Dogman. Tom 1

Czy komiks ma jakiś przedział wiekowy? No oczywiście że nie. I dziś udowodnię wam, że mając 4,5,9 czy nawet 80 lat można świetnie spędzić czas z książką. Dzięki uprzejmości Wydawnictwa Jaguar mogłam zobaczyć jak moja córka lat 9 śmieje się z przygód pewnego policyjnego psa Dogman i jego pomocnika aspiranta Nać oraz innych ciekawych postaci. Seria książek, która liczy sobie 10 tomów znalazła miłośników na całym Świecie i kochani mamy ich Polsce. Nie trzeba czytać po kolei więc nie martwcie się jak dostaniecie w różnych punktach papierniczych różne numery. Dziś spotykamy się przy tomie 1, ale na długo nie odchodźcie, bo zaraz będę pisać recenzje do kolejnego tomu.

Jeżeli chcielibyście żebym opisała przygody jakie spotkacie w pierwszym tomie to kochani napisze tylko tyle, że poznacie psa, który jest policjantem i ma wroga w postaci kota Peta. Nasz czarny charakter chce zdobyć bogactwa i rządzić miastem, ale sprytny glina zawsze go wyprzedzi i złapie na gorącym uczynku, ale czy na długo uda się żyć w spokoju i harmonii? To już sami musicie sprawdzić.

Książeczka przeznaczona dla każdego przedziału wiekowego. Idealna dla dzieci, które dopiero zaczynają przygodę z czytaniem i uwierzcie pisze to na własnych doświadczeniach, ponieważ jeżeli macie małą pociechę, która broni się nogami i rękami przed jakimkolwiek czytaniem to może podrzucie ten komiks. Mnóstwo śmiesznych zwrotów które śmieszą nie tylko dziecko, ale i dorosłego.

Każdy komiks to kilkanaście rozdziałów/historii, które spowodują, że wasze pociechy pokochają nowego bohatera, który jest w mieście, a jest nim Dogman. Na końcu książki jest coś takiego jak „Jak narysować” i tam krok po kroku macie szybką naukę rysowania postaci jakie poznacie w danym tomie.

PSIGODY DOGMANA

„Dogman” to seria, którą chyba można by uznać za spin-off „Kapitana Majtasa”, chociaż fabularnie nie mają ze sobą nic wspólnego. Co zatem je łączy? Fakt, że obie opowieści stworzyli George i Harold, fikcyjni bohaterowie utworów Dava Pilkeya (obaj zresztą w pewnym sensie pojawiają się, jako postacie na stronach obu dzieł). I że obie, choć reprezentują odmienne media, trzymają zbliżony poziom. Kto więc lubi „Majtasa” albo po prostu zabawne, parodystyczne, szalone komiksy familijne, znajdzie tu coś dla siebie.

Jeśli chodzi o fabułę, rzecz dzieje się właściwie na dwóch planach. Pierwszym z nich jest historia George’a i Harolda, dwóch szkolnych przyjaciół, którzy uwielbiają tworzyć komiksy. Zasłynęli w podstawówce tworząc przygody Kapitana Majtasa, ale czy to ich jedyne dzieło? Nie, ich pierwszym komiksem były „Psigody Dogmana”, których stertę właśnie przypadkiem odnajdują. Postanawiają więc na nowo zrobić komiks o tym bohaterze i tak rodzi się „Dogman”!

I tu dochodzimy do drugiego planu, gdzie zaczyna się właściwa akcja. Nieco bezmózgi policjant Nać i jego mądry pies Greg nie mają zbyt dobrych wyników w pracy, ale chcą się wykazać. Problem w tym, że na celownik bierze ich koci przeciwnik, który wie, że razem mogą być dla niego kłopotliwi. Przygotowana bomba rani obu funkcjonariuszy i jedynym ratunkiem staje się dla nich przeszczep: ponieważ głowa Nacia umiera tak, jak umiera ciało Grega. Dlatego psi łeb zostaje przeczepiony policjantowi i tak rodzi się superglina Dogman. Jak jednak poradzi sobie z nadchodzącymi wyzwaniami?

Jak twierdzi prababcia George’a, „Dogman” to „najlepsza książka o gliniarzu z psią głową, jaką kiedykolwiek napisano” i trzeba jej bezwzględnie przyznać rację. Oczywiście zważywszy na ilość podobnych opowieści, mógłby to być wyczyn nic nieznaczący, ale na szczęście Pilkey stworzył naprawdę sympatyczny komiks dla młodych – tych młodych wiekiem, jak i sercem. I wcale nie głupi, wbrew temu co można sądzić na pierwsza rzut oka, widząc niewprawne ilustracje i dziwne pomysły autora.

Bo całość to zabawny i ciekawy komiks akcji. Pastiszowy, pełen żartów sytuacyjnych, słownych i obrazkowych, ale i zawierający swoje przesłanie. Chociaż po pomyśle na fabułę – pomyśle niczym rodem z „Z archiwum X” – można by sądzić, że znajdą się tu treści nieodpowiednie dla młodych odbiorców, nic takiego nie ma. Jest czysta, lekka zabawa, mająca swój urok i klimat. Nieźle narysowana – miała wyglądać, jakby całość stworzyły dzieci i tak też wygląda – i ładnie wydana. Miłośnicy „Kapitana Majtasa” i podobnych klimatów będą z całości bardzo zadowoleni.