Do zakopania jeden trup

W życiu Emilii wszystko idzie nie tak. Końca świata nie widać, a na dodatek dostaje spadek. Niestety żeby otrzymać pieniądze ze sprzedaży nieruchomości musi w dworku, który jest jednocześnie ośrodkiem dla bogatych kobiet spędzić trzy tygodnie. Mimo, iż z początku pomysł wcale jej się nie podoba, ale niebawem okazuje się, że dworek nie jest tak nudnym miejscem. Można tam znaleźć nie tylko zamożne panie, płatnych podrywaczy ale także… zwłoki.

„Do zakopania jeden trup” to pełna absurdalnego humoru komedia pomyłek, która bawi do łez. Nie brakuje tu ciekawej zagadki, intryg, komicznych dialogów czy licznych zwrotów akcji. Fabuła pełna jest tajemnic i niedomówień, a sarkazm czy ironia wyłania się z każdej strony. Do tego szybka akcja i specyficzny dowcip powoduje, że nie da się nudzić. Nie brakuje również teorii spiskowych, płaskoziemców ale i nieeleganckich potraw. To idealna lektura na poprawę humoru, która pozwoli oderwać myśli.

Już od pierwszych stron bohaterowie emanują swoją niezwykłością. Jeszcze w żadnej książce nie spotkałam nikogo podobnego do płaskoziemcy Artura Cieciorki, który próbuje udowodnić całemu światu, że ziemia jest płaska. Emilia, która czeka na apokaliptyczną zagładę i marzy, by zobaczyć Zombie. Córka Emilii i panie z pensjonatu, który odwiedziła, są okraszone unikatowymi cechami, które bawią i dostarczają emocji, ale i nadają historii wyjątkowości.

Fabuła mnie zaskoczyła, a zakończenie jeszcze bardziej. Nie odgadłam, kto jest mordercą, bo autorka sprytnie manipulowała ciągiem zdarzeń w różnych kierunkach, by czytelnik snuł domysły na wiele sposobów. Humor to kolejny atut powieści oraz język, który lekki, naturalny, a jednocześnie oryginalny, daje ogromną satysfakcję z czytania.

Ta komedia kryminalna zostawia zadowolenie na twarzy, a bohaterowie utkną w pamięci na długo. Czasem wręcz absurdalne wydarzenia i teorie nie do końca zrównoważonych postaci, teatralnie wyrażających swoje emocje, wprawiają w osłupienie, ale tylko po to, byśmy z rozbrajającym uśmiechem obrócili z wielką ochotą kolejną kartkę.

Książka zawiera wszystkie elementy dobrego kryminału z przymrużeniem oka. Niestereotypowi bohaterowie, niebanalna fabuła, wciągająca intryga kryminalna. Dodatkowo uznanie dla wydawnictwa za projekt cudownej okładki, kolory, wypukłości i połyskujące detale pięknie współgrają. Dla miłośników tego gatunku powieść Iwony Banach będzie doskonałą lekturą na spędzenie przyjemnie wolnego czasu.

"Do zakopania jeden trup" jest czwartym tomem serii komedii kryminalnej z trupem. Jak ja uwielbiam te tytuły - przewrotne, zwracające uwagę, zdecydowanie nie sposób przejść obok nich obojętnie. Jeśli zastanawiacie się, czy każdą z części można czytać bez znajomości poprzedniej, to jak najbardziej tak.  

Iwona Banach ponownie upchnęła w swoją powieść mnóstwo zabawnych, przekomicznych wątków i zaskakujących zwrotów akcji. Zgrabnie udaje się jej lawirować faktami, poszlakami, mylnymi tropami i całą masą mniej lub bardziej absurdalnymi sytuacjami i wydarzeniami. Tu naprawdę trzeba być dobrym obserwatorem rzeczywistości, tego co się wokół nas dzieje. Ciekawa zagadka, intryga, nieprzewidywalność zdarzeń, im dalej w fabułę, tym więcej niewiadomych i tajemnic, do tego świetne dialogi oraz wszędobylski ociekający sarkazmem i ironią humor.

Czego jeszcze możecie się spodziewać? Tym razem spotkamy liczne teorie spiskowe, płaskoziemców, zombie, czyścicieli, seniorów, jamniki, odcięty penis... Dzieje się dużo, a wydarzenia przyprawią o prawdziwy zawrót głowy.

Autorka stworzyła sporą ilość bohaterów. Spotkamy postaci, z poprzednich części, jak i całkiem nowych. Dużo tu przekoloryzowania, a jednak to wszystko wydaje się nam tak bardzo znajome. Jest Emilia Gałązka - specjalista od końców świata (którego nie widać...), jej siostrzenica Magda, policjant Mikołaj, Paweł. Z taką ekipą z pewnością nuda nikomu nie grozi. A przy okazji można wychwycić nasze przywary czy stereotypowe podejście do niektórych spraw. 

"Do zakopania jeden trup" to mocno zaplątana komedia kryminalna, która pozwala skierować nasze myśli na inne, bardziej pozytywne tory. Polecam tę książkę Waszej uwadze!

Już 23.03 swoją premierę będzie miała czwarta część z serii komedii kryminalnych p. Iwony Banach. 📚💛 I choć ja czytałam tylko jedną z poprzednich, to świetnie pamiętałam bohaterów i ich przygody. W tej części dzieje się sporo, na nudę i brak zabawnych momentów na pewno nie będziecie narzekać! 🤩

•

Ciocia Emilia załamana brakiem rychłego końca świata, czy choćby małego kataklizmu popada w marazm i przewlekle znużenie. Daje się to we znaki również Magdzie, która jest w ciąży i tymczasowo u niej pomieszkuje. Do życia przywraca ją spadek, który niezbyt chętnie, ale jednak przyjmuje od zmarłej krewnej z Ameryki. By stać się pełnoprawną właścicielką ośrodka aktywizacji seniorów "Jesienny Płomień" i móc spieniężyć nieruchomość, Emilia musi spełnić jeden warunek. Jest nim trzytygodniowy pobyt w dworku i korzystanie z jego dobrodziejstw jako pensjonariuszka. Ciotka nie pała entuzjazmem, ale pakuje walizki i wraz z Mikołajem, niedoszłym mężem Magdy, wyrusza w podróż. Duchołazy Górne okazują się nie być tak nudne jak początkowo sądziła. Intrygujący seniorzy to tylko dodatek do sporej ilości tajemniczych zbrodni i trupów wokół ośrodka. Zaczyna się śledztwo do którego dołącza cała ekipa cioci Emilii.

•

Doskonale bawiłam się czytając tę historię. 😊 Zabawne dialogi i absurdalne sytuacje, które wprawiają w dobry nastrój i poprawiają humor od ręki. 😅 Ogromnym plusem jest też ciekawa zagadka kryminalna, wątek płaskoziemców i agentów z NASA. 🙉😂 Polecam, nawet jeśli nie znacie wcześniejszych perypetii bohaterów, na pewno odnajdziecie się w tej komedii. 🤩

•

Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwo_dragon . ❤️

„Do zakopania jeden trup” to czwarty tom serii komedii kryminalnych o prepperce Emilli Gałązce pióra Iwony Banach. Zachowanie kolejności chronologicznej lektur nie jest tu koniecznie - każdy tom jest osobną całością, jedną zagadką kryminalną. Najnowsza przenosi nas do Duchołazów, gdzie w dworku, który odziedziczyć ma Emilia, dochodzi do morderstwa. Fabuła powieści jest mocno zakręcona, postaci jest dużo, zarówno tych znanych z tomów wcześniejszych, jak i nowych, występujących tylko na potrzeby tej jednej fabuły, mimo to każda z postaci ma w sobie jakąś jedną cechę, która skutecznie odróżnia ją od pozostałych, przez co czytelnik nie ma problemu z ich rozpoznaniem. W książce dzieje się dużo, a zdarzenia poprzetykane są dygresjami, które w dosyć ironiczny sposób komentują aktualne tematy, w tym wypadku przede wszystkim życie w Sieci, ale także kilka innych mód, które zaprzątają społeczeństwo ;) Humor w powieści zawarty jest w każdym jej aspekcie – w dialogach, w samym stylu, postaciach i sytuacjach. Wydarzenia są lekko szalone, jednak na tyle dobrze wywarzone i finalnie tak uzasadnione, że nic nie wydaje się tu głupie. Polecam wszystkim, którzy mają ochotę na książkę, która na kilka dobrych godzin zapewni skuteczne oderwanie smutków rzeczywistości, a także odrobinę przyjemnego szaleństwa. Ja uważam go za najlepszy z całej serii!

Na słowo spadek niejednemu zaświeciłyby się oczy, ale główna bohaterka najnowszej komedii kryminalnej Iwony Banach z tej wiadomości nie była zadowolona. Wszystko staje na głowie, absurd goni absurd, czyli jestem po lekturze kolejnej historii z Serii z Trupem.

Emilia Gałązka jako osoba wysoce specyficzna nie tylko była naburmuszona z powodu braku końca świata i krążących zombie, ale również z powodu otrzymanego spadku. Każdy by się takim spadkiem zachwycił, bo dostać nagle dworek w pięknej okolicy o sugestywnej nazwie Duchołazy, to nie lada gratka. Minus był co prawda dużego kalibru, albowiem we dworku mieścił się ośrodek dla bogatych seniorek. Jednak żeby cokolwiek ze spadkiem móc zrobić, nasza najeżona i wkurzona bohaterka musiała tam pomieszkać jako pensjonariuszka przez całe trzy tygodnie. Jednak tam, gdzie Emilia tam jak zawsze dzieją się tajemnicze rzeczy. Nie inaczej było i tym razem. Emilia znalazła zwłoki, płci żeńskiej, które za życia były znane z tego, że podawały się za naszą bohaterkę.

O co chodzi tym razem?

Kim jest tajemniczy morderca i dlaczego topi człowieka w rosole, mając w pobliżu jeziorko?

Kocham czytać nie tylko thrillery, ale jestem też fanką komedii kryminalnych. Mam swoje ulubione nazwiska, które są dla mnie gwarantem dobrze spędzonego czasu, oderwania od rzeczywistości i pośmiania się z dowcipnych dialogów i gagów sytuacyjnych. I tym razem się nie zawiodłam. Nietuzinkowa Emilia wzbudzała uśmiech na twarzy, a jej kuzyn Artur ze swoimi teoriami o płaskiej ziemi wywoływał salwy śmiechu i uczucie niedowierzania.

Podczas lektury znalazłam wszystko, co chciałam, czyli absurdalny humor, lekki styl, bezpośredni i wyostrzony dowcip, szybką akcję niedającą czasu na złapanie oddechu. Występuje też cała masa dziwnych sytuacji i wyrazistych bohaterów, łącznie z duchem oraz rozpuszczoną i rozpieszczoną jamniczką. Są też teorie spiskowe, do których trzeba podejść z przymrużeniem oka, bo inaczej włosy staną dęba na głowie. Do tego całkiem udane zakończenie i satysfakcja gwarantowana. Lektura przyniosła mi odprężenie, jakiego potrzebowałam!

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Dragon.

"Bo czy zbrodnia może być elegancka? Ktoś by powiedział, że tak. Ale jaka, która? Krwawa? No nie bardzo, choć z drugiej strony gdyby krew porozlewała się w interesujące freski..."

Magda jest w ciąży, a pierwsze miesiące dają jej ostro popalić. Autorka w kilku zdaniach bardzo wymownie przedstawiła sens, albo jego brak, w zachowaniu rodziny i znajomych ciężarnej kobiety.

Emilia Gałązka jest załamana brakiem końca świata, ataku zombi i totalnego armagedonu w jednym. Wszystko zaczyna tracić sens, a jeszcze jak na złość dostaje niespodziewany spadek. No powiedźcie, przecież to wisienka na torcie wśród życiowych kataklizmów. By móc sprzedać odziedziczony dworek musi najpierw spędzić w nim trochę czasu i tu zaczynają się schody. Już nazwa miejscowości, w której się znajduje, Duchołazy Górne, nie wróży nic dobrego.

"Do zakopania jeden trup" to czwarty tom "Serii z trupem". Iwona Banach znakomicie połączyła zawiłą zagadkę kryminalną z zabawnym, często dość uszczypliwym i przewrotnym sposobem bycia bohaterów. Mamy tu całą gamę osobowości. Jedni rozśmieszają do łez, a inni irytują do granic możliwości, aż chce się nimi potrząsnąć. Cokolwiek powiedzieć zabawa z nimi jest przednia. Myślę, że ta historia znajdzie wielu zwolenników, nawet wśród tych, którzy lubują się w typowych kryminałach. Intryga jest bardzo sprawnie utkana. Nie sposób przewidzieć zakończenia, a z każdą kolejną wskazówką robi się coraz ciekawiej.

Babcie zawsze nam mówiły, że rosołek jest zdrowy i ma lecznicze właściwości. Tym razem będzie zupełnie odwrotnie.

A jeśli do tego wyznajecie teorię kulistości Ziemi miejcie się na baczności.

Dla książkoholików też nie ma taryfy ulgowej.

"Ona mnie molestowała kulturalnie. (...) Kazała mi czytać książki. (...) Chciała mnie wepchnąć w topiel iluzji! Była na posługi matrixa! Najgorszego matrixa ze wszystkich, pod płaszczykiem wiedzy i kultury."

Sięgając po tę książkę miałam jeden dylemat. Niestety nie czytałam poprzednich części i bałam się, że się nie odnajdę. Mogę jednak wszystkich uspokoić. Kilka postaci przewijało się w poprzednich tomach, ale historia jest zupełnie odrębna. Nowe perypetie, kolejne problemy i niekończąca się sekwencja nieporozumień. Mimo to z chęcią dowiedziałabym się z czym musieli mierzyć się wcześniej.

Polecam!