Doberman

Na początku czerwca 1996 r. w nowokuźnieckiej rzece Aba znaleziono kawałek dziecięcej czaszki. Po zbadaniu okolicznych terenów, odkryto tam więcej fragmentów ciał dziewczynek i chłopców w wieku od 9 do 14 lat. To znalezisko rozpoczęło kilkumiesięczne śledztwo pełne fałszywych tropów i pomyłek. Ostatecznie policja trafiła na trop Aleksandra “Sashy” Spiesiwcewa.

W domu Spiesiwcewów znaleziono mnóstwo biżuterii i ubrań, które należały do zaginionych dzieci i młodych kobiet. Policja znalazła także jego dziennik, w którym opisuje wszystkie 19 morderstw. Każdy zadaje sobie pytanie co kierowało Aleksandrem, by w taki sposób mordować?

Otóż obwiniał on wszystkich za swoje nieszczęścia, czyli kraj, lekarzy i kolegów ze szkoły. Chciał oczyścić społeczeństwo z przedstawicieli marginesu społecznego. A czym kierowała się jego matka Ludmiła? Syn był jej oczkiem w głowie. Urodził się z niedowagą i dużo chorował. Kobieta uważała, że została skrzywdzona przez los, a jedynym jej szczęściem był Sasza. Nienawidziła wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób próbowali skrzywdzić jej synka. Robiła wszystko, żeby był zadowolony i szczęśliwy. Właśnie ta ślepa miłość sprawiła, że przez nią zginęły trzy młode dziewczyny.

Spiesiwcewa uznano za winnego wszystkich 19 zbrodni i skazano na karę śmierci. Potem wyrok zamieniono na dożywocie. W 1997 roku Potwór z Nowokuźniecka został uznany przez Państwowe Centrum Naukowe ds. Psychiatrii Społecznej i Sądowej za obłąkanego. Z kolei Ludmiła Spiesiwcewa, zaprzeczała, jakoby miała jakikolwiek udział w morderstwach, mimo to została skazana na dożywocie za współudział w zbrodni.

Jacek Piekiełko świetnie przedstawił losy potwora z Nowokuźniecka. Zaczął od małego dziecka niczym nieskażonego, którego rodzina ukierunkowała już w najmłodszych latach. Przecież najwięksi zbrodniarze też byli najpierw niewinnymi dziećmi. Potem autor opisał do czego jest zdolny zakochany młody człowiek, ale taki który już czuje zło pod skórą. Aż w końcu przedstawia samego potwora, którym stał się Sasza.

Nie ma tu jakiejś zawrotnej akcji, ale autor ciekawie wprowadza czytelnika w kolejne etapy życia Saszy. Skupia się przy tym przede wszystkim na jego myślach i uczuciach, dzięki temu możemy bliżej poznać chory umysł mordercy.

To moje pierwsze spotkanie z autorem i mam nadzieję, że nie ostatnie. Bardzo polecam Wam tą książkę i mam nadzieję, że kolejna powieść autora jaką chcę przeczytać będzie równie dobra albo lepsza niż ta.

Tą pozycją kończę mój czytelniczy rok. Nie jest aż tak źle, ale mogło być lepiej. Postaram się poprawić w przyszłym roku i przeczytać 100 książek w rok. A Wam ile udało się przeczytać?

Nad rosyjską rzeką Aba zostają odnalezione zwłoki a w zasadzie kawałek czaszki. Czaszki dziecka. Dość szybko okazuje się, ze zamordowanych dzieci jest tam więcej.

Na mieszkańców miejscowości pada blady strach. Każdy rodzic drży o życie swojego dziecka.

Po przeczytaniu tak różnych recenzji już wiedziałam, że muszę sięgnąć po tę książkę, częściowo opartą na faktach. I w głowie mam huragan myśli. Na usta cisną mi się słowa takich nie wypada pisać.

To było obrzydliwe a zarazem straszne i przerażające. Strach paraliżuje mnie na samą myśl, że takie potwory w ludzkiej skórze istnieją. Jacek Piekiełko w ,,dobermanie" zaserwował nam obraz psychopaty, który nie cofa się przed niczym. Saszka, główny bohater został doświadczony przez los. Skrzywdzone dziecko, które od najmłodszych lat sprawiało problemy dorosłym, próbując zwrócić uwagę na siebie i codzienne krzywdy jakich doznaje. Niestety nigdy tej uwagi nie dostał. Dotrwał do dorosłości, zakochał się. Miłością zachanną, która pchnęła go w ramiona szaleństwa już ostatecznie. A może to nie miłość? Może Saszka już taki był?

Niemniej przeszłość miała jakiś wpływ na to jak ukształtowała się jego dorosłe życie. Ale nie tylko demony przeszłości...

Matka, osoba która zawsze broni dobrego imienia swojego dziecka. I tak też było tym razem. Pod ciągłym parasolem bezpieczeństwa, który roztaczała nad nim rodzicielka, stawał się coraz bardziej zuchwały i nieobliczalny.

I tylko maleńki błąd systemu sprawił, że potwor mógł grasować na wolności.

Po tej lekturze nie da się już normalnie patrzeć na świat, takie historie sprawiają, że traci się wiarę w ludzkość. I oczywiście książka jest wstrzasająca, przerażająca a zbrodnie mrożą krew w żyłach, ale autor zwrócił uwagę na coś jeszcze. Na los dzieci niczyich, dzieci bezdomnych. Ich najłatwiej skrzywdzić, ich nikt nie szuka, nikt się o nie nie martwi...

Kolejna rzecz o jakiej można wyczytać między wierszami to to co schizofrenia może zrobić z człowiekiem. Doskonałym tego przykładem są zapiski i listy Aleksandra. Jakie podszepty potrafią wybrzmiewać w wyobrazni chorego człowieka? W żadnej sposób nie umniejsza to winy Aleksandra. Raczej wskazuje na system, znowu pełen wad, który do tego dopuścił.

Jacek Piekiełko stworzył powieść wielowymiarową. Napisał nie tylko o zbrodni, ale pokusił się o wyłuskanie przyczyn jakie doprowadziły do śmierci tak wielu ludzi.

Polecam jeśli macie mocne nerwy.

Uwaga. Czytanie tej książki grozi chorymi snami. Przygotujcie się też, że będziecie musieli skoczyć do Grażyny z parteru, bo wasza szczęka wyląduje zapewne gdzieś pod jej fotelem.

Autor coraz bardziej się rozkręca. Już wcześniejsza jego książka była niezła ale to co serwuje w Dobermanie - historii rosyjskiego seryjnego mordercy- rzeźnika, kanibala - przechodzi ludzkie pojęcie.

Już na początku jest grubo a wraz z kolejnymi rozdziałami miałam wrażenie, że mój wytrzeszcz coraz bardziej się pogłębiał.

Jest to lektura dla czytelników o mocnych nerwach. Czytałam mnóstwo chorych książek i przeważnie jestem odporna na tego typu historie ale podczas tej lektury targały mną niesamowite emocje. Miałam ochotę uszyć laleczkę voodoo i z każdym kolejnym rozdziałem ucinać jej głowę by po chwili przyszyć z powrotem na miejsce i za chwilę na nowo ją urywać.

Skażone dzieciństwo, patologiczna miłości, chory system? Można to tłumaczyć na różne sposoby. Niestety są na tym świecie ludzie, którzy nie powinni po nim chodzić. Autorowi udało się świetnie przedstawić wstrząsającą i chorą historię w ujmującym, brutalnym i makabrycznym wydaniu.

Polecam czytać z melisą.

P.s. Okładka cudo!

Rok 1996.

Pewnego zwyczajnego dnia, takiego jak wiele innych, rzeka Aba wypluwa z siebie niezwyczajny fragment dziecięcej czaszki.

Niewiele później w jej pobliżu odnajdują się rozczłonkowane ciała chłopców i dziewczynek w wieku od 9 do 14 lat.

Na mieszkańców Nowokuźniecka pada blady strach, bo okazuje się, że pod ich oczami grasował okrutny, seryjny morderca.

Teraz cała policja zostaje postawiona w stan gotowości, aby znaleźć tego zwyrodnialca.

Zupełny przypadek powoduje, że wpadają na jego trop, a kiedy już otworzą drzwi mieszkania bestii, będzie na nich czekał makabryczny widok.

Aleksander (Sasza) Spiesiwcew, bo to o nim mowa, od małego wychowywał się w destrukcyjnej rodzinie, co z pewnością miało jakiś wpływ na jego późniejsze zachowanie.

Nawet ogromna i szaleńcza miłość, która go spotkała nie była w stanie zdusić w nim wybuchów agresji. To, co zrobił ze swoją narzeczoną już wtedy powinno zaprowadzić go na długie lata do zakładu zamkniętego.

Ale nastąpiło ,,cudowne ozdrowienie" i Saszka został wypuszczony do domu.

Jaki był tego efekt?

Wiadomy

Kolejne okrutne zbrodnie.

A kto mu w nich pomagał?

Tego z całą pewnością się nie spodziewacie.

Książka jest brutalna i naładowana emocjami jak kałasznikow.

Bombarduje nas od samego początku myślami tego chorego człowieka, dzięki czemu stajemy się nim.

Chociaż próbuje grać przed nami niewinnego chłopca, to na koniec i tak rzuca mięsem i kłapie zębami jak jego wierny towarzysz- pies rasy doberman.

Bywały momenty, że nie mogłam tego słuchać!

Tych jęków, krzyków, odgłosów łamania kości i mlaskania.

Ta książka mocno siada na psychikę, co dowodzi, że autor wykonał tutaj kawał znakomitej roboty, dlatego polecam ją w szczególności osobom o nerwach ze stali.