Duch jeziora (+ zakładka)

"Duch jeziora" to debiut powieściowy Mateusza Kwiatkowskiego, w którym autor zabiera nas na tajemniczą, mroczną Warmię. Centralnym punktem wydarzeń jest Wrzosna - jezioro otoczone nimbem tajemnic. W latach 80. doszło tu do serii utonięć przypisywanych legendarnemu Duchowi Jeziora. Teraz historia zdaje się powtarzać, a kolejne wypadki budzą niepokój w małej, hermetycznej społeczności. Wydarzenia te stają się inspiracją dla zamieszkałej tu niedawno pisarki Elizy Korcz.

Kwiatkowski umiejętnie buduje atmosferę - mamy tu lokalne legendy, zbrodnie sprzed lat, nieufnych mieszkańców i gęsty klimat, w którym każdy skrywa swoje tajemnice. Autor mimochodem porusza także ważny, choć trudny temat przemocy wobec kobiet, wplatając go w fabułę w sposób nienachalny, ale poruszający.

Choć książka wciąga i intryguje, chwilami można odnieść wrażenie, że jest nieco przegadana. Niektóre fragmenty mogłyby być bardziej skondensowane, co nadałoby akcji jeszcze większej dynamiki.

"Duch jeziora" to mroczny, klimatyczny i pełen niepokoju thriller, który spodoba się czytelnikom ceniącym powieści z elementami lokalnych legend i psychologiczną głębią.

„ Duch jeziora” autorstwa to duszny i małomiasteczkowy thriller, gdzie gdy coś się zdarzy nikt nic nie widział i nie słyszał.

Młoda para - Eliza i Krzysiek przeprowadza się do Wrzosnej – cichej i małej miejscowości, w której życie płynie leniwie. Jednak miejscowość ma swoją legendę o „Duchu Jeziora”, który 30 lat wcześniej zebrał krwawe żniwo, bowiem w wodach płytkiego jeziora zginęły cztery osoby, a przyczyn nie odkryto... Dlatego też mieszkańcy uznali, że mają z tym coś wspólnego siły nadprzyrodzone.

Od lat osiemdziesiątych nikt nie łowił ryb, nie kąpał się ani nawet nie chodził w pobliżu jeziora.

Duch jednak dał o sobie ponownie znać..po latach znów się obudził, jedną z ofiar stała się młoda kobieta przy nadziei, która przyjechała do Wrzosnej szukać swojego partnera. Chłopak i ojciec jej dziecka to syn miejscowego „krezusa”, właściciela lukratywnego gospodarstwa czyli niezła partia.

Eliza zawodowo jest dziennikarką śledczą i pisarką , a prywatnie prowadzi kryminalny blog, przeprowadzka do małego domku na skraju wsi była jej marzeniem, ucieczka od zgiełku i pisarską kuźnią. Jednak w zaistniałych okolicznościach kobieta angażuje się osobiście w odnalezienie winnego. Stara się udowodnić, że to nie siły nadprzyrodzone, a czynnik ludzki. Dlatego też mimo niechęci sprzymierza się z miejscowym policjantem Marcelem.

Kolejno poznajemy mieszkańców wsi : starszą hardą bibliotekarkę i jej męża pod pantoflem, pijaka i degenerata, dobrotliwego sklepikarza, zmęczoną życiem, a przede wszystkim swoim mężem trzydziestoletnią urzędniczkę pocztową, grupkę wścibskich dzieciaków i chińską wiedźmę...

Książka jest debiutem i mimo, że zawsze staram się patrzeć na nie łaskawszym okiem – tu nie ma takiej potrzeby :) książka wciąga, a podejrzanym wydaje się być każdy mieszkaniec.. na trop wpadałam dość szybko i jak się okazało mój typ był prawidłowy :) Niemniej styl i tempo akcji jest bardzo dobre, autor zręcznie opowiada historię i wplątuje w nią swoją pasję jaką jest kultura Chin.

Mały minus za dramatyczność epilogu, chociaż wierzę że był to zabieg konieczny to kolejnego spotkania z panną Korcz.

Są książki, które pozostają bez echa. Są też takie książki, które od pierwszych stron wciągają niczym wir. Wbijają się głęboko pod skórę i długo nie pozwalają o sobie zapomnieć. Taką właśnie książką jest debiut literacki Mateusza Kwiatkowskiego, moje odkrycie tego roku.

💧💧💧

To nie jest krwawy kryminał, jakie w ostatnim czasie wpadały mi w ręce. Owszem mamy ofiary śmiertelne i śledztwo, ale ja bym tę książkę podciągnęła bardziej pod thriller, i to taki, który wręcz oblepia czytelnika gęstym mrocznym klimatem.

💧💧💧

Dziennikarka śledcza Eliza Korcz jest na etapie poszukiwań dobrego tematu do swojej książki. Całkiem przypadkiem trafia na informację o tajemniczym jeziorze i serii utonięć, jakie miały tam miejsce w latach 80. Postanawia zbadać sprawę i dowiedzieć się czegoś więcej o Wzrośnie i o Duchu jeziora, który według miejscowych legend odpowiedzialny jest za utonięcie. Na miejscu trafia jednak na ścianę milczenia. Mieszkańcy unikają tematu jeziora, a przerażenie w ich oczach utwierdza Elizę w przekonaniu, że tragedie, jakie rozegrały się w tej wsi wciąż w nich żyją.

Kiedy na powierzchni Wrzosny odnalezione zostają zwłoki kobiety w ciąży wszyscy już wiedzą – Duch jeziora wrócił…

Eliza wręcz obsesyjnie pragnie znaleźć logiczne wyjaśnienie utonięć, bo rzecz jasna w żadnego ducha nie wierzy. Pomagają jej w tym narzeczony, miejscowy policjant i Jadzia, starsza pani bibliotekarka. Im głębiej Eliza grzebie w sprawie, tym bardziej zanurza się w bagnie starych win i nowych sekretów…

💧💧💧

Uwielbiam książki, w których rzeczywistość przeplata się ze starymi legendami. Historie zamknięte w małych społecznościach, gdzie skrzętnie skrywane tajemnice postanawiają w końcu wypełznąć na powierzchnię, jak dżdżownice po deszczu. Autor podjął się dobrze znanych nam motywów, ale dodał im nieco świeżości, a to w połączeniu z niezwykle przyjemnym, lekkim i dowcipnym stylem pisania sprawia, że książka zalicza się do tych nieodkładanych. Nawet nie spostrzegłam się, kiedy te pięćset stron lektury dobiegło końca.

💧💧💧

W tej książce wszystko zagrało jak trzeba. Najbardziej ujął mnie wyczuwalny od samego początku klimat, który sprawił, że wręcz poczułam na skórze chłód unoszącej się nad jeziorem mgły oraz zapach mulistego brzegu i tataraku. Do tego dochodzą świetnie wykreowane postacie, zwłaszcza Eliza, która cechowała się niebywałą determinacją, ale też, jak większość z nas nie potrafiła oprzeć się ciekawości, która jak wiadomo czasem prowadzi do… może nie piekła, ale jak w tym przypadku śmiertelnego niebezpieczeństwa. Elizę poznajemy jako empatyczną i błyskotliwą osobę. Niestety chęć odkrycia całej prawdy zmienia się wręcz w obsesję, która ciągnie za sobą kolejne niebezpieczne wydarzenia. Polubiłam też Jadzię, która pod pewnymi względami bardzo przypominała Elizę. Między innymi właśnie z jej powodu końcówka książki tak bardzo mną wstrząsnęła. Rozwiązania zagadki też się nie spodziewałam. Jak widać, najciemniej pod latarnią…

💧💧💧

„Duch jeziora” to moim zdaniem świetny debiut i już nie mogę się doczekać kolejnych książek autora. Myślę, że każdy miłośnik gatunku będzie w stu procentach usatysfakcjonowany. Polecam

Wrzosna, to owiane złą sławą jezioro, jezioro w którym nie jeden znalazł swój koniec. Gdy z jeziora wyłowione zostają kolejne zwłoki, mieszkańcy wydają się nie być tym poruszeni, po prostu Duch Jeziora po raz kolejny wziął ofiarę. Zdawać by się mogło, że jedyną osobą, która interesuje się tragedią jest dziennikarka, autorka bloga „Apsconditum” i autorka bestsellerowej książki „Sól” – Eliza Korcz, dla której odkrycie tajemnicy śmierci w jeziorze staje się osobistą sprawą i niemalże obsesją. W odkryciu prawdy pomaga jej narzeczony Krzysztof Czarnecki, w końcu „okolica w której zamieszkali była niemalże obiektem kultu. Legendy, plotki i domysłu – wszystko to na wyciągnięcie ręki, czekające na rozwikłanie.” Wkrótce do samozwańczych śledczych dołącza emerytowana bibliotekarka Jadwiga oraz wbrew sobie Marcel Sobótka, policjant z lokalnego komisariatu. Czy Duch Jeziora to prawdziwy demon polujący na nieostrożnych kąpiących się w jeziorze, a może prawdziwy zabójca wykorzystujący lokalną legendę? Czy uda się odkryć prawdę, zanim zginą następne osoby?

„Duch Jeziora” to debiut Mateusza Kwiatkowskiego i jeśli tak wygląda debiut, to już czekam na kolejną powieść autora. „Duch Jeziora” to połączenie rasowego kryminału z duszną atmosferą małomiasteczkowej społeczności i lokalnymi legendami z lekką nutką powieści obyczajowej.

Ta powieść jest jak tafla jeziora, raz spokojna, w której odbija się okoliczna zabudowa i przyroda, raz pomarszczona przez leciutki wiatr, raz niespokojna przez wzbijający falę wiatr i w końcu ta najstraszniejsza, gdy odkrywa kolejne zwłoki. A wszystkie te oblicza jeziora zmieniają się w mgnieniu oka, tak że czytelnikowi trudno przewidzieć jakie oblicze jeziora ujrzy za moment.

Autor postawił na wielowątkową i wielowarstwową opowieść, w której Duch Jeziora gra ważną, ale nie główną rolę. Wraz z rozwojem fabuły, czytelnik zostaje wciągnięty w świat małego miasteczka, żyjącego plotkami, uprzedzeniami, a nawet mającego swoją własną czarownicę i to nie byle jaką czarownicę, jaką znamy z bajek. Tu czarownicą jest Azjatka, która ukrywa się przed gniewem partii, znająca się na chińskiej medycynie i która zgrabnie wykorzystuje lokalne legendy do swojej ochrony. Przyznaję, że takiego wątku się nie spodziewałam, więc tu duże brawa dla autora.

Śledztwo dotyczące wydarzeń wokół jeziora, zostało mocno pogmatwane. Autor podrzuca i myli tropy, karmi plotkami, półprawdami, z których początkowo trudno ułożyć obraz. Muszę przyznać, że odkryłam, kim jest „duch” dosłownie na 3 zdania, zanim prawda wyszła na jaw – znowu brawa dla autora.

W tle całej opowieści przewija się zmaganie Elizy z pisaniem powieści i retrospekcje dotyczące pierwszej książki, przyznam, że początkowo nie wiedziałam, jak potoczy się ten wątek, ale finalnie wszystko idealnie się zgrało.

Całość czyta się dobrze, tempo powieści dobrane w punkt, wciągające czytelnika w akcję i intrygujące od pierwszych stron.

Jedyne co mogę zrobić, to polecić tę powieść wielbicielom kryminałów i wypatrywać dalszych powieści autora.

Mała wioska, a w niej jezioro. Miewa dla mieszkańców swoją opowieść, którą co jakiś czas ukazuje w formie kolejnego ciała. Młoda kobieta będzie chciała odkryć tą historię, ale nie spodziewa się na co sama natrafi Jeśli poszukujecie kryminału o psychologicznym wydźwięku, to zdecydowanie powinniście po nią sięgnąć. Mroczna legenda, ukryte prawdy oraz intrygi. Tej książki nie może zabraknąć na waszej liście