Dom soli i łez. Sisters of the Salt. Tom 1

Za książkę zabrałam się nie czytając opisu. Myślałam, że będzie to kolejny retelling "Małej syrenki" bądź coś w w tym stylu. Przed "Domem soli i łez" czytałam inną, tematycznie podobną książkę, która mnie częściowo zniesmaczyła i szczerze, bałam się, że "Dom ... " będzie dla mnie kolejnym niewypałem.

Okazało się zupełnie inaczej. Pierwszy rozdział książki i ja już jestem zakochana i doszczętnie pochłonięta napisaną historią.

To nie jest zwykła fantastyka młodzieżowa, która inspirowana jest jedną z najpopularniejszych baśni braci Grimm.

Ta książka jest po prostu magiczna, tajemnicza, mroczna i odrobinę przerażająca. Pełno w niej tajemnic, klątw, złych języków, magii i ... śmierci. A to dodaje tej książce odrobinę "upiorności".

Poza tym to powieść napisana bardzo lekkim językiem, ale te wszystkie wyżej wymienione "upiorności" dają jej wydźwięk odrobinę mrocznej i pełnej przekleństw powieści. Mam już prawie 22 lata, a "Dom soli i łez" momentami spowodował, że włosy stawały mi dęba. Naprawdę. Myślę, że młodzież będzie usatysfakcjonowana tą historią, a i dorośli będą mile zaskoczeni!

Zakończenie.. Zszokowało mnie całkowicie! Spodziewałam się, że to będzie petarda, ale.. nie że aż taka!

Jestem jak najbardziej na tak!

Mogę wręcz powiedzieć, że zakochałam się w tej książce i będę do niej niejednokrotnie wracać

Zamknij oczy i przenieś się do nadmorskiego królestwa Arcanii - tu wszystko jest możliwe.

Kiedyś Highmoor - recydencja księcia Salann -Ortuna wypełniona była śmiechem jedenastu córek i ukochanei żony Cecilli.

Teraz domostwo wypełniła ciężka , uniemożliwiająca zaczerpnięcie oddechu żałoba kładąca się cieniem na wszystkim,co znane.

Dotychczas beztroskie dziewczęta mierzą się ze stratą aż czterech spośród nich , jednak starają się oswoić z nową rzeczywistością.

Na dodatek władca Salann ponownie się ożenił, zaś jego nowa małżonka Morella nie potrafi znaleźć wspólnego języka z częścią swoich pasierbic..

Te zaś chcąc zacząć nowy etap w życiu buntują się i.. udają się na bal..

Od tej pory już nic nie będzie takie samo a tajemniczy Cassius na zawsze odmieni losy Annaleigh.. głównej bohaterki i narratorki powieści Erin A. Craig.

Mrok, magia , konflikt bóstw. Wykreowany z rozmachem epicki świat wciąga niczym morski wir , a uczucie niepokoju wzrasta wraz z każdą przeczytaną stroną hipnotyzując i czarując.

Dawno nie czytałam tak pięknie napisanej powieści z gatunku fantasy.

W książce przeplatają się przepełniony intrygami kryminał, wątek mitologiczny oraz romans.

I nie potrafię powiedzieć, który podobał mi się najbardziej.

Jednym słowem zakochałam się po same uszy i już się cieszę na myśl o ponownym zanurzeniu się w serii Sisters of salt ❤️

Kiedy skończyłam czytać „Dom soli i łez”, ciężko było mi zebrać myśli. Ta historia mnie pokonała. Nastawiałam się na pełną tajemnic, baśniową opowieść, a dostałam taką, która wywołała ciarki na mojej skórze i trzymała mnie w takim napięciu, że nie potrafiłam odłożyć książki!

Annaleigh Thaumas jest jedną z dwunastu sióstr zamieszkujących nadmorski dwór Highmoor. Od pewnego czasu jej rodzina nie cieszy się już ani wielką posiadłością, ani bogactwem, ani możliwością wyprawiania pięknych bali. W zamku panują cisza i smutek, spowodowane niekończącą się żałobą. Po śmierci matki, siostry Annaleigh giną jedna po drugiej, w niewyjaśnionych okolicznościach. Wszyscy spoza królestwa uważają, że na jej rodzinie ciąży klątwa. Dziewczyna jest jednak pewna, że żadna ze śmierci nie była przypadkowa i postanawia odnaleźć mordercę na własną rękę.

„Dom soli i łez” czerpie inspirację z klasycznej opowieści braci Grimm i od początku czuć tu specyficzny, baśniowo mroczny klimat. Powieść porwała mnie do świata pełnego magii, duchów, wytwornych przyjęć, siostrzanej miłości, ale również mroku, brutalności, krwi i rodzinnych intryg. Pierwsza połowa książki była niepozorna i chwilami mi się dłużyła, ale później pojawiło się tyle plot twistów, że czytałam ją z zapartym tchem. Autorka poprowadziła fabułę w taki sposób, że w pewnym momencie nie było już wiadomo, co jest snem, a co jawą.

A rzeczywistość przerażała najbardziej.

Niektóre rzeczy wydawały mi się trochę absurdalne, ale myślę, że to było zamierzone – aby zaskoczyć, przerazić, wbić czytelnika w fotel. Po tylu niespodziewanych momentach byłam pewna, że jestem gotowa na finał, ale to, co się tam wydarzyło… zapewniam, NIKT Z WAS nie będzie na to gotowy.

„Dom soli i łez” to idealna pozycja na długie, jesienne wieczory! Polecam, bo myślę, że dla wielu z Was to będzie zupełnie nowe i ekscytujące doświadczenie. Poza tym z tego co słyszałam, ma powstać serial na podstawie tej historii, więc tym bardziej warto zapoznać się z nią już teraz.

Ach, i mała rada ode mnie: Śpieszcie się kochać ulubionych bohaterów, bo tak szybko… 🫢

Gotycka wersja "Dwunastu tańczących pantofelków" braci Grimm- czyli Dom Soli i Łez jako naprawdę dobrze napisany retelling!

Jest to solidna, jednotomowa, mroczna historia ośmiu sióstr, które przez większość swojego życia noszą żałobę. Pochowały matkę oraz cztery siostry. Żyją z dnia na dzień i starają się poukładać życie. W ich domu zjawia się macocha, która pragnie skończyć z żałobą i chce rozświetlić ponurą atmosferę w domu. Co jednak zrobić, jeśli duchy sióstr nawiedzają młodszą siostrę, a za rogiem mieści się wejście do świata wspaniałych bali i wystawnych przyjęć?

Ta książka stoi niesamowitym klimatem, ciężkim od zapachu soli i morskiego powietrza. Autorce udało się przenieść na papier suspens oraz chaos szaleństwa, ponieważ w pewnym momencie wraz z bohaterkami nie wiemy, co jest prawdą a co kłamstwem.

Świetna książka na jesień i zimę!

Opowieść ta całkowicie mnie wciągnęła w ten momentami wręcz upiorny świat. Historia jest ciekawa i intrygująca. Przez większość czasu nie byłam w stanie się domyśleć, co się stanie dalej, a zakończenie było dla mnie totalnym zaskoczeniem, co zdarza się bardzo rzadko. Podobało mi się też to, że byłam przekonana, że część elementów będzie typowo oklepana, identyczna jak w innych książkach o tej tematyce, ale tu też się zdziwiłam - większość z nich była zupełnie oryginalna, co również wpłynęło na przyjemność płynącą z czytania tej książki. Z chęcią sięgnęłabym po jej kontynuację, ale sądząc po zakończeniu, raczej takowej nie będzie.

Kiedyś po całym pałacu roznosił się śmiech dwunastu dziewcząt, teraz kiedy zostało ich już tylko osiem, śmiech i radość zastąpił ból i tęsknota. Całe królestwo pogrążone jest w żałobie po niedawnym pogrzebie. Siostry jednak znajdują sposób, by nie pogrążyć się w rozpaczy i chociaż w nocy móc żyć innym życiem, życiem w którym prym wiedzie nie żałoba, a taniec.

.

"Mówiła, że twoje oczy kojarzą jej się z morzem tuż przed wielkim sztormem."

"Zaufać?

Nie powinnam.

Ale chciałam."

"Widziałam, że te niebieskie oczy rozpoznałabym wszędzie. Ciemne niczym morze, z kropeczkami srebra."

Z tego co udało mi się dowiedzieć, szukając informacji o książce, do jej stworzenia Autorkę zainspirowała baśń Braci Grimm "Stańcowane pantofelki". Baśni nie czytałam, więc nie jestem Wam w stanie powiedzieć, jak wiele Autorka zaczerpnęła z dzieła Braci Grimm, ale to co mogę Wam powiedzieć, to to, że ta książka to CUDO.

Książka od samego początku ma swój specyficzny klimat. Autorka powoli zapoznaje nas z historią sióstr Thaumas. Opowiada nam także o tradycjach i zwyczajach rządzących Ludźmi Soli, które nieoderwalnie związane są z morzem. Muszę Wam powiedzieć, że dwie bohaterki od samego początku nie przypadły mi do gustu, jedną z nich była jedna z sióstr Thaumas Camille, imienia drugiej osoby nie mogę Wam zdradzić, bo okazuje się, że o ile Camille okazała się być dla mnie tylko lekko mnie irytującą bohaterka, o tyle co do drugiej postaci miałam nosa. Bo okazało się, że wcale nie jest taka wspaniała, jak to się wszystkim mogło wydawać. Parę razy nie byłam pewna czy to co właśnie przeczytałam, to było coś co się wydarzyło, coś co się danemu bohaterowi przyśniło, czy może był to jakiś rodzaj przewidzenia.. Natomiast ostatnie 50 stron książki.. No to już była istna jazda bez trzymanki.. Co tam się działo, to głowa mała.. czytałam te strony z wytrzeszczonymi oczami lub zatykając rozdziawione w zdziwieniu usta (tak, tak: takim właśnie dziwnym typem czytelnika jestem 😁). Nie żałuję ani jednej minuty, spędzonej na czytaniu tej książki, bo to co w niej otrzymałam od Autorki, to coś czego się nie spodziewałam, co było rewelacyjne i co nie pozwoliło mi już tego dnia, w którym skończyłam ją czytać, wciągnąć się w jakąś inną historię. Muszę też przyznać, że czytanie jej w nocy, budziło we mnie lekki niepokój. Ale zdecydowanie było to coś warte przeczytania i przeżycia.

Tym razem mam dla Was coś ciekawego, ale z gatunku fantastyki. Książka o niezwykle ciekawej i ładnej okładce i równie interesującym opisie. Ostatnio zaczytywałam się raczej książkami obyczajowymi, romansami i erotykami, czekałam na coś ciekawego, porywającego, co sprawi, że mój świat zadrży, chociaż odrobinkę. Magia i baśniowy klimat wylewał się z każdej strony tej powieści. Autorka zabiera nas do pałacu znajdującego się nad samym morzem. Czujecie ten klimat? Wiatr we włosach, zapach morza, aż się zaczęło Myślec o wakacjach. Autorka swoją książkę napisała inspirując się jedną z baśni Braci Grimm, musze przyznać, że te baśnie towarzyszyły mi w czasach mojej młodości. Mama często mi je czytała i mam do nich pewnego rodzaju sentyment.

Chociaż „Dom soli i łez” na pierwszy rzut oka może się wydawać powieścią odrobinę niepozorną, ma w sobie znaczenie więcej mroku i magii niż można by było przypuszczać. Czy mieliście tak, że w życiu zdarzyło się Wam pomyśleć, że jesteście przeklęci? Ciągły pech, pasmo jakiś większych porażek, które niebezpiecznie się rozrastały? Słabszy okres, który nieco dłużej się przeciąga niż powinien? Mimo wszystko mamy jakieś przeświadczenie, że to się w końcu zmieni, a spośród ciemnych i burzowych chmur wyjrzy do nas słońce. W przypadku powieści, którą Wam przedstawiam nic nie jest ani pewne, ani w jakiś sposób normalne. Trudno jest także uznać, że tak właśnie miało być, a jednak istniała szansa, że wszystko może się zmienić.

W pewnym nadmorskim królestwie trwa żałoba, może nie byłoby w tym nic dziwnego, ale trwa ona od wielu lat. Śmierć królowej nie tylko wpłynęła na króla, ale także na dwanaście córek, które posiadali. Zła passa jednak nie opuszczała królewskiej rodziny, bowiem wraz z upływem kolejnych lat umierały kolejne cztery królewny. Czy to zrządzenie losu, a może coś zupełnie innego? Klątwa? Zły czar? Wszyscy uważali po cichutku, że księżniczki zostały przeklęte. Trudno się dziwić, zwłaszcza, że sytuacja nie wyglądała normalnie. Czy król naraził się komuś? A może królowa zrobiła coś czego nie powinna? Może to właśnie jej córki próbowały zataić jakąś tajemnicę? Królestwo miało pozostać w żałobie kolejny rok, jednak druga żona króla o imieniu Morella ma powody do radości. Zaszła w ciążę i chce radować się tym faktem, jak i tym, że ofiaruje królowi pierwszego syna.

Takie informacje z pewnością sprawiają, że ludzie się radują. Wieczna kraina smutku na powrót przypomina sobie, że życie składa się z czegoś więcej, aniżeli żałoby i bólu. Z radością następują zmiany. Wszystkie okna zostają odsłonięte, czarne ubrania sponiewierane i spalone, nawet lustra ponownie zostały ukazane światu. Jedni się radują, nie powinno się jednak zapominać, że taka kolej rzeczy nie wszystkim będzie odpowiadała.

Kiedyś pałac tętnił życiem, słychać w nim było śmiech, dźwięki muzyki z balowych sal, a także rozmów i szczęścia, które towarzyszyło nie tylko jego mieszkańcom. Ludzie nie znali wtedy smaku bólu, cierpienia i rozpaczy, później nadeszły chwile samotności, a z każdego kąta słychać było płacz. Mrok i smutek nie mógł trwać wiecznie, próba powrotu do normalności nie podoba się jednak wszystkim królewnom.

Annaleigh jest przeciwna porzuceniu żałoby, nie czuje się z tym dobrze, nie pogodziła się ze śmiercią siostry. Sytuacja jest dla niej trudna, tym bardziej, że królewna podejrzewa, że to nie był wypadek. Wewnątrz siebie czuje, że nie powinna tak zostawić tej sprawy, zaczęła więc dyskretnie prowadzić swoje własne śledztwo. Reszta sióstr postanowiła poddać się beztroskiej zabawie i świętować wszystkie inne ku temu dobre okazje. Nie wszystko jednak jest takie, jak się wydaje. Ludzie w dalszym ciągu uważają, że księżniczki są przeklęte, więc unikając z nimi kontaktu. Nikt nie chce z nimi tańczyć, rozmawiać, śmiać się, czy przebywać w bliskiej obecności. Czy życie sióstr jest zagrożone? Czy księżniczki będą tylko się temu wszystkiemu grzecznie przyglądać, a może czas na zmiany? Królewny zdecydowały wymykać się z domu nocami i oddawać tanecznym uciechom na dziwnych blach zapominając o całym świecie. Czy uda im się dowiedzieć prawdy, a może wbrew wszystkiemu przestaną przejmować się tym co nadchodzi? Czy klątwa istnieje?

„Dom soli i łez” jest debiutem autorki Erin A. Craig, kiedy się o tym dowiedziałam muszę przyznać, że byłam szczerze zaskoczona. Została napisana bardzo lekkim językiem, przyjemnym, który bardzo łatwo omamia czytelnicza uwagę, zupełnie jakby została na niego rzucona jakaś klątwa, która powoduje to, że nie można się oderwać od lektury. Czy była straszna i mroczna? I tak i nie, nie powiedziałabym, że powinniście oczekiwać horroru, czy mocnej opowieści, pewnie te wszystkie wydarzenia dla księżniczek były straszne. Utożsamiając się z nimi faktycznie możemy poczuć te emocje. Klimat powieści jest nieco mroczny, szczególnie było to odczuwalne w dalszej części książki.

„Dom soli i łez” to dobra młodzieżówka, niezwykle magiczna, która sprawiła, że nie mogłam się od niej oderwać. Czułam ogromną przyjemność spotkając się z bohaterami i nieco przeżywałam jej zakończenie. Wyczułam w nim jednak nadzieję na lepszą przyszłość, mam nadzieję, że będziecie mieli takie same odczucia, jak ja. Historia trzyma w napięciu do ostatnich stron, a kiedy w końcu do nich dobrnęłam było mi smutno, że to pożegnanie z bohaterami.

Dajcie zanurzyć się w niesamowitej, pięknej, a zarazem przerażającej opowieści. Gdzie fikcja miesza się z rzeczywistością. Gdzie mrok oblepia swoimi obślizgłymi mackami, a zło zaczyna wygrywać nad dobrem. Gdzieś tam, między tym wszystkim w pałacowym zamku żyje dwanaście sióstr. Kiedyś szczęśliwe, a teraz pogrążone w żałobie, smutne i przeklęte...

Już po pierwszych rozdziałach wiedziałam, że powieść urzeknie mnie swoją historią. Że zachwyci mnie swoją pomysłowością, bogactwem, świetnie wykreowanymi postaciami. Autorka skradła moje serce, pobudziła moją wyobraźnię, pozwoliła na dobre zatracić się w stworzonym przez siebie świecie. Przez krótki moment sprawiła, że stałam się częścią powieści, postacią, która odgrywa rolę w całej historii. Nie przypuszczałam, że z klasycznej baśni braci Grimm można stworzyć tak zapierającą dech w piersiach opowieść. Mroczną, przerażającą, a zarazem świetną, magiczną i piękną powieść, która trzyma w swoich szponach od początku do samego końca.

Znajdziecie w tej historii pełno tajemnic, klątw, czarnej magii, zła i śmierci. Znajdą się też piękne chwile, niesamowite bale, śmiech, radość, miłość. Ale ciemność zawsze będzie przy was kroczyć, będzie czekać tuż za rogiem, by w najmniej odpowiednim momencie was pochłonąć, omamić, wprowadzić chaos, aż w końcu zabić. Od was zależy czy dacie się wciągnąć w tę niebezpieczną grę dobra ze złem, światła z mrokiem.

Napisana prostym i lekkim językiem, dzięki czemu przez powieść się po prostu płynie. Zaskakuje, zachwyca, przeraża, podnosi włoski na karku. Do samego końca autorka nie odkrywa wszystkich kart z rękawa. Myli tropy, podrzuca postaciom liczne kłody pod nogi, sprawdza ich wytrzymałość. Niczego nie można być pewnym. Jeśli chodzi o bohaterów, to moim zdaniem zostali świetnie wykreowani, są autentyczni, prawdziwi. Każdy odgrywał w powieści kluczową rolę. Nikt nie został potraktowany po macoszemu, każda z postaci ma swój charakter. Jednych się będzie lubić, a drugich nie. Co jest dużym atutem całej książki. Również niesamowicie wykreowany świat, cała oprawa otoczenia, do którego chciałoby się wkroczyć i zostać tam na zawsze. Cieszę się, że otrzymałam szansę przeczytania i objęcia patronatem medialnym tej powieści. Jest zachwycająca, magiczna i warto się w niej zatracić! Gwarantuje to wam! Gorąco polecam! Nie zawiedziecie się!