Dom utraconych

Polski kryminał w hiszpańskich klimatach? Czy to się może udać?

Profilerka Carmen Rodriguez powraca do rodzimej Malagi. Gdy brutalne morderstwo wskazujące na seryjnego zabójcę wstrząsa miastem policja proponuje jej współpracę. Wszystkie ślady prowadzą do nawiedzonego domu Cortijo Jurado. Carmen będzie musiał zmierzyć się nie tylko z nieuchwytnym mordercą, ale również ze swoją przeszłością.

Autorka wprowadza wiele wątków, które pozornie się ze sobą nie wiążą. Otaczają nas one niczym pajęcza sieć aby na koniec uchwycić nas za gardło i doprowadzić do zaskakującego finału.

Główna bohaterka – Carmen – musi odnaleźć się w swoim byłym środowisku po tym jak została oskarżona o morderstwo, uwięziona a potem uniewinniona. Część policjantów nie chce z nią współpracować. Dawni przyjaciele przyjmują ją jednak serdecznie i dają jej kolejną szansę.

Pani Wolwowicz potrafi bawić się napięciem, zaskoczeniem, zwrotami akcji. Supła fabułę w bardzo misterny węzeł, który wydaje się niemożliwy do rozwiązania. Momentami tak zagęszcza atmosferę, że można ją ciąć nożem. Niektóre sceny przyprawiają o prawdziwe dreszcze.

Lubię czytać hiszpańskie kryminały i powiem Wam, że gdyby ktoś ukrył przede mną nazwisko autorki, to sądziłabym, że „Dom utraconych” jest przez hiszpańskie piór napisany. Ma on nieuchwytny klimat łączący mrok, wychodzące poza ramy morderstwa, scenerie sięgające dawnych wieków oraz ciepłe relacje łączące śledczych, a wszystko to skąpane w typowo południowej celebracji codziennego życia.

Przyznam szczerze, że nie czytałam poprzedniego tomu tej serii, historia Carmen jednak tak mnie zainteresowała, że koniecznie muszę nadrobić zaległości. Liczę również na to, że ziarenko niewiadomej zostało celowo wpisane w ostanie wersy tej książki i że wyrośnie ono bujnie w postaci trzeciego tomu.

Profilerka kryminalistyczna Carmen Rodriguez, po dramatycznych wydarzeniach w Jeleniej Górze, wraca do rodzinnej Hiszpanii. W rodzinnym mieście czekają na nią rodzice oraz wierny przyjaciel, dający wsparcie w trudnych momentach. Mimo chęci odpoczynku i oddechu po poprzednich przeżyciach, Carmen szybko wraca do pracy – już na uroczystym przyjęciu staje się świadkiem brutalnego morderstwa. Gdy sprawa trafia do śledczych, staje się jasne, że to nie przypadek, lecz nowa seria zbrodni dokonanych przez nieuchwytnego seryjnego mordercę. Pomoc Carmen, z jej doświadczeniem i umiejętnością zaglądania w mroczne zakamarki ludzkiej psychiki, jest policji niezbędna.

Wraz ze swoim partnerem, Javierem Bardenem, Carmen podejmuje walkę z czasem, by rozwiązać sprawę i powstrzymać zabójcę, zanim zginą kolejne ofiary. Śledztwo staje się coraz bardziej złożone, a atmosfera gęstnieje, gdy okazuje się, że modus operandi zbrodni przypomina tajemnicze morderstwa sprzed lat. Wspomnienia prowadzą ich do mrocznego, owianego legendami domu – Cortijo Jurado, w którym przed laty rozegrały się niewyjaśnione wydarzenia.Czy uda im się rozwiązać sprawę? I jak na profilerkę wpłynie nagłe zderzenie z przeszłością, o której tak bardzo stara się zapomnieć?

"Dom upadłych" to książka, która trzyma w napięciu do ostatniej strony. Autorka spokojnie buduje akcję, dbając jednocześnie o to, aby czytelnik nie miał sposobności się nudzić. Cieszę się, że mieliśmy możliwość poznać dalsze losy Carmen Rodriguez, ponieważ jest to postać, która naprawdę przypadła mi do gustu. Zarówno narracja, jak i pozostali bohaterowie nadają tej opowieści "to coś", czego szuka się w dobrych kryminałach. Dlatego polecam ją wszystkim, którzy – tak jak ja – w jesienne wieczory uwielbiają przenieść się do niebezpiecznych miejsc pełnych tajemnic i zagadek do rozwiązania.

Współpraca: Skarpa Warszawska.

Dom utraconych to druga część z profilerką Carmen Rodriguez w rolach głównych. Pierwsza część powieści rozgrywała się na naszej polskiej ziemi, a dokładniej w okolicach Karkonoszy i Szklarskiej Poręby, Jeleniej Góry. Właśnie do miasta położonego u stóp karkonoskiego pasma, Jeleniej Góry, przybyła z dalekiej Hiszpanii, z Malagi, pani Rodriguez, która jest profilerką kryminalną. Chce zacząć pracę w miejscowej policji. Carmen wyszła z więzienia i chce całkowicie odciąć się od tego, co ją spotkało ze strony męża. Druga część... o niej wkrótce.

Najpierw kilka zdań o autorce. Pani Katarzyna Wolwowicz mieszkała w Szklarskiej Porębie. Jest magistrem stosunków międzynarodowych i psychologii klinicznej. Prywatnie uwielbia naturę, morsowanie w sudeckich wodospadach (np. Podgórnej), zacisze domowe przy kominku, z którego pryskają iskry. Jej pasją jest także narciarstwo alpejskie. Jej fani znają ją z serii kryminalnej z komisarz Olgą Balicką. Najnowsza jej powieść przenosi nad na zachód naszego kontynentu, Do Malagi.

Malaga. Czasy współczesne. Są takie miejsca w Hiszpanii, gdzie stare domy, gdzie straszy i że te niezamieszkane pustostany są nawiedzone. Podłożem powieści jest właśnie jeden taki dom. To rezydencja od pokoleń należąca do rodziny Heredia, która pochodziła z burżuazji. To właśnie do nich należało Cortijo Jurado. Cortijo to dom położony na dużej działce. Wspomniana rodzina była podejrzana o zniknięcie wielu dziewcząt, na których dokonywano makabrycznych rzeczy, a w piwnicach domostwa podobno można znaleźć wiele narzędzi zbrodni, którymi owe dziewczęta były torturowane. Podobno wiele z nich pochowano w pod posiadłością.

Mamy już tło powieści. Główna bohaterka powraca do Malagi, by rozliczyć się z przeszłością. Ta, dla niej, jest bolesna i chciałaby raz na zawsze zakończyć jej wszelkie wątki. Jednak trafia znów w sam środek wydarzeń, które wręcz przeciwnie mogą zaszkodzić jej planom. Brutalne zabójstwo podczas przyjęcia, na którym bywa, doprowadza do tego, że znów jest w centrum sprawy. Policjanci nie mogą poskładać układanki, namierzyć mordercy, który może być kolejnym "seryjniakiem". Właśnie Carmen, jako profilerka, ma pomóc złapać psychopatę.

Płaszczyzna sprawy kryminalnej przeplata się z życiem osobistym Carmen. Żeby tylko przeplatała się... ona się w pewnym momencie wyraźnie połączy! Musicie koniecznie przeczytać kolejną powieść z Rodriguez w rolach głównych. Znakomita powieść kryminalna, która pozwoli wam również poznać trochę Malagę i... nawiedzony dom. Nie wybierajcie się jednak do niego wieczorową porą przy pełni księżyca...

Lubisz książki ze świetnie poprowadzoną intrygą i stopniowo budowanym napięciem, które sięga zenitu na ostatnich stronach? 💬
Tak? W takim razie mam dla Ciebie świetną propozycję na jesienne wieczory - „Dom utraconych” autorstwa Katarzyny Wolwowicz!

Autorka w swojej najnowszej książce łączy elementy kryminału, thrillera psychologicznego, a nawet horroru! Już od pierwszych stron zostajemy wciągnięci w zawiłą i wielowarstwową intrygę, która nie pozwala oderwać się od lektury ani na sekundę. Wolwowicz sprawnie prowadzi z czytelnikiem grę w kotka i myszkę, podrzucając co rusz nowe tropy i wpuszczając nas w przysłowiowe maliny. Tutaj każdy krok przynosi nowe wątpliwości, a wszystko może być zupełnie inne, niż wydaje się na pierwszy rzut oka. Komu można zaufać? Kto skrywa mroczną prawdę? Te i inne pytania kłębią się w naszej głowie podczas czytania kolejnych rozdziałów książki.

Podoba mi się, jak autorka buduje niesamowity klimat pełen niepokoju i grozy za sprawą opisów Cortijo Jurado - nawiedzonego domu pełnego tajemnic i rodzinnych sekretów. Ten tytułowy dom, dzięki Wolwowicz, nie jest tylko zwykłym budynkiem. On „magicznie” ożywa i sprawia, że momentami można poczuć ciarki na skórze.

Pisząc o tej książce, nie można zapomnieć o kreacji bohaterów, a zwłaszcza głównej bohaterki - Carmen, która po raz kolejny bardzo przypadła mi do gustu. Z jednej strony widzimy ją jako silną, zdeterminowaną profesjonalistkę, ale z drugiej mamy okazję przyglądać się, jak osobista trauma może wpływać na dochodzenie, które prowadzi. Czytelnik, który miał już z nią do czynienia w poprzednim tomie, dostrzega subtelne zmiany w jej postaci, na które z całą pewnością wpływa dynamiczna współpraca z inspektorem Javierem Bardenem, nadająca książce niezwykłego realizmu, a także jej relacje z rodziną i przyjaciółmi. Bo książka ta to nie tylko kryminalne śledztwo, ale również pełne emocji relacje, które zmuszają główną bohaterkę do refleksji nad przeszłością i podejmowania trudnych wyborów.

„Dom utraconych” to jedna z tych książek, które ciężko odłożyć podczas czytania. Wolwowicz stworzyła wielowymiarową powieść, trzymającą czytelnika w napięciu i zmuszającą do refleksji. To nie lada gratka dla fanów kryminałów, którzy w książkach szukają czegoś więcej niż samo śledztwo. Serdecznie polecam!

Cześć. Czy macie czasem zastój czytelniczy? Ostatnio mnie taki dopadł, nie miałam ochoty czytać, a jak już wzięłam książkę to nie mogłam się skupić na tym co czytam i mam nadzieję, że już mi przeszło.

„Dom utraconych” Katarzyna Wolwowicz, wydawnictwo Skarpa Warszawska.

Bardzo chętnie sięgałam po kontynuację, ze względu na postać Carmen Rodriguez, którą miałam okazję poznać w książce pod tytułem „Jaskinie umarłych”. Tym razem mi czegoś w tej postaci zabrakło, miałam wrażenie, że stała się jakby niezdecydowana. Momentami nie rozumiałam działań bohaterki. Sama fabuła książki wydawała mi się bardzo ciekawa szczególnie wątek domu utraconych, jednak mam wrażenie, że sporo nie zostało dopowiedziane, dokończone, a sam ten wątek nie został dostatecznie rozwinięty. 

Bardzo lubię i często sięgam po książki autorki, niestety tym razem miałam ciężko wciągnąć się w tą historię, a momentami chciałam ją odłożyć. Przytłoczyła mnie zbyt duża ilość wątków, które tak naprawdę na końcu nie wiele wnosiły, wręcz były zbędne.

Zabrakło mi również napięcia, zwrotów akcji, które były obecne w tomie pierwszym, ale podobał mi się element grozy, który został zbudowany wokół domu utraconych. Zakończenie, zbyt łagodne jak dla mnie. 

Pomimo, że tym razem czegoś zabrakło to jeśli będzie kolejny tom, chętnie po niego sięgnę.