ale do Alice powraca przeszłość,a zwłaszcza kobiety męża, zwłaszcza dawna jego dziewczyna, urocza Ruth. Kiedy byli na studiach ona zaginęła i już nie powróciła. Ślad po niej zaginął. Ich znajomość, ale i zniknięcie dziewczyny nie daje Alice spokoju. Zwłaszcza jak pewnego dnia widzi w pociągu kobietę przypominającą Ruth. Ale ona nagle znika jej z oczu. Kobieta stara się ją odnaleźć, rozpoczyna prywatne śledztwo. Uważa, że mąż miał coś wspólnego z jej zniknięciem, ale ON się wypiera wszystkiego. Krok po kroku, spotykając się ze znajomymi z przeszłości, docierając do dawnych przyjaciół Ruth, jak i do jej siostry Naomi, Alice zbliża się do prawdy, a przynajmniej ma taką nadzieję. Nie wszyscy chcą z nią rozmawiać, niektórzy zasłaniają się niepamięcią, co wzbudza w kobiecie podejrzenia, że zapanowała zmowa milczenia. Mur kłamstw, który jest nie do przejścia. Ale ona nie daje za wygraną. Dociera do ciekawych wniosków, niedowierzanie ją ogarnia, ale i szok. Myślała, że zniknięcie Ruth ma początek w tragicznych wydarzeniach sprzed lat i raczej się nie pomyliła w tym względzie.

Dziewczyna, którą znałaś to historia, która stara się zmusić nas do postawienia pytania, jak dobrze znamy najbliższe nam osoby, czy znamy ich tajemnice, czy jesteśmy pewni, że ich przeszłość nie stanie nam drodze naszej przyszłości. Ukazuje, jak skrywane tajemnice mogą wpłynąć negatywnie na relacje z bliskimi, jak niszczą związek i powodują utratę zaufania do bliskich. Kiedy do związku zawita nieufność, zdrada i kłamstwo, nie może to wróżyć nic pomyślnego. Każdy związek w takiej sytuacji stanie w obliczu kryzysu, który tak naprawdę sami powodujemy. A to już mały krok do rozpadu związku …

Czy mnie ta historia oczarowała? Przyznam, że początek lektury był dość nudny i czułam wielkie zniechęcenie. Emocji jak na lekarstwo, brak pazura, na którego tak bardzo liczyłam. Dla mnie akcja się rozkręciła pod połowie lektury, wtedy pojawiły się emocje, ciekawość i oczekiwanie na ostateczne rozwiązanie śledztwa. I na to właśnie czekałam.

Dużym plusem tej książki jest narracja przedstawiona z perspektywy trzech osób. Ubogaca to odbiór historii przez czytelnika i pozwala spojrzeć i oceniać wydarzenia z punktu widzenia kilku osób. Ciekawy zabieg, coraz częściej pojawiający się w dzisiejszych powieściach. Czyta się ją szybko, nie zmusza czytelnika do zatrzymania się na chwilę, zastanowienia się i zebrania myśli. Krótkie rozdziały, czytelne i proste dialogi powodują przyśpieszenie całej akcji. Zabrakło mi w tej książce twardych i niezapomnianych emocji, wypieków na twarzy powodujących, że nie ma się ochoty na odłożenie książki do jutra. Owszem przebrnęłam przez całość, ale większego wrażenia na mnie nie zrobiła. Czy zostanie na dłużej w mojej pamięci? Nie sądzę. To nie jest lektura, którą się pamięta przez lata i ma się ochotę do niej ponownie wrócić. Ale sięgnąć po nią można, zawsze to nowe przeżycia, czy niezapomniane, to pozostawiam do waszej subiektywnej oceny ...

FABUŁA: "Dziewczyna, którą znałaś" to historia o zaginionej/zamordowanej Ruth. Dziewczynie, z którą nie wiadomo co się stało. Po prostu pewnej nocy wyszła i ... zaginęła. Pozostawiła jednak po sobie sukienkę, buty i... list. Gdy po 15 latach od pamiętnej nocy Alice zauważa Ruth w pociągu nie może uwierzyć w to co widzi. A właściwie w co widziała tylko przez chwilę, bo dziewczyna magicznie zniknęła z przedziału. Od tego czasu Alice walczy ze swoimi przeczuciami, wspomnieniami i... mężem. Nikt nie chce jej uwierzyć - nawet najbliżsi Ruth. W końcu gdy sama zaczyna wątpić w swoją poczytalność, siostra zaginionej otrzymuje Niunia i postanawia połączyć z Alice siły w śledztwie. Czy kobietom uda się wyjaśnić tajemnicę z przeszłości? Czy dowiedzą się, co się stało z Ruth?

MOJA OCENA: 5/10. Najtrudniejszy był początek. Dziwna forma narracji - raz w pierwszej osobie, a raz jako wszechwiedzący narrator. Po przestawieniu się na styl autorki było już całkiem z górki chociaż muszę przyznać że na początku gubiłam się w bohaterach i ich powiązaniach. A to wszystko za sprawą cięgle zmienianej narracji. Historia mnie wciągnęła, ale dopiero po połowie. A dokładniej gdy Alice i Naomi połączyły siły. Niestety... Zakończenie totalnie mnie zawiodło. Nie tego oczekiwałam po thrillerze. W dodatku uważam, że sam tytuł też nie jest trafiony. Czy są plusy? Całkiem ciekawa historia, która dobrze się czyta, ale uważam że potencjał został totalnie niewykorzystany. Taką historię można byłoby ubrać w inne zakończenie, w większą ilość emocji (tu mi ich totalnie zabrakło) i byłaby bomba. A tak jest... zwykła powieść, którą można, ale nie trzeba przeczytać. Żaden thriller.

„Święty Antoni, Święty Antoni, co utraciłam, to oddaj mi...”, czyli zaskakująco dobry debiut.

Przed czytaniem tej książki miałam pewne obawy. Szczególnie widząc, że to nowa Dziewczyna z pociągu. Książkę Pauli Hawkins uważam za jedną z najgorszych, jakie przeczytałam, dlatego miałam nadzieję, że Dziewczyna, którą znałaś będzie lepsza. Nicola Rayner debiutuje thrillerem, który swoją okładką zapowiada tajemniczą historię.

Jako były członek parlamentu, a teraz prezenter telewizyjny, George Bell zawsze cieszył się opinią kobieciarza. Jego żona, Alice, nigdy nie mogła się uwolnić od cienia kobiet z przeszłości George'a. A kiedy zachodzi w ciążę, jej dyskomfort przemienia się w obsesję... Spokoju nie daje jej zwłaszcza jedna z dawnych partnerek męża: piękna dziewczyna o imieniu Ruth, z którą George spotykał się na pierwszym roku studiów i która zaginęła, zanim skończyli uniwersytet. Kiedy więc Alice widzi kobietę, która do złudzenia przypomina Ruth, nie może się otrząsnąć z wrażenia, że za jej zniknięciem stoi coś więcej, niż mówił George. Ale czy na pewno chce wiedzieć, co mąż robił za jej plecami przez te wszystkie lata?

Dziewczyna, którą znałaś to historia pełna tajemnic, która może wciągnąć od pierwszej strony. Główna bohaterka ma wręcz obsesję na punkcie byłej swojego męża. Z każdą stroną zagłębiamy się w spiskach i kłamstwach, ale autorka nie zdradza zbyt wiele na raz. Nie odłożysz, póki nie dowiesz się, o co w tym chodzi. Rayner zgrabnie połączyła wątki i stopniowo podsycała ciekawość. Wszystko idealnie ze sobą współgra, tworząc zawiłą historię. Lekki język i niewymuszone dialogi – to sprawia, że książkę czyta się bardzo szybko.

Spodziewałam się trochę mocniejszego, brutalniejszego thrillera, ale mimo wszystko dobrze się bawiłam. Autorka manipuluje czytelnikiem, rzucając co jakiś czas mylne tropy. Historia zawiera także rozdziały, które dotyczą przeszłości, dzięki czemu dowiadujemy się trochę więcej o tajemniczej Ruth.

Dziewczyna, którą znałaś to dobry thriller psychologiczny, który trzyma w napięciu od pierwszej strony. Jednak dla fanów tego gatunku może być lekkim rozczarowaniem. Zakończenie nie zaskoczyło mnie, jednak całą książkę czytało mi się dobrze i był to mile spędzony czas. Intrygująca fabuła i wielowątkowość to jak najbardziej na plus dla tej książki. Jestem szalenie ciekawa kolejnych książek Nicoli Rayner.