Dziewczyna, która klaszcze

⭐RECENZJA⭐

"Dwóch młodych mężczyzn jedzie na głuchą prowincję obejrzeć dom, który jeden z nich niespodziewanie dziedziczy po swojej zmarłej matce. Matce, której nigdy nie poznał, ponieważ oddano go do adopcji.

...

Szybko przekonują się, że nie mogą po prostu uciec z upiornego miejsca. Jedyną szansą na ratunek wydaje się rozwikłanie tajemnicy porzuconej posesji. Posesji nawiedzanej nocami przez dziewczynę, która klaszcze."

Powyższy opis pochodzi od wydawcy

🔥

Swoją recenzję zacznę dziś o powiedzeniu czegoś odnośnie okładki. Gdy ją zobaczyłam, od razu wiedziałam, że sięgnę po tę powieść. Przyciąga wzrok, a klimat mroczności na niej wiele obiecuje 😈 Na początku przygody z autorem nie mogłam jednak się wkręcić w jego pióro i styl. Wydawało mi się, że jest okropnie ciężki, ale ze strony na stronę szło mi coraz lepiej. Chyba to kwestia przyzwyczajenia 🤔 Cała powieść momentami zakrawała na szok i niedowierzanie. Czytając ją, siedziałam jak na szpilkach, nie wiedziałam, czego mogę się spodziewać, byłam przerażona tym, co tutaj zastanę. Autor skrupulatnie buduje napięcie i całą otoczkę tej fabuły. Bohaterowie zostali ciekawie wykreowani i pełni są niewiadomych. A co za tym idzie? Intrygują 😈 Chce się o nich wiedzieć więcej i więcej. Zakończenie mnie zaskoczyło 😮 Ale właśnie dzięki niemu ta książka nabrała jeszcze lepszego klimatu! 😁 Polecam! Ktoś, kto lubi ten gatunek literacki, zapewne się nie zawiedzie! 😃 Miłego piątkowego wieczoru, moi Mili! 😘💚

🔥

Współpraca z @wydawnictwo_uroboros 💚

🔥

Książka ,,Dziewczyna, która klaszcze" autorstwa Tomasza Kozioła premierę miała 30.06.2021. Jest to debiut literacki autora oraz powieść z gatunku horrorów.

Adam wraz z przyjacielem Mirkiem przyjeżdżają do pewnej wsi, gdzie mają zobaczyć nieruchomość, którą to Adam odziedziczył po zmarłej biologicznej matce. Chłopak został adoptowany, gdy miał rok i chce poznać historię swojej rodziny. Nieruchomość wraz z ziemią wokół wygląda na opuszczoną od wielu lat. Wieś nie prezentuje się o wiele lepiej oraz mieszkańcy wsi są wrogo nastawieni do przyjezdnych. Adam i Mirek postanawiają jak najszybciej opuścić to miejsce. Jednak samochód nie chce odpalić, a w telefonach nie mają zasięgu. Są zmuszeni do przenocowania w opuszczonym i strasznie wyglądającym domu, który odziedziczył Adam. Jednak ta noc jak i kolejny dzień zmieni wiele w postrzeganiu tego miejsca oraz historii z nim związanym. Adama będą nawiedzać coraz częściej koszmary i będzie słyszał pewien dźwięk. Klaskanie, które stanie się jego zmorą i nabierze nowego znaczenia w całej tej historii.

Ciekawa i wciągająca fabuła. Bywa mrocznie, strasznie i momentami przerażająco. Nie czytam namiętnie horrorów, ale taki poziom strachu jaki serwuje ,,Dziewczyna, która klaszcze" mi odpowiada. Horror z elementami thrilleru, kryminału i powieści przygodowej. Polecam czytać późnymi wieczorami. Gratuluję debiutu i czekam na kolejne książki. ,,Dziewczyna, która klaszcze" uważam za wartą przeczytania, a autor ma spory potencjał. Czasami dla odmiany warto sięgnąć po książkę inną niż zwykle wybieramy.

Jestem ciekaw po jakim czasie po przeczytaniu książki odważę się zaklaskać.

To pierwszy horror, po który sięgnęłam i się nie zawiodłam. Połączenie nawiedzonego domu, szpitala psychiatrycznego i klimatu polskiej wsi tworzy dość wybuchową mieszankę. Już od samego początku zbiegi wydarzeń i zachowania niektórych ludzi wydają się podejrzane, a po kilkudziesięciu stronach przestajemy orientować się, co jest prawdą, a co wymysłem opętanego umysłu. Akcja pędzi już niemal od samego początku książki, trudno oderwać się od czytania. Pod potwornymi, przerażającymi zdarzeniami kryje się jednak smutna historia małej dziewczynki, która łamie serce i pokazuje tragedię ludzkiej obojętności.

Nie mogę uwierzyć, że ta książka to debiut autora. Mistrzowsko połączył ON motywy chorej miłości, niebezpiecznej zazdrości, choroby i eksperymentów psychicznych, opętania, duchów i nawiedzonego miasta. A do tego jeszcze wkomponował sporo żartów, przełamujących nastrój i pozwalających nam chociaż na sekundę odetchnąć. Czekam na kolejne książki tego Pana z niecierpliwością.

Wiadomość od prawnika o odziedziczeniu posiadłości po nieznanych sobie biologicznych rodzicach zaburza spokój Adama. Pełen wątpliwości bierze ze sobą najbliższego przyjaciela i przyjeżdża na odludzie, aby dowiedzieć się czegoś więcej o spadku i własnej rodzinie. Na miejscu wszystko okazuje się inne, niż się spodziewał. Okoliczni ludzie nie chcą odpowiadać na żadne pytania, a jakiekolwiek wspomnienie domu wywołuje agresje i paniczny strach. Wkrótce okoliczności stają się coraz dziwniejsze. Gdy chłopak zaczyna słyszeć niepokojące, niemożliwe do zlokalizowania klaskanie jest już za późno i opuszczenie wioski staje się niemożliwe. Przyjazd tu mógł okazać się najgorszą decyzją w życiu.

Książkowym horrorom trudniej bez efektów dostępnym filmom utrzymać ciarki na plecach. Dziewczyna która klaszcze wybrnęła z tego operując na wstępie samym klimatem, bez pospolitych straszaków. Jest… niepokojąca, tak, to najlepsze określenie. Nie przerażająca, nie wywołuje typowego strachu, tylko właśnie dyskomfort i uczucie niepewności. Wydarzenia są z pozoru spokojne, jednak czytelnika nie opuszcza wrażenie, że coś jest na niewłaściwym miejscu.

W połowie książki, gdy następują pierwsze wyjaśnienia, trochę luzuje się nastrój grozy. Miałam w tym momencie obawy czy historia utrzyma jakość. Dalej co prawda nie wraca do pierwotnego nastroju niepewności, przechodzi w bardziej bezpośrednią makabrę. Tomasz Kozioł może i nie opisuje drastycznych scen ze szczegółami, ale tak, że wyobraźnia jest w stanie dopisać resztę.

Martwi mnie trochę czy przy drugim czytaniu książka będzie tak samo wciągająca. Czy bez tajemnicy będzie wstanie utrzymać czytelnika przy sobie? W końcu sam przebieg akcji nie jest wybitnie oryginalny, zawiera wiele motywów pozycji o nawiedzonych domach. Co prawda Dziewczyna, która klaszcze jest tego świadoma, bohaterowie sami porównują swoje obecne życie do filmów i zastanawiają się które znane w nich metody mogą okazać się skuteczne. Lubię, gdy takie historie nie są osadzone w próżni i przenika do nich popkultura z realnego świata.

Powieść grozy przejawia się nie tylko w fabule, ale także prowadzeniu rozwoju bohaterów. Dwójka mężczyzn trafiła do własnych piekieł na ziemi.

Adam bezpośrednio na sobie odczuwa działanie tajemniczych sił. Autor przedstawia pogłębiającą się psychozę bohatera. Traci kontakt z rzeczywistością, wydarzenia realne mieszają mu się z wymysłami umysłu. Jest to niezbędne dla historii, jednak prowadzone w nie do końca właściwych proporcjach może oddalić bohatera od czytelnika. Im więcej kontroli przejmuje „ona”, tym Adam traci na osobowości co może sprawić, że stanie się mniej istotny dla widza. W pewnym momencie stał się dla mnie dodatkowym balastem przy śledzeniu losów drugiego bohatera.

Mirek trafił do wioski na doczepkę, przez niepowiązanie z dawną historią działające tu siły mają nad nim mniejszą władzę. Jednak oglądanie cierpienia najlepszego przyjaciela, może okazać się jeszcze gorsze. Poczucie bezsilności wyniszcza chłopaka, każde próby działania obracają się przeciwko niemu. A zachowanie wolności myślenia daje mu złudną nadzieję możliwości zmiany stanu rzeczy.

Przyjaźń tej dwójki jest jedyną rzeczą rozjaśniającą mroki fabuły, bez niej całość stałaby się za ciężka. Udało się to dzięki bardzo swobodnym dialogom, nawet w najgorszych momentach chłopaki próbują żartować, by podnieść drugiego na duchu. Autor udanie przedstawił to, że im jest z nimi gorzej tym staje się to bardziej wymuszone, ale przez to w większym stopniu doceniane przez towarzysza.

Styl autora jak na debiut książkowy jest dobry i Dziewczynę, która klaszcze czytało się płynnie, jednak pewne rzeczy mi przeszkadzały. Co prawda każdy autor ma lubiane przez siebie frazy czy wyrażenia, których często używa jednak nie zawsze jest to tak odczuwalne jak tutaj. Pewnie nieduża objętość książki dodatkowo to podkreślała. Miałam wrażenie deja vu przy niektórych dialogach, autor nie musi nam co chwila przypominać wybranych faktów czy zwracać uwagi w jak złym stanie jest bohater. Przydałyby się też bardziej różnorodne reakcje Mirka na makabryczne wydarzenia, pod koniec książki opisy jego zachowań były prawie kopią z wcześniejszych stron.

Kontynuując kwestie techniczne, okładka dużo lepiej prezentowała się na grafikach promocyjnych. W ostatecznej wersji zrezygnowano z przebarwień na tytule i utracono w ten sposób wrażenie zanurzenia liter w cieczy. Przycięcia liter wyglądają trochę przypadkowo. Brakuje spisu treści, znalazłam też literówkę. Pozytywnym akcentem były ilustracje Marcina Medzińskiego. Silne kontrasty czerni i bieli sprawiały, że choć proste były bardzo klimatyczne.

Nastrojowa opowieść odkrywająca okrucieństwo kryjące się ludziach nabawi czytelnika chęci oglądania się za ramię. Zajrzyj na pierwszą stronę, wejdź do posiadłości i odkryj z bohaterami jej historię pełną cierpienia i zemsty. Jeśli się odważysz.

No moi mili dobrze nie było i jestem mówiąc kolokwialnie zawiedziony. Mimo, że podchodziłem z bardzo dobrym nastawieniem to wyszło jak wyszło…

Dwie główne postacie męskie na myśl przywodziły kreacje z amerykańskich komedii. No dla mnie charakterystyką odpowiadają dwójce przećpanych typów co zaliczyli wszystko od wąchaniu kleju za sklepem Spooołem po walenie kokainy z pępka na spotkaniu biznesowym. Ich rozliczne dialogi tylko potwierdzają tezę, że eksperymenty z chemią mózgu to jest ich tak zwany konik.

Cała ta historia przypominała mi „Dzień świstaka” (film), bo zwyczajnie częstotliwość powtarzającej się sceny obrzydziła mi ją totalnie. To trochę tak jakby ktoś Was zamknął w karcerze i przez rok karmił bułą z dżemem, ale takim podłym z powiedzmy żwiru, mchu czy deszczu, po roku jak dostaniecie bułę z mielonką wytworzoną z przydrożnej padliny to będzie to dla Was cudowny rarytas.

Ta książka odgrywa rolę dżemu…

Po prostu za dużo i zbyt podobnie.

Jestem zawiedzony tym klaskaniem. Generalnie myślałem, że będzie to miało jakieś większe przesłanie czy sens, a faktycznie to ta dziewczyna mogła równie dobrze kręcić bąkiem, grać na tamburynie, puzonie czy nawet miziać ichneumona.

Zakończenie mi się podobało bo nie było cukierkowe i słodkie jak mały kiciuś, który jak podrośnie to będzie siał rozpierduche z zawartością kuwety.

Było lekko kosmiczne, ale jakoś mi uratowało ogólny odbiór powieści.

Finalnie stwierdzam, że reklama i marketing sprawiły, że treść książki do tego nie doskoczyła. Nawet ja będąc średnio zaznajomiony z literaturą horroru stwierdza, to nie jest horror moi mili.

Taka jest moja opinia, takie jest moje oświadczenie moi najmilsi…

[Adres usunięty]

,,Dziewczyna, która klaszcze" Tomasz Kozioł

Spokojne dotąd życie Adama zmienia się w momencie, gdy dostaje ON telefon od prawnika o nabyciu spadku. Chłopak w dzieciństwie został adoptowany, nie wie więc, kto mógłby mu go zostawić. W podróż na prowincję Adam zabiera swego najlepszego kumpla Mirka. Mężczyźni jeszcze nie wiedzą, że ta podróż zmieni całe ich życie. Po dotarciu na miejsce obaj mają niezbyt tęgie miny. Cała wioska wygląda na opuszczoną. Nigdzie nie widać żadnego mieszkańca, a sama posiadłość przywodzi na myśl opuszczony szpital psychiatryczny. Po pewnym czasie wyruszają poszukać miejsca, w którym można coś zjeść i tak trafiają do dziwnego pubu. Jednak, to co tam zastają, każe im brać nogi za pas. Najwyraźniej nie są tu miłe widziani. Najchętniej uciekliby z tej przeklętej wioski, gdyby samochód nie odmówił posłuszeństwa.Zostali więc uziemieni w tym przeklętym miejscu na noc. Adam szybko przekonuje się, że nie są w domu sami... Ukazuje się tam zjawa młodej dziewczyny, która za cel ma tylko zemstę i Adam jest jej częścią. Jaką prawdę skrywają mury tego domu? Co takiego wydarzyło się tu przed laty, że mieszkańcy tej wioski muszą odkupić swe winy? Czy Adamowi uda się dowiedzieć prawdy i bezpiecznie wyrwać się z tego kręgu piekieł?

Gdy dowiedziałam się, że powieść Tomasza Kozioła należy do gatunku literatury grozy i jest horrorem z fabułą rodem wzbudzającej ciarki na plecach produkcji filmowej, momentalnie zapragnęłam odczuć strach na własnej skórze i zagłębić się w jej lekturę.

,,Dziewczyna która klaszcze" to emocjonujący debiut, dla miłośników mocnych wrażeń.

Jest to idealny przykład tego, jak umiejętnie autor może operować słowem pisanym, by wykreować w umyśle czytelnika soczyste obrazy wywołujące strach, przerażenie, a nawet bezsilność.

Genialny debiut autorstwa Tomasza Kozioła dostarczy Wam mocnych wrażeń i nie raz przyprawi o gęsią skórkę!Jeżeli szukacie pozycji, po której lekturze nie będziecie w stanie zmrużyć oka a oklaski wzbudzą w Was niepokój i przerażenie, ,,Dziewczyna, która klaszcze" będzie więc idealną lekturą.

Gorąco polecam i zachęcam do przeczytania! Oczywiście jeżeli będziecie na tyle odważni, by po nią sięgnąć!

Widząc okładkę spodziewałam się jakiegoś dobrego kryminału z wielkim przytupem, ale jakże było moje zdziwienie, kiedy okazało się, że znajdziemy niezły horror i to do takiego stopnia, że jakbym oglądała film to nie wiem czy wytrzymałabym do końca.

Kto z was oglądał Silent Hill? Jak nie to polecam, bo ta książka ma wiele wspólnego z tym filmem. Czas teraźniejszy miesza się z przeszłością, a może to przeszłość chce w końcu zamknąć sprawę, która miała miejsce kilkanaście lat temu?!

Tak jak sam tytuł wskazuje w książce poznacie dziewczynę, która klaszcze, ale to nie są takie radosne oklaski, lecz…?? No już więcej nie powiem. Kochani całe szczęście, że dostępny jest audiobook bo chyba jadąc samochodem lub odkurzając wyglądałabym dziwnie z książka przy twarzy. Książkę pochłonęłam w trymiga, ale co było przerażające to min. fakt, że przy każdej próbie wyjazdu, ucieczki z miasta zdajesz sobie sprawę, że utknąłeś na dobre. Klimat od pierwszych stron na najwyższym poziomie do tego dla miłośników, audiobook będziecie mieli dodatkowe bodźce, które dodają dramaturgii.

Zawsze jest tak, że przeszłość lubi o sobie przypomnieć i tak jest tym razem. Adam wraz z przyjacielem Mirkiem przyjeżdżają do miasteczka w celu odwiedzenia domu/miejsca, jakie odziedziczył po swojej matce biologicznej. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego gdyby nie sytuacje paranormalne, które mają miejsce w miasteczku, w domu, w okolicy. Jeżeli do tego dodać panikę, strach mieszkańców przed domem odziedziczonym przez Adama to mamy iście Horror, który zasługuje na ekranizacje. Co musiało stać się w tym domu że po tylu latach ludzie żyjąc w ciągłym strachu?

Pomieszanie, obłęd, niemoc towarzyszą naszym bohaterom od momentu jak zorientowali się w sytuacji. Odkrycie przez chłopaków tajemnicy powoduje, że życie nie jest już takie, jakie mieliśmy wcześniej.Moim ulubieńcem był Mirek, który jest ogromnym wsparciem dla Adama. Wspiera przyjaciela na każdym kroku.

Chętnie czytam o tym czego nie chciałabym doświadczyć w życiu. Na dodatek jest to debiut, więc czułam się jeszcze bardziej kuszona przez tę książkę.

Adam był adoptowany, tym większe jego zdziwienie, kiedy dostaje informacje, że odziedziczył posiadłość. Postanawia zobaczyć swoją nową własność a w podróż zabiera przyjaciela Mirka. Na miejscu spotykają się z niechęcią miejscowych a seria niefortunnych zdarzeń uświadamia im, że wydostanie się z tej wsi nie będzie proste.

Muszę przyznać, że Autor niezwykle zgrabnie układa słowa. Nie czułam zgrzytów ani trzasków, tylko płynęłam przez opowieść. Mimo, że to horror, to mamy tu sporo błyskotliwego humoru, przynajmniej do pewnego momentu.

Do tego naturalność dialogów i dobrze zbudowani bohaterowie.

Mieszanie świata realnego z majakami i snami powodowało moją niepewność. Zastanawiałam się, czy to dzieje się na prawdę, czy to może kolejny sen Adama. Takie zabiegi niezwykle mi się podobają, pobudzają wyobraźnię.

Osobiście chciałabym trochę więcej dreszczyku, ale to ja, którą trudno w książce przestraszyć. Więc przyjmuję, że dla bardzo wielu osób będzie go wystarczająco dużo.

Podsumowując! Uważam, że to bardzo dobry debiut. Zdecydowanie widać duży potencjał Autora. Ciekawa fabuła i całkiem dobry warsztat. Czy można chcieć więcej?

Ciekawa jestem Waszych opinii po lekturze.

Rzadko czytam tego typu książki, muszą mieć coś w sobie intrygującego, żeby przykuć moją uwagę. Książka Tomasza Kozła „Dziewczyna, która klaszcze” potrafi roztrzaskać czytelnika do tego stopnia, że trudno mu zebrać myśli. Kiedy przeczytałam tą książkę, a było to późnym wieczorem nie mogłam zasnąć. W głowie miałam pustkę, jakby wywiało z niej wszystkie myśli, musiałam sporo przemyśleć nim zabrałam się za pisanie tej recenzji. Przede wszystkim chciałam odpowiednio zebrać słowa, poukładać w głowie wszystko, aby nic mi tutaj nie umknęło, bo książka „Dziewczyna, która klaszcze” z pewnością zasługuje na uwagę.

Głównym bohaterem książki jest Adam Witkowski, młody chłopak, który wiedzie spokojne życie wraz z przybranymi rodzicami, a także przyjacielem Mirkiem. Pewnego dnia dowiaduje się, że jego biologiczna matka w testamencie zostawiła mu pewną posiadłość. Ciekawość tutaj wygrała, z resztą pewnych rzeczy nie można było odkładać w nieskończoność. Problemem była odległość od jego obecnego miejsca zamieszkania, całe szczęście nie musiał jechać do tej wsi samodzielnie. Od czego ma się przyjaciół? Po dotarciu na miejsce Adam z Mirkiem są zdziwieni wsią, która swoją wizualnością nie sprawia przychylnego i ciepłego wrażenia. Zupełnie jakby czas się zatrzymał, a ta miejscowość została zapomniana przez Boga. Dom, który zobaczył był dziwny, wielki i bardzo stary, od dawna nikt w nim nie mieszkał, ani o niego nie dbał. Próby otrzymania od mieszkańców jakiś informacji na temat rodziny, czy samego domu spełzły na niczym. Adam z Mirkiem spotykają się bardziej z wrogością, niechęcią i agresją ze strony przebywających na miejscu mężczyzn. Poczuli się zagrożeni, na dodatek samochód się zepsuł i nie chciał odpalić, zapewnie, jakby coś się przeciwko nim sprzysięgło. Zasięgu brak, baterię w telefonach trzeba oszczędzać, o hotelu, czy motelu można zapomnieć, na dodatek Witkowski zaczyna słyszeć dziwne rzeczy, czy zaczyna tracić zmysły, a może to ze zmęczenia? Czy uda im się odkryć prawdę na temat tego miejsca? Co tak naprawdę otrzymał w spadku Adam? Czy m mieszkańcy okażą im się przychylni?

„Dziewczyna, która klaszcze” to bardzo mocna książka, która sprawi, że z całą pewnością będziecie zaskoczeni finałem całej historii. Chociaż domyślałam się pewnych rzeczy podczas lektury to z pewnością nie udało mi się rozgryźć wszystkiego, mogę powiedzieć, że gdzieś udało mi się zabłysnąć i odkryć małe poszlaki. Tomasz Kozioł potrafi zbudować napięcie, podtrzymać zainteresowanie czytelnika i wzbudzić w nim emocje, a to jest najważniejsze. Czytając książkę miałam wrażenie, że nam bohaterów, młodzi mężczyźni, którzy byli ze sobą blisko, znali się jak łyse konie, potrafili się rozbawić i ogarnąć, kiedy sytuacja tego wymagała. Przede wszystkim bardzo się wspierali, o co dzisiaj nie jest tak łatwo. Im bardziej brnęłam w tą opowieść, im byłam dalej, tym bardziej chciałam odkryć wszystkie tajemnice, rozumieć, dlaczego te wszystkie wydarzenia miały miejsce. Autor potrafi myśleć nieszablonowo, zakończenie z pewnością Was zaskoczy i nie jeden raz wrócicie myślami do tej powieści. Kiedy przeczytałam książkę zaczęłam opowiadać o niej znajomym, oczywiście nie zdradzając wszystkiego i powiem Wam, że byli nią zaintrygowani i z pewnością po nią sięgną. Horror w dobrym wydaniu, zaskakujący, mrożący krew w żyłach, zwracający uwagę na pewne rzeczy, myślę, że na każdego czytelnika będzie oddziaływać inaczej.

“Po prostu mi uwierzcie, błagam was. Życie tu jest potworne. A jak mam patrzeć, jak kolejne dusze obumierają? Nie dam rady. Po prostu nie dam rady”.

Dwóch młodych mężczyzn jedzie na prowincję zobaczyć dom, który jeden z nich niespodziewanie odziedziczył po zmarłej matce, której nigdy nie poznał. Miasteczko wygląda jakby czas się w nim zatrzymał. Kiedy mężczyźni próbują dopytać się o historię posesji napotykają ogromną niechęć. Miejscowi wręcz chcą ich wygonić. Na domiar złego psuje im się samochód, a telefony przestają działać. Mężczyźni szybko przekonują się, że stamtąd nie da się uciec. Postanawiają spróbować rozwiązać tajemnicę opuszczonego budynku, który nawiedza dziewczyna, która… klaszcze.

Do tej pory trafiałam na książkowe parodie horrorów. Nic nie było takiego, co by trzymało mnie w napięciu, chociaż delikatnie przestraszyło i zaintrygowało. Nic aż do momentu, kiedy trafiłam na “Dziewczynę, która klaszcze”. Już sama okładka mnie zaintrygowała i oczekiwałam czegoś mocnego. To właśnie dostałam. Historia zaintrygowała mnie od pierwszej strony i (śmiejcie się ale…) bałam się czytać przed snem. Autor stworzył niepowtarzalną, mroczną, przepełnioną tajemnicami fabułę, która trzyma w napięciu od pierwszej strony. Jeśli tak debiutuje Tomasz Kozioł, to ja się boje co będzie dalej.

Kolejny horror tego lata, chyba pobijam swój rekord 🙈 O debiucie Tomasza Kozioła słyszeli już chyba wszyscy, moja ciekawość również wzięła górę i tak „Dziewczyna, która klaszcze” trafiła w moje ręce. Zapraszam Was na krótkie podsumowanie 😉

W tym przypadku początek powieści nie wywarł na mnie większego zachwytu. Kiedy zaczynałam obawiać się rozwoju sytuacji historia nabrała rozpędu, a ja nie potrafiłam się już od niej oderwać. Wątek nawiedzonego domu, a dokładnie nawiedzonej prowincji może wydawać się Wam oklepany. Ale uwierzcie, fabuła którą stworzył autor moim zdaniem jest naprawdę oryginalna i potrafi zatrzymać przy sobie czytelnika. Wątek Aliny i Oli, przyprawiał mnie o dreszcze a jednocześnie chciałam poznać jak najwiecej szczegółów tej nie wyobrażalnej tragedii. Zakończenie było dla mnie wielkim zaskoczeniem, zupełnie się tego nie spodziewałam. Oj, działo się tutaj wiele. Więc nie pozostaje mi nic innego jak szerzyć dalej pozytywną opinie na temat tego debiutu ! Spokojnej nocy!

Zacznę tym razem od końca. Jestem w takim szoku, że nie wiem, co napisać. Naprawdę. Zakończenie sztos! Do tej pory zbieram szczękę z podłogi. Liczyłam na całkiem inny finał tej historii i w pewnym momencie nawet się taki zapowiadał. To jednak, co stało się na ostatnich stronach, totalnie wbiło mnie w ziemię. Ja wszystko rozumiem, ale tak potraktować swoich bohaterów? No jak można, ja się pytam. Już w trakcie jest wystarczająco makabrycznie, na tyle, że gęsia skórka utrzymuje się na ciele dłużej niż powinna. A mimo to końcówka serwuje takie emocje, że ciężko je nawet dobrze oddać słowami. Skończyłam czytać tę książkę dzisiaj i nie wiem, jak ja dzisiaj zasnę. Już wczoraj miałam po tej lekturze bardzo dziwne sny. Dzisiaj chyba w ogóle nie położę się spać, bo strach, bo może i do mnie przyjdzie ta przerażająca dziewczyna, która tak upiornie klaszcze. Teraz to już chyba wszystkiego mogę się spodziewać.

Bawiłam się przy tej książce wybornie. Może nie było tak strasznie jak się spodziewałam, nie zlękłam się ani razu. Jednak ilość nagromadzonych w książce koszmarnych, tragicznych zdarzeń przerosła wszelkie moje oczekiwania. Moim zdaniem autor zdecydowanie powinien iść w horrory, bo bardzo dobrze mu to wychodzi. Atmosfera powieści jest tak gęsta, że można kroić ją nożem. Chłopcy początkowo w świetnych nastrojach, podśmiewają się nawet z tego, co słyszą o tym miejscu. Że jakaś ona, że ta ona nie pozwala mieszkańcom opuszczać wsi. Później jednak, kiedy do snów, a potem również na jawie zaczynają wdzierać się zjawy, omamy i ciągle te przeraźliwe oklaski, młodzieńcom przestaje być tak wesoło. Wiedzą, że coś jest na rzeczy, że dopóki nie rozwikłają tajemnicy posiadłości, nie wydostaną się z tej sennej, odciętej od świata wsi. Okazuje się, że ten wielki, nawiedzony dom skrywa pewną tragedię sprzed lat. Tragedię, która od dwóch dekad ma wpływ na mieszkańców wioski, a po przyjeździe również na chłopaków. Kiedy chłopcy odkrywają coraz więcej z tajemniczej przeszłości domu, Alina lub Olina, bo tego nie wiemy do samego końca, robi się coraz bardziej śmiała. Zaczyna ingerować nie tylko w sny bohaterów, ale zaczyna też sterować nimi na jawie. Bardziej podatny na te działania wydaje się być Adam, który z dnia na dzień coraz bardziej marnieje. Jak skończy się ta historia, czy chłopakom uda się odkryć, co zaszło tu dawno temu, jaki właściwie związek ze sprawą mają, tego nie napiszę, bo mam nadzieję, że zapoznacie się z książką sami. Nawet jeśli nie dla całości, to dla takiego zakończenia zdecydowanie warto!

Na plus zaliczam autorowi i książce ciekawy pomysł i dobrze poprowadzoną fabułę, która wypada nad wyraz wiarygodnie. Poza tym dynamiczną akcję i żywe dialogi, które skutecznie pchają ją do przodu oraz mnóstwo zaskakujących momentów. In plus również ciekawe portrety bohaterów, przede wszystkim tych pierwszoplanowych i fakt, że historia bardzo wciąga. Ciężko się oderwać, bo jak najszybciej chcemy się dowiedzieć, co się wydarzyło w tym miejscu bardzo dawno temu i dlaczego teraz jest tak, a nie inaczej. Kibicujemy chłopakom w dotarciu do prawdy, trzymamy za nich kciuki, za poznaną w trakcie lektury Panią Henrykę i młodszą od niej Weronikę również. A autor tak to wszystko prowadzi, tak myli tropy, że przed samym rozwiązaniem zagadki nie jesteśmy w stanie czegokolwiek stwierdzić na sto procent. Przede wszystkim jednak największym atutem książki jest jej klimat, mroczny, duszny, klaustrofobiczny. A także bardzo dobrze skomponowany z całością, rozbudowany motyw snu. Polecam sięgnąć również po audiobook, ja z ciekawości sprawdziłam. Jest rewelacyjny. Dodano efekty dźwiękowe, które dodatkowo potęgują nastrój grozy i sprawiają, że rozglądamy się wokół siebie sprawdzając, czy gdzieś nie czai się niewysłowione zło.

„Dziewczyna, która klaszcze” to horror na światowym poziomie. Horror, w którym znajdziecie psychopatów, szokujące eksperymenty medyczne, opętanie, bezsilność, zazdrość i dużo zła, ale też ludzką dobroć, chęć pomocy, silne więzi rodzinne i przyjaźń aż po grób. I chociaż nie jestem pewna, czy będę w stanie wybaczyć autorowi to zdecydowanie niebanalne i szokujące zakończenie, to tę książkę i tak z całego serca Wam polecam! Dobra robota autorze, nic tylko wstać i klaskać.

,,Czas nagle dla niego przyspieszył. Poczuł, jak obmywa go fala paniki i szaleństwa. Fala grozy- która odeszła równie raptownie, jak przyszła- zostawiła go kompletnie sponiewieranym psychicznie. Przerażenie, odczuwane w lokalnej knajpie, było niczym przy tym irracjonalnym strachu".

Nie mam teraz w psychice słów, które by mogły określić jak dobra jest ta książka. Ona straszy, ale tak mocno, aż samemu czytającemu włosy stają dęba, przy czym panicznie zaczyna się wsłuchiwać w ciszę. Ten strach jest obezwładniający. Staracie się nie patrzeć na to, co się dzieje, i nie czytać, choć wzrok w ogóle was nie słucha. Im więcej się człowiek boi, tym szybciej prze naprzód, by poznać tą fascynującą tajemnicę.

Niby nic strasznego, początek bardzo potrafi zmylić. Wpierw jesteśmy skupieni na wstępie, który by sugerował pewną historię. Następnie ona zmienia kierunek i z wolna zaczyna siać w naszej głowie zamęt. Później przeistacza się w książkę pełną strachu i obezwładniającego obłędu, który odczujemy na własnej skórze. Wspaniałe zagranie psychologiczne, które wyprowadzi nas w pole.

,,Nic się nie stało... Nic ci nie grozi... Jesteś tu bezpieczny... Nie wierz im..."

Ktoś szepcze bohaterowi na ucho, choć tak naprawdę nikogo nigdzie nie ma. Gdzieś w tle słychać klaskanie, które przychodzi o bardzo nieodpowiedniej porze. Dzieją się rzeczy, które nie wszyscy bohaterowie zauważają. Niektórych sytuacji nawet nie słyszą, choć następują obok nich. Naprawdę można w tym momencie zaświrować. W pewnej chwili, kiedy i ja usłyszałam śmiech za moimi plecami, aż podniosłam się do pionu. Nie zdradzę wam co to było. Czytając, każda sytuacja wyprowadzi was z równowagi. Osiągniecie tu pełne skupienie i kiedy nawet najmniejszy głos z rzeczywistości wam przeszkodzi w czytaniu, będziecie zdenerwowani i pobudzeni.

Powiem wam, że nawet nie skupiłam się na bohaterach, bo akcja zabrała całą moją uwagę. Miałam o nich pełen obraz, ale nawet teraz nie potrafię powiedzieć, czy była ich charakteryzacja. Nic się nie liczy, tylko ta historia...

Znakomity debiut! "Dziewczyna, która klaszcze" to polski horror, na który czekaliśmy od lat. Nieodkładalna, genialna, straszna, przemyślana do samego końca. POLECAM!