Drogi Edwardzie

Historia o żałobie przeżywanej w blasku fleszy, przy natrętnych światłach wyciągniętych telefonów nagrywających każdy ruch cudownego chłopca. Chłopca, który przeżył. Opowieść o tym jak mało wiemy na temat relacji międzyludzkich i poruszamy się w ich delikatnych powiązaniach po omacku. Wydaje nam się, że znaleźliśmy monopol na zrozumienie bliźniego, a tak naprawdę nikt nie jest w stanie rozgryźć do końca drugiego człowieka. Wreszcie to też bolesne studium palącego poczucia winy jakie czuje pewnie każda osoba, która straciła bliskich, a sama cudownie ocalała. To ta żałoba, którą przeżywa się w głębi.

Całkowicie urzekła mnie ta książka. Zmusiła do niespiesznego czytania, delektowania się i przegryzania kolejnych słów. Tematycznie jest bardzo ciężka. To historia chłopca, który jako jedyny człowiek przeżywa katastrofę samolotu pasażerskiego. Jest swojego rodzaju cudem, ewenementem. Ludzie odbywają do niego pielgrzymki, a jednak mało kto zdaje sobie sprawę jak to jest być na jego miejscu. Mnóstwo w niej emocji, oprócz wywołanych przeze mnie do tablicy na początku, żałoby i poczucia winy mamy tu też dojrzewanie, problemy małżeńskie, a jednak książka jest bardzo lekka i przyjemna w odbiorze. Gdzieś tam tli się w niej nadzieja, która pokazuje jaką drogą należy poruszać się w życiu.

Autorka prowadzi historię dwutorowo. Naprzemiennie próbuje odtworzyć kolejne sekundy niefortunnego lotu oraz pokazuje życie chłopca po nim, przemianę z Eddiego na Edwarda i liczne nieudane próby poradzenia sobie z traumatycznymi przeżyciami. W retrospekcjach mamy okazję poznać współuczestników lotu, odrobinę wniknąć do ich psychik, przeanalizować problemy. Przyznam, że zrobiło to na mnie spore wrażenie. Świadomość tragicznego końca, zrozumienie, że każdy z nas ma podobne problemy, myślowe dywagacje i w głębi duszy jest tak samo poraniony tylko podbiły te odczucia.

Polecam! Zdecydowanie zbyt mało tej książki na Instagramie. To wyjątkowa i po prostu pięknie napisana historia. Chciałabym czytać takich zdecydowanie więcej, ale na szczęście wydawnictwo Marginesy nigdy mnie w tej materii nie zawodzi.

Ta powieść łamie nam serce, początek jest ciężki, trudny do przedstawienia przez nasz czytelniczy żołądek, ale później skleja nasze serca... Porusza najczulsze struny naszego serca, sprawia, że nie potrafimy o niczym innym myśleć. Rozbija się samolot, jemu jednemu udaje się przeżyć, wszyscy bliscy brat,ojciec i matka giną. Jak nauczyć się żyć w nowej rzeczywistości, jak poradzić sobie z traumą i depresją? Co lepsze ocaleć z katastrofy, a może prościej byłoby zginąć razem z innymi. Tylko czy mamy wybór? Po katastrofie, w której ginie rodzina Edwarda, chłopiec nie potrafi odnaleźć się w nowej rzeczywistości, czyje się niczym duch wśród żywych, staje sie innym gatunkiem człowieka, jest zbieraniną komórek, dwóch gałek ocznych i rozwalonej nogi. Zachęcam - z całego serca, bo jestem zauroczona tą wzruszającą opowieścią - o chłopcu, który spadł z nieba....