Dom Maynarda

W śniegach Maine…

Klasyczna historia: opuszczony dom, odludzie, mocno uzasadnione podejrzenia o nawiedzeniu tegoż domostwa i nieświadomy niczego nowy mieszkaniec, który wprowadzając się do nowego lokum wchodzi prosto w paszczę lwa. W ogólnym zarysie takie właśnie ramy przyjął dla swej powieści Herman Raucher, a zabiera nas ona w podróż do zasypanego śniegiem Maine, w którym diabeł tańczy w blasku księżyca, a powieszona wieki temu na drzewie wiedźma po dziś dzień trzyma w swej mocy przeklęte domostwo.

Austin Fletcher to weteran wojny w Wietnamie. Nigdy nie był w Maine i nie miał z tym stanem nic wspólnego aż do chwili, gdy jego kumpel z wojska – Maynard – zapisuje mu w spadku swój dom. Austin nie ma w zasadzie swojego miejsca na ziemi, w związku z czym przyjmuje spadek. Nie wie jeszcze, z czym się to będzie dla niego wiązać…

Podróż do Maine jest trudna. Austin jedzie w pociągu pozbawionym ogrzewania, a na domiar złego śnieżyca uniemożliwia podróż do stacji docelowej. Fletcher dociera na miejsce tylko dzięki pomocy życzliwego pracownika stacji kolejowej. Na miejscu nie znajduje jednak zbyt wiele wytchnienia – aby w ogóle w nowym domu przeżyć, trzeba go bowiem doprowadzić do minimalnego choćby stanu używalności.

Dom jest stary. Bardzo stary… Nie ma w nim ogrzewania, trzeba palić w piecu, w każdym kącie pełno jest nieproszonych lokatorów w postaci przedstawicieli lokalnej fauny, a wychodek znajduje się na zewnątrz… Akcja powieści rozgrywa się w zimie w latach 70-tych ubiegłego wieku, ale nawet jak na tamte czasy warunki mieszkaniowe są dość ekstremalne. I to zwłaszcza w obliczu srogiej zimy, która właśnie nawiedziła Maine.

Austin mimo to pozostaje w domu. Jakoś sobie radzi, jednak na jego oczach zaczynają mnożyć się dziwne wydarzenia. Zdarza się na przykład, że stojący w salonie fotel na biegunach sam skrzypi po nocach, okoliczne niedźwiedzie dziwnie często zaczynają prześladować Austina, a ON sam zaczyna doświadczać niepokojącego wrażenia, że nie jest na tym pustkowiu sam. To ostatnie okazuje się być prawdą – zaczyna odwiedzać go dziwna para dzieciaków, Ara i Froom. Froom jest naprawdę dziwny i zdaje się w ogóle nie przypominać dziecka, natomiast Ara… Mimo, iż jest to nastolatka, to jednak nad wyraz rozwinięta jak na swój wiek, a na dodatek pełna tajemniczego uroku i mocy, którą przyciąga do siebie Austina. Fletcher zakochuje się i pożąda dziewczyny coraz bardziej… Co tu się tak naprawdę dzieje? Czy ma to związek z pradawną legendą o wiedźmie, która mieszkała kiedyś w domu Maynarda? Legenda głosi, że przeklęła ona domostwo i całą okolicę oraz że jej diabelska moc po dziś dzień działa w całej okolicy…

„Dom Maynarda” to pełen subtelnej grozy tytuł, w którym Raucher buduje napięcie stopniowo, głównie za pomocą niedomówień, z pozoru nic nieznaczących wydarzeń oraz wszechogarniającego poczucia osamotnienia i odcięcia od świata, których doświadcza główny bohater (a wraz z nim my). Wszystko wokół Austina staje się z biegiem czasu coraz bardziej nierzeczywiste, mgliste, balansujące na granicy szaleństwa. Czy powieszona dawno temu wiedźma rzeczywiście ciągle wpływa na jego dom? Czy drzewo na którym ją powieszono jest przeklęte, a znajdująca się nieopodal niego Skała Czarcich Tańców to faktycznie miejsce, w którym diabeł tańczy przy blasku księżyca? Kim tak naprawdę jest Ara? Mnóstwo pytań… Im jest ich więcej, tym trudniejsze jest wyplątanie się z matni, w którą wpędzają one Fletchera - a przy okazji także i nas, czytelników…

Powieść pozostawia po sobie bardzo dobre wrażenie. Co prawda byłaby ona lepszym wyborem na zimowe (a nie letnie) wieczory, jednak poczucie zagrożenia i subtelna groza udzielają się odbiorcy w trakcie lektury bez względu na porę roku, a o to przecież w tego typu książkach chodzi. Fantastyczne wydanie także robi swoje – klimat tej historii oraz jej artystyczna oprawa są zaiste nie do podrobienia i godne zapamiętania.

Gorąco polecam!

Książka zrecenzowana dzięki uprzejmości Księgarni [Adres usunięty]

#dommaynarda #hermanraucher #taniaksiążka #bloggujezTK #horror #domnaodludziu #ara #fromm

[Adres usunięty]

Wydawało się Wam, że o samotnych domach na mroźnym odludziu wiecie już wszystko? I w tym momencie przychodzi Wydawnictwo Vesper z pierwszym polskim wydaniem "Domu Maynarda" Hermana Rauchera. Tadam! Oto ciekawostka rodem z lat 80. ⠀

⠀

Zima na przełomie 1972 i 1973 roku. Austin Fletcher, weteran wojny w Wietnamie wybiera się na głęboką prowincję stanu Maine. Poległy na polu walki przyjaciel - Maynard, zostawił mu w spadku swój dom. Z szacunku dla towarzysza broni chce chociaż zobaczyć posiadłość. W obliczu zamieci śnieżnej i odizolowanej lokalizacji nieruchomości, zadanie to okazuje się nie być łatwe. Dzięki pomocy miejscowego - Jacka Meekera, bohaterowi udaje się w końcu dotrzeć na miejsce. Po drodze mężczyzna raczy Austina legendami związanymi z jego nowym domem, który rzekomo jest nawiedzony, a w czasach procesów czarownic na pobliskim drzewie powieszono wiedźmę. ⠀

Jak się okazuje, stan chatki pozostawia wiele do życzenia, a zamieszkiwanie w niej będzie wiązało się z dużym nakładem pracy. Mimo wszystko, wiedziony chyba jakimś wewnętrznym impulsem bohater postanawia w niej zamieszkać. Wkrótce poznaje innych mieszkańców okolicy - niedźwiedzia, sarnę, a także dwoje zagadkowych, psotnych stworzeń. Przypomina sobie, że Maynard swojego czasu opowiadał mu o tych wielkookich łobuzach, ale wówczas (co całkiem zrozumiałe) nie wziął słów przyjaciela na poważnie. W końcu kto by wierzył w miniłaki?⠀

⠀

Książka była dla mnie pozytywnym zaskoczeniem. Nie spodziewałam się tak udanej powieści, napisanej z polotem i dużym poczuciem humoru. Dodatkowym plus stanowi rozwinięta warstwa psychologiczna utworu i sporo dziwacznych scen i dialogów, wprowadzających specyficzną, nieco schizofreniczną atmosferę. Jeśli dodać do tego zaskakujące, baśniowe elementy i szczyptę zakazanej, międzypokoleniowej damsko-męskiej fascynacji... otrzymamy przepis na całkiem oryginalną powieść. ⠀

To historia o tym, jak huk granatów rozbrzmiewa w głowie jeszcze długo po zejściu z frontu. O podróży po swój american dream, na przekór echom wietnamskich pocisków. Powieść, o poszukiwaniu własnej tożsamości, albo wręcz przeciwnie, o zatracaniu swojego "ja". O pisaniu swojej historii na czystej kartce, bez długopisu.

Dodam jeszcze, że na końcu czeka nas zaskakujący twist fabularny, otwierający szerokie pole do interpretacji dzieła. Moim zdaniem warto. Serdecznie polecam.

Jest to moje pierwsze spotkanie z tym autorem, ale już wiem, że nie ostatnie. Herman, zdecydowanie jest mistrzem w swoim fachu, gdyż umiejętnie tka tą złowrogą atmosferę, która budzi w czytelniku ciągły lęk. Sam jego język jest bardzo wysublimowany, co mi osobiście bardzo przypadło do gustu, więc na pewno sięgnę po jego inną książkę.

Ogólnie rzecz biorąc "Dom Maynarda" to szalona psychologiczna opowieść o horrorze "nawiedzonego domu" która jest przedziwna ale i miejscami nieco zabawna. Pojawia się tu kilka takich niedopowiedzianych rzeczy, ale i też sporo metafor, które czytelnik musi sam rozgryźć.

Książka wiec, ma zdecydowanie głębsze znaczenie niż mogłaby nam się to wydawać i dlatego też tak mnie ona zachwyciła. Ciężko mi jednak cokolwiek o niej napisać, bo chyba nigdy wcześniej nie spotkałam się z taką literaturą.

Zdecydowanie pobudzała moje wszystkie zmysły i pozostawiła mnie z takim mętlikiem w głowie, że długo jeszcze będę o niej rozmyślać.