Dotknij Boga. W poszukiwaniu ludzi, którym pozostało tylko szczęście

Pewnie niejedna osoba zastanawiała się jakby wyglądało, życie gdybyśmy stracili pracę, dom, a może i pieniądze. Własnie o ludziach żyjących skromnie czy to w zakonie czy we wspólnocie jest ta książka. Co jest podbudowujące to fakt, że ci ludzie nie są samotni. Wspierają się czy to będąc bezdomnymi, byłymi więźniami, osobami wychodzącymi z nałogów. Osoby z marginesu społecznego wspierane są przez zakony, czy to sióstr Misjonarek Miłości, czy Braci Kapucynów, albo po prostu księży.

Patryk Świątek wyrusza bez pieniędzy właśnie po to by pożyć przez kilka dni takim życiem, jak zakonnicy lub członkowie zgromadzeń. Historie spotkanych ludzi ukazują działanie Boga w ich życiu. Piękne jest to, że żyjąc służbą innym lub dniem codziennym znajdują czas na dłuższą modlitwę, adorację Najświętszego Sakramentu czy Mszę Świętą. Miło wiedzieć, że są takie zgromadzenia, jak Cenacolo, Barka, Bracia lub Siostry Małego Jezusa, Siostry Misjonarki Miłości lub Bracia Kapucyni.

Skonczylam czytac. Niesamowita ksiazka, do ktorej jeszce wroce, bo trzeba ja przeczytac jeszcze raz, na spokojnie. Tyle inicjatyw, ktorych za czasow mojej mlodosci nie bylo, a ktore daja nadzieje na odnowe Kosciola w Polsce i wyjscia z zasciankowosci polskiej. Po skandalach o molestowanie, po innych negatywnych newsach nareszcie cos pozytywnego, bo paru szalencow wzielo Biblie na serio! To tez Kosciol polski, jakze rozny od Kosciola o. Rydzyka czy abpa Paetza. Oby wiecej takich szalencow Bozych. Autor, Patryk Świątek - podróżnik, harcerz, wodzirej, fotograf, współautor bloga [Adres usunięty], który otrzymał nagrodę główną konkursu Blog Roku 2011, pisze bez zadecia, nie poucza, po prostu relacja z podrozy. Autora rozumiem, sama w mlodosci wloczylam sie stopem po Polsce, czesto bez pieniedzy.

Ksiazke polecam takze niewierzacym i tym, ktorzy sie do Kosciola zrazili, aby zobaczyli jego inne oblicze.

Ta książka zostaje w człowieku na długo. Historie opowiedziane i przeżyte prze Świątka napawają tak miłością co niezgodą na otaczający świat. Otworzyła mi oczy na to, co mogę zrobić, by być w życiu jeszcze szczęśliwą.

Fajnie, że Świątek obcując z zakonnikami braci mniejszych i ich opisując nie boi się przyznać, że to zwykli ludzie, którzy mają swoje słabości, załamania i gorsze chwile. Pięknie jednak pokazuje, że jeśli żyje się w zgodzie ze sobą i ludźmi wokół, nie ma takiej siły, która uniemożliwiłaby odnalezienie spokoju i szczęścia nawet w najgorszych sytuacjach.