Dwanaście życzeń

Dagna, Pola, Róża, Rita, Bogusia oraz Basia. Co łączy te wszystkie kobiety ze sobą ? I co ma wspólnego magia Świąt Bożego Narodzenia ?

Jest to opowieść o kobietach w pewnej rodzinie, na pozór każda jest inna, ale w rzeczywistości każda z nich boryka się ze swoimi problemami. Bohaterki mają różne marzenia i wierzą, że magia świąt zdziała cuda. Ale zanim zabłyśnie pierwsza gwiazdka, życie przysporzy im wiele trosk. Wszystko dzieje się 23 grudnia tuż przed Wigilią. Natomiast 24 grudnia jak za pomocą czarodziejskiej różdżki, życie każdej z nich zmienia się o 180 stopni.

Jest to książka obyczajowa, w której święta są tłem. Nie zabraknie w niej pysznych wigilijnych potraw, ale pokazuje bardziej życiowe podejście do świąt, w żaden sposób nie jest cukierkowa. Według mnie tak własnie wyglądają przygotowania do świąt. Jest gonitwa, stres, dożo pracy, każdy chce ze wszystkim zdążyć przed pierwszą gwiazdką. Dopiero w Wigilie przy stole można odetchnąć i cieszyć się świętami z rodziną. Myślę ze autorki w idealny sposób pokazały jak wyglądają przygotowania do Świąt Bożego Narodzenia.

Okładka - wybitnie świąteczna. Śnieżek sypie, bagażnik pełen prezentów, na szczycie tej wieży - choinka. Wszystko utrzymane w cudownej, bożonarodzeniowej tonacji. Klimat okładki zachwycił mnie i był głównym powodem sięgnięcia po "Dwanaście życzeń". Tymczasem, po kilkunastu stronach, musiałam mocno skorygować moje oczekiwania co do tej powieści. Owszem, Święta Bożego Narodzenia są tłem dla rozgrywających się wydarzeń, ale nie mają tak naprawdę większego znaczenia. Jest przedświąteczna krzątanina, barszcz, prezenty, ale tak naprawdę te elementy są tylko tłem, a prawdziwym bohaterem jest człowiek i jego emocje.

Pięć kobiet, pięć historii, pięć przemian. Każda z bohaterek ma coś za przysłowiowymi uszami i każda ma nadzieję, że nadchodzące święta Bożego Narodzenia będą momentem przełomowym. Bo przecież w święta ludzie się godzą, przebaczają, uszczęśliwiają... zdarza się również, że Święta to czas rozliczeń, i czas pożegnań.

Rozbiegana i nieszczęśliwa w swej samotności Dagna szuka ucieczki w karierze prezenterki telewizyjnej. Jej siostra Bogusia stara się być głową rodziny, jednak nie przynosi Jej to ani odrobiny szczęścia. Siostry nie rozumieją się i nie potrafią zaakceptować inności. Pola - młoda, przesympatyczna dziewczyna - została porzucona przez narzeczonego kilka dni przed terminem ślubu. Nie potrafi poradzić sobie z samotnością i zastanawia się nad sposobem zakończenia swojego żywota. Nie zdaje sobie sprawy, że jej przyrodnia siostra, Basia, zazdrości jej miłości ich wspólnego ojca. Basia uważa, że przez całe życie była odrzucana i traktowana po macoszemu...

Najcudowniejsza opowieść to historia Róży - nestorki rodu, która za czasów młodości zakochała się bez pamięci w swoim koledze. Miłości nie było dane rozkwitnąć, ale za to Róża nie poddała się. Chwytała życie garściami i z każdej garstki starała się wysupłać coś dobrego. Ta starsza Pani zdobyła moje serce radością życia i umiejętnością optymistycznego patrzenia w przyszłość. Pomimo podeszłego wieku, potrafiła cieszyć się z drobnostek i walczyć o szczęście. Może własnie dlatego szczęście nie ominęło jej bezmyślnie, tylko postanowiło pomóc.

W całej tej gmatwaninie ludzkich uczuć i emocji, Święta są tylko nic nie znaczącym dodatkiem. Pewna granicą wytyczoną przez autorkę. Opisane wydarzenia mogłyby się równie dobrze wydarzyć latem i niewiele by to powieści ujęło uroku. Pewnie, że inny nastrój daje padający śnieg, a inny piękno lata w pełni, ale jak na książkę o tak świątecznej okładce - mało tych świąt, oj mało.

Nie zmienia to faktu że losy pięciu dzielnych kobiet nie były mi obojętne i z ogromną ciekawością oczekiwałam na zakończenie. Każda z tych kobiet wzbudzała we mnie skrajne emocje - od złości na Bogusię o to, że nie umie walczyć o swoje szczęście, po ogromny niepokój o życie nieszczęśliwej Poli. Każda historia kończy się dobrze. Może nie tak, jak czytelnik spodziewałby się po książce ze świąteczną okładką, ale koniec końców - dobrze. Autorki świetnie wykreowały postacie i właściwie o każdej z tych Pań można by było napisać odrębną książkę. Troszkę więcej świątecznej magii, szczypta zimowego szaleństwa i voila!

A Święta? Dobrze że są i zmuszają do refleksji nad swoim życiem. Niestety w książce pt. "Dwanaście życzeń" jest ich zbyt mało i trudno mówić o świątecznej atmosferze. Zamiast tego mamy kawał bardzo dobrej powieści obyczajowej, w której szczęście miesza się z rozczarowaniem, a miłość z nienawiścią.

Polecam nie tylko w Święta.

Książek świątecznym w tym roku wyszło kilkadziesiąt. ,,Dwanaście życzeń" jest kolejną z tych, które możemy zobaczyć na tegorocznym rynku wydawniczym.

Mnogość bohaterów naprawdę może przerażać. Prawie wszyscy dodatkowo są rodziną, co jeszcze bardziej utrudnia ich identyfikację. Idzie się w tym wszystkim poplątać. Mamy kobietę, która cieszy się, że wyrwała się z rodzinnego domu. Jest umierający ojciec, córka pragnąca popełnić samobójstwo, babcia chodząca na lekcje tanga. A to wszystko dzieje się w dwa dni.

Gdyby nie chęć zapoznawania się ze świątecznymi pozycjami pewnie nigdy bym nie natknęła się na tę powieść. Fabularnie jest całkiem ok, aczkolwiek nie jest to szczyt rewelacji. Z nurtu świątecznego wyszły w tym roku naprawdę o wiele ciekawsze publikacje. Ta jednak przekazuje nam ważne rodzinne wartości.

Karolina Głogowska i Katarzyna Troszczyńska na kartach swojej powieści poruszają naprawdę sporo wątków. Mam wrażenie, że są one jednak nie do końca rozwinięte, napisane jakby na szybko, pourywane w połowie. Książka zyskałaby na jakości gdyby nieco rozbudować niektóre fakty. W obecnym wykonaniu powieść nie wywarła na mnie zachwycającego rezultatu.

,,Dwanaście życzeń" to publikacja tak naprawdę na kilka godzin. Czyta się dość szybko, jednak bez rewelacji fabularnych. Nie żałuję, że się z nią zapoznałam, ale w tym roku ukazały się bardziej wciągające świąteczne pozycje.

Bardzo interesujaca ksiazka zmuszajaca do spojrzenia na zwiazek z kilku punktöw widzenia

Jednak październik to dla mnie za wcześnie na świąteczną opowieść. Ta książka nie zrobiła na mnie takiego wrażenia, jakiego od niej oczekiwałam. Działo się w niej dużo, co momentami trochę przytłaczało. Według mnie to bardziej typowo obyczajowa niż świąteczna książka. Chwilami naprawdę dobrze się czytało, ale też miałam wrażenie, że ją po prostu "męczę". A szkoda, bo bohaterki, jakie zostały wykreowane naprawdę mi się podobały.

Anna Wądołowska