To opowieść o miłości i śmierci, o chwilach, gdy jedno w zbyt ciasnym splocie tańczy z drugim, dowodząc, że człowiek albo umiera z miłości albo miłuje śmierć. A bohaterowie mają nie tylko tęsknoty, ale i ciała, i nie są to bynajmniej ciała astralne; są to ciała warte grzechu, więc też zdarza się im pogrzeszyć. Czy jest w tym polemika z modelem tęsknot, które uwiecznił pewien kultowy film?
"Dla wielbicieli romansów mała przestroga - jeśli "Do niewidzenia, do niejutra" w ogóle przypomina romans, to nietypowy. Typowego nigdy bym nie napisała, bo nie wierzę pięknym jedynie słowom, które opiewają wyłącznie wzniosłe sentymenty. W tej historii spotkacie się również ze słowami brzydkimi i uczuciami niższego rzędu, czasem zupełnie niskimi. Może przy czytaniu zdarzy się Wam skrzywić z obrzydzeniem albo zarechotać z trwogą, lecz - mam nadzieję - może też pomyślicie, że jesteście bliżej rzeczywistości. Tu krzesło jest z reguły tylko krzesłem, a stół stołem, ale całość to najdonioślejszy akt odwagi wobec świata i zarazem szczerości wobec samej siebie. I nie jest ważne, czy Lo to ja albo czy Profesor istnieje, skoro historia o nich to ja; i na odwrót."
Autorka
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii obyczajowa
Czy Do niewidzenia do niejutra to klasyczna powieść obyczajowa o miłości?
Książka stanowi dekonstrukcję klasycznego romansu, oferując sarkastyczne i surowe spojrzenie na współczesne relacje damsko-męskie. Joanna Bartoń świadomie unika idealizacji uczuć, stawiając na brutalny realizm i ukazanie psychologicznych mechanizmów gier prowadzonych przez dorosłych ludzi. Czytelnik odnajdzie tu historię pełną emocjonalnego napięcia, która zamiast wzniosłych słów używa szczerości obnażającej ludzkie słabości. Jest to lektura dla osób szukających w literaturze prawdy o trudnych więziach, a nie ucieczki w bajkowe scenariusze.
Jaki klimat dominuje w tej opowieści?
Narracja przesycona jest atmosferą intymności oraz egzystencjalnego niepokoju, nawiązującą do stylu życia znanego z kultowych filmów z udziałem Zbyszka Cybulskiego. Akcja skupiona w bardzo małej przestrzeni buduje poczucie osaczenia i niezwykłej intensywności każdego gestu oraz słowa bohaterów. Autorka zderza ze sobą sacrum głębokiego uczucia z profanum codzienności, co nadaje całości duszny i bardzo sugestywny charakter. To proza, która silnie angażuje zmysły i zmusza do refleksji nad kruchością oraz skomplikowaniem międzyludzkich relacji.
Czy język użyty w książce Do niewidzenia do niejutra jest przystępny?
Autorka posługuje się językiem dosadnym, w którym nie brakuje sarkazmu oraz wyrażeń uznawanych za surowe lub wręcz brzydkie. Styl ten celowo odrzuca typowe literackie upiększenia, aby jak najwierniej oddać autentyczność emocji towarzyszących bohaterom w sytuacjach granicznych. Czytelnik styka się z narracją bezpośrednią, gdzie przedmioty codziennego użytku i cielesność są opisane bez zbędnych, poetyckich metafor. Taka forma przekazu wzmacnia realizm przedstawionej historii i czyni ją bardziej wiarygodną w odbiorze dla dojrzałego czytelnika.
Dla kogo ta książka może okazać się nieodpowiednim wyborem?
Osoby poszukujące lekkich, optymistycznych historii z wyraźnym happy endem mogą poczuć się przytłoczone ciężarem emocjonalnym i pesymizmem tej lektury. Powieść zawiera opisy uczuć niskich oraz sceny, które mają wywoływać u czytelnika dyskomfort, co stanowi zamierzony zabieg artystyczny autorki. Nie jest to pozycja dla odbiorców unikających wulgaryzmów czy mroczniejszego spojrzenia na kondycję ludzkiej psychiki i cielesności. Jeśli oczekujesz klasycznego, kojącego romansu, ta analiza tańca miłości ze śmiercią prawdopodobnie nie spełni Twoich oczekiwań.
W jakich ramach czasowych i przestrzennych zamyka się fabuła?
Całość wydarzeń rozgrywa się w ciągu zaledwie jednej doby w obrębie niewielkiego, dwupokojowego mieszkania. Tak silne ograniczenie przestrzeni potęguje napięcie między kobietą a mężczyzną, czyniąc z ich spotkania swoisty, intymny teatr emocji. Mimo ciasnych ram fizycznych, bohaterowie w swoich wyznaniach i wspomnieniach wykraczają daleko poza ściany lokalu, odkrywając przed czytelnikiem całe swoje życie. Ta klaustrofobiczna sceneria pozwala na dogłębną analizę postaci bez rozpraszania uwagi zbędnymi i niepotrzebnymi wątkami pobocznymi.
