Dom na przełęczy. Wielkie Litery

Kiedy Helena i Antoni brali wojenny ślub, nie wierzyli, że dana im będzie wspólna przyszłość. A jednak przetrwali, doczekali upragnionej wolności i teraz starają się ułożyć sobie życie w maleńkiej wiosce Rzekowo, położonej malowniczo w dolinie rzeki, wśród lasów i wzgórz, w nędznym gospodarstwie.

W niełasce i odrzuceniu ze strony najbliższych, uczą się siebie nawzajem i próbują znaleźć szczęście w okaleczonym, poranionym przez wojnę świecie.

Było to moje trzecie spotkanie z twórczością autorki, poprzednio czytałam krótkie opowiadanie w wakacyjnej antologii i "Marzenia na rozdrożu" będące pierwszym tomem losów właśnie Heleny i Antoniego, tamta książka ogromnie mi się podobała i nie mogłam się doczekać kiedy będę mogła poznać dalszą historię bohaterów. Książki najlepiej czytać w odpowiedniej kolejności, żeby zrozumieć i poznać od początku losy głównych postaci. Autorka w swojej powieści posługuje się bardzo lekkim i przyjemnym językiem, a kartki powieści po prostu same się przewracają. Postaci zostały wykreowane i przedstawione w bardzo realny sposób i myślę, że wielu czytelników w bohaterach tej książki mogłoby chociaż w małym stopniu odnaleźć siebie samego. Poraz kolejny zostałam wciągnięta do tego trudnego, naznaczonego przez wojnę świata, w którym przyszło żyć, a w zasadzie rozpoczynać wszystko od nowa Helenie i Antoniemu. Autorka akcję książki osadziła w małej polskiej wsi, która urzekła mnie malowniczym krajobrazem oraz prostotą. Bohaterowie mierzą się z wieloma problemami, zarówno tymi dnia codziennego, jak i z niezrozumieniem ze strony rodziny mężczyzny, a towarzyszy temu cały wachlarz skrajnych emocji, które podczas czytania powieści udzielają się również czytelnikowi. Relacja pomiędzy bohaterami została przedstawiona w naprawdę piękny, momentami rozczulający sposób, Antoni i Helena otaczali się nawzajem ogromnym wsparciem, troską, zaufaniem, jestem naprawdę zauroczona tymi postaciami. Pani Joanna na przykładzie swoich bohaterów pokazała, że miłość, ta prawdziwa, ponad wszystko, jest w stanie przezwyciężyć każdą przeciwność losu, wystarczy tylko w każdym trudniejszym momencie polegać na sobie. Książka idealnie wpisuje się obecnie panujący za oknem klimat, zmusza do głębszej refleksji i daje nadzieję na lepsze jutro. Czekam już na kolejne powieści autorki! Polecam! Moja ocena 9/10.

Poraz pierwszy z twórczością Joanny Tekieli spotkałam się przy okazji powieści "Marzenia na rozdrożu". Historia ta zauroczyła mnie tak bardzo, że z niecierpliwością wyczekiwałam dalszych losów jej bohaterów.

Z chwilą, gdy podczas wojennej zawieruchy, Hanna i Antoni powiedzieli sobie "Tak", nie wierzyli, że wspólna przyszłość jest im pisania. Jednak udało im się przetrwać wojnę, odzyskali upragnioną wolność i starają się ułożyć sobie życie w maleńkiej wiosce Rzekowo, położonej w dole rzeki, wśród lasów i wzgórz. Odrzuceni przez najbliższych, starają się odnaleźć szczęście w poniszczonym i okaleczonym przez wojnę świecie.

"Dom na przełęczy" to bez wątpienia przepiękna powieść przepełniona całą paletą emocji. Autorka poraz kolejny przekonała mnie, że po jej powieść warto, a nawet trzeba sięgać. Tą powieścią utwierdziła mnie w przekonaniu, że potrafi pisać książki pełne emocji, które wzruszą nawet najbardziej zatwardziałe serca. Historia Heleny i Antoniego udowadnia nam, że prawdziwa miłość przezwycięży wszystkie przeciwności losu. I chociaż w oczy wiał im wiatr, oni się nie poddali, walczyli o szczęście i to szczęście zyskali.

"Dom na przełęczy" to powieść, która wciągnie Was do tego stopnia, że nic wokoło nie będzie dla Was ważne. Będziecie kartkować strona za stroną by jak najszybciej dobrnąć do zakończenia. Z całego serca polecam Wam tę powieść, to jedna z najpiękniejszych historii, jakie miałam przyjemność czytać w ostatnim czasie. Jedno co mnie zasmuca, to fakt, że jest to już koniec przygód Hanny i Antoniego.

Jeżeli lubicie powieści obyczajowe, których fabuła osadzona jest w pięknej i malowniczej wiejskiej scenerii to z całego serca polecam Wam sięgnąć po "Dom na przełęczy".

Wojna w psychice człowieka pozostawia ogromne zniszczenia. Obrazy , dźwięki i wszechobecny strach... Strach, ból i cierpienie zarówno fizyczne jak i psychiczne są nie do i zniesienia.

Antoni wytrwał na wojnie tylko dzięki temu, ze w domu zostawił żonę a jej obraz i wspomnienia dawały mu siłę by trwać i wrócić do domu. Choć czasem miał wątpliwości bo szybki, wojenny ślub nie dawał gwarancji wielkiej miłości jednak tylko ta nadzieja trzymała go przy życiu.

Helena jednak nie cofnęła danego słowa i po wojnie razem z Antonim na nowo układają sobie życie w maleńkiej rodzinnej miejscowości mężczyzny. Nie jest im jednak łatwo. Ubóstwo i odrzucenie dają się we znaki ale miłość i wzajemny szacunek to podwaliny na których powoli budują swój nowy świat.

"Dom na przełęczy" to wzruszająca powieść dająca obraz świata jaki pozostał po brutalnej wojnie. Rodzinne tragedie i dramaty zawsze pozostaną w sercach lecz trzeba było żyć dalej i w promieniach wstającego słońca budować nową rzeczywistość.

Książki Joanny Tekieli to nigdy nue zawodzą. Uważam, że jest to obecnie najlepsza polska autorka.

,,Chleb był dla niej do tej pory sprawą oczywistą, bo pojawiał się na stole każdego dnia za sprawą kuzynki Stefanii, która pracowała w piekarni. Tutaj o każdą rzecz trzeba było się postarać. Nie była przyzwyczajona do fizycznej pracy ani do codziennego krzątania się, a wyglądało na to że właśnie na tym opiera się funkcjonowanie w gospodarstwie".

Wzruszająca historia o Helenie i Antonim, którzy nie spodziewali się, że po czasach wojny los się do nich uśmiechnie. Tym bardziej, że będą mieli kozę, którą chyba samo szczęście im podesłało. Jednak nie takiego miejsca bohaterka oczekiwała. Dziurawy dach, szczeliny między oknami i reszta bardzo starych mebli upchanych po kątach. Domek, który można uznać za szopkę musi im wystarczyć. Kiedy wraca myślami do bogatego życia, które wiodła zanim ją tu przywiózł czuje smutek i zaniepokojenie. Jednak kiedy on zadaje jej kolejne pytanie, czy z nim zostanie, gdzieś tam wewnątrz niej, kiedy przypomina sobie co dla niej przeszedłbudzi się dla niego uczucie współczucia. Decyduje, że nie ma rzeczy niemożliwych i jakoś sobie poradzą. Jednak rankiem, kiedy zbudziła ich burza Helena zaczyna się niepokoić. Koza niekoniecznie darzy ją zaufaniem i nie pozwala się doić. Ona sama przyzwyczajona do krowiego mleka nie bardzo może się przemóc do innego. Na dodatek żeby zjeść chleb, muszą wpierw kilka razy przemielić ziarno w maszynce do mięsa, a następnie z wątłej jakości mąki upiec ten chleb. Ta praca zaczyna ją załamywać, gdyż kiedyś ktoś dla niej wszystko przyrządzał. Antoni jest bardzo wyrozumiały i pokazuje jej wszystko co potrafi. Uczy dojenia i pieczenia chleba, lecz to zaledwie zalążek prac, które muszą wykonać, jeśli chcą tam osiąść na stałe. Niby pomoc mają tuż obok, jednak rodzina niezbyt toleruje towarzyszkę mężczyzny. Czy kiedykolwiek przyjdzie im się dogadać? Czy uczucie między małżeństwem będzie na tyle silne, by przetrwali w tej skromnej szopce?

Autorka ma bardzo ciepły i spokojny styl pisarski. Bohaterzy mimo problemów nie unoszą się drastycznie, mają nadzieję, że cokolwiek się stanie, to uda im się to naprawić. Będą musieli stawić czoła wielu problemom i niekiedy czuć ich zwątpienie, widać, że brakuje im sił. Ja tą bezsilność odczuwałam razem z nimi. Pozycja dla osób wrażliwych, którzy potrafią docenić czyjąś pracę i poznać szkody, jakie powstały w świecie przez okres wojny. Bohaterzy są dość różnorodni,a niedługie rozdziały przedstawiają to, co dzieje się w opowieści w obecnym czasie, a każdy następny zaczyna jakby nowy dzień. Bardzo dobrze się ją czyta, choć jest lekko przewidująca. Taka miła opowieść, która ukazuje, że czasem warto jest walczyć o swoje:-)

„Dom na przełęczy” to drugie spotkanie z bohaterami powieści „Marzenia na rozdrożu”. Joanna Tekieli rysuje poruszającą historie Heleny i Antoniego, którzy po zakończeniu wojny starają się na nowo ułożyć swoje życie. Życie, które wojenna rzeczywistość zmieniła w koszmar. Teraz gdy starają się odzyskać utracone lata, mogą liczyć na siebie, swoją miłość i wzajemną pomoc, tak ważną, gdyż niesie nadzieje na to, że wszystko ułoży się po ich myśli. Udało im się przetrwać wojenną zawieruchę. Czy będzie im dane żyć w miłości i szczęściu w nowej rzeczywistości? Przecież mają siebie, a to już połowa sukcesu.

Helena i Antoni starają się ułożyć sobie życie w małej miejscowości Rzekowo. Jej malownicze krajobrazy urzekły nie tylko bohaterów powieści, ale również mnie – czytelnika, który napawał się pięknymi opisami przyrody. Joanna Tekieli odmalowała słowem uroki miejscowości, tworząc w moje wyobraźni obrazy, które jeszcze długo rozbrzmiewały w moim czytelniczym sercu i umyśle.

„Dom na przełęczy” to bez wątpienia piękna i poruszająca historia, dająca siłę i nadzieję, na to, że miłości ma ogromną siłę. Buduje wiarę w to, że mimo przeciwności losu dwoje kochających się ludzi może odnaleźć szczęście i pełnię radości.

Helena i Antoni tuż po ślubie zostali rozdzieleni. Wojenna rzeczywistość nie była dla nich łaskawa. Gdy ponownie się spotkali, wierzyli, że już teraz nic ich nie rozdzieli. Zamieszkanie w miejscowości Rzekowo miało być dla nich początkiem lepszego życia, które już nic nie mogło zniszczyć. Niestety los nie był dla nich łaskawy. Musieli nie tylko odbudować zrujnowany dom odziedziczony po babci Antoniego, lecz również relacje rodzinne. Co ważne mogli liczyć na wsparcie sąsiadki. Julia była dla nich wsparciem, dającym nadzieję na ludzką życzliwość.

Nie ukrywam, że historia rodzinna przedstawiona na kartach powieści „Dom na przełęczy” mocno mną poruszyła. Zapisała się w moim sercu wieloma barwami, które roztaczają się jeszcze długo po zakończeniu lektury. Joanna Tekieli jest autorką, której powieści pozwalają mi oderwać się od rzeczywistości, trafiając w najczulsze struny.

Jeśli kochacie piękne porywające, rodzinne historie, to koniecznie sięgnijcie po „Dom na przełęczy”. Dodatkowo styl autorki ubogaca chwile spędzone z Heleną i Antonim, bohaterami, którzy są bliscy mojemu sercu. Myślę, że każdy, kto pozna ich historię, również tak jak ja znajdzie dla nich miejsce w swojej pamięci. Wszak tej historii nie można zapomnieć, ona żyje w nas już przez cały czas.

Powieść „Dom na przełęczy” ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia

"(...) ich wojenny ślub miał być tylko symbolem, żadne z nich nie wierzyło, że uda im się spotkać po wojnie."

Kontynuacja losów Heleny i Antoniego, dwojga ludzi, których połączyła wojna i wspólne ideały. Oboje przetrwali ten trudny czas, a teraz próbują ułożyć sobie życie od nowa.

To bardzo emocjonalna, a miejscami wzruszająca historia. Opowiada losy ludzi, którzy doświadczeni wojną próbują w końcu żyć normalnie. Główni bohaterowie znają się krótko, mimo to są związani węzłem małżeńskim. Ich uczucie jest jeszcze wątłe, choć jego płomień podsycają wspólnie spędzone chwile, obustronne poświęcenie, pełne oddanie i wiara, że to co ich połączyło było prawdziwe i szczere. Odkrywają się nawzajem, budują relacje i są dla siebie największym poparciem w chwilach zwątpienia.

Antoni opowiada historię dotyczącą jego partyzantki. Wyjawia najbardziej upadlające szczegóły. Przez to boi się, że straci w oczach swojej żony. Jakby tego zła było mało, po powrocie w rodzinne strony doświadcza wielu przykrości ze strony najbliższej rodziny.

Hanna jest silną odważną kobietą. Wie czego chce i do tego dąży. Boi się o rodziców jednak podąża za własnymi marzeniami. Osiedla się wraz z mężem w jego rodzinnej miejscowości i choć rzeczywistość rozmija się z wyobrażeniem stanowczo trwa u boku męża.

Wbrew przeciwnościom losu cegła po cegle budują swój mały świat.

Joanna Tekieli ma bardzo lekkie pióro. Jej książek się nie czyta a chłonie. Z wyczuwalną wrażliwością snuje opowieści czy opisuje przyrodę. Zwinnie przemyca nawiązania do ludowych, staropolskich wierzeń i tradycji. Nie mogło też oczywiście zabraknąć zwierzęcych bohaterów. Wspólnie z Hanną i Antonim w Rzekowie mieszkają: koza Zuzanna, Dzik, który dzikiem wcale nie jest oraz harda papuga Irenka.

Jedyny minus ode mnie dostają okładki, które w ogóle ze sobą nie korespondują, a wręcz wyglądają jak dwie zupełnie różne historie. Pierwsza jest osadzona w wojennym klimacie, ma stonowaną kolorystykę. Za to druga jest barwna, przez co przynosi na myśl sielankową obyczajówka, a ta historia wcale taka nie jest i może to być mylne dla czytelników. Niestety tym razem moja okładkowa sroka jest bardzo niepocieszona. Szkoda.

Tak czy tak polecam historię Heleny i Antoniego.