Daisy Jones & The Six

Czytanie powieści Taylor Jenkins Reid porównałabym do jazdy na lodzie. Historia wydaje się tak gładka, że czułam, jakbym prześlizgnęła się przez lekturę. Upływu czasu i stron nie byłam w stanie nawet odnotować i nim się obejrzałam, dotarłam do ostatniej kropki. W pochłanianiu dzieła pomogła forma. Wywiad z członkami zespołu i osobami zaangażowanymi w powstawanie legendy, jaką stało się Daisy Jones & The Six, sprawił, że dostaliśmy mnóstwo perspektyw na wydarzenia. Oczywiście mając tak wiele punktów widzenia, nie wszystkie informacje się ze sobą pokrywały, ale czytelnik sporo mógł wywnioskować sam, z kontekstu wydarzeń i przez poznawanie poszczególnych osób i ich charakterów.

Cała historia jest tak świetnie skonstruowana, że czytelnik ma problemy z odseparowaniem rzeczywistości od fikcji. Daisy Jones & The Six musieli istnieć naprawdę, prawda? Ilość detali, realizmu i autentyczności ludzkich uczuć oraz świateł i cieni przemysłu muzycznego pomaga w uruchomieniu wyobraźni, tak że historia rysuje się przed naszymi oczami jak żywa. Kreacja bohaterów nie szokuje, ale chyba dlatego tak bardzo zyskuje na znaczeniu. Fakt, że nikt, począwszy od Daisy Jones, przez jej przyjaciółkę, po członków grupy The Six nie jest perfekcyjny, a ich zalety i wady są jasne niczym dzień, sprawia, że jesteśmy w stanie dostrzec w nich realnych ludzi. Wydają się pełnokrwiści, a tym samym zapadają w pamięć, co zdecydowanie pomaga w pochłanianiu lektury.

Powieść traktuje o grupie muzycznej, ale porusza też sporo innych, nie mniej ważnych tematów. Element, który niezwykle przypał mi do gustu, to pokazanie kobiecej siły i stawania w obronie własnych ideałów, na przykładzie żeńskich bohaterek powieści. Nieważne czy mówimy o niepokornej, nieskruszonej, acz nieco pogubionej Daisy Jones, lub próbującej zawładnąć sercami innych przez swoją muzykę i talent Karen, czy też walczącej o swoje, pokazującej pazur, uroczo dziewczęcej, ale również niesamowicie silnej mentalnie Camilli. Wszystkie te niezwykłe kobiety pokazują na co je stać, w biznesie zawładniętym przez mężczyzn i udowadniają, że nie warto przepraszać za bycie sobą.

Książka mówi o miłości, żalu, muzyce, marzeniach, pasji, ale również uzależnieniach. Autorce udało się przedstawić naprawdę realistyczne tło wydarzeń, a czytelnik ma szansę przenieść się do Ameryki lat 70., gdzie królował rock'n'roll, biznes bywał brutalny, a pieniądze otwierały drzwi do nowych doznań i doświadczeń. Reid pisze zarówno o alkoholu, narkotykach, seksie i imprezowaniu bez limitów, jak również o wolności, odwadze, drugich szansach, budowaniu czegoś trwałego i przelewaniu emocji na papier, w postaci słów piosenek. Muzyka jest stałą w życiach bohaterów, a ich namiętności i pragnienia odzwierciedlono w płynących prosto z serca utworach.

"Daisy Jones & The Six" to powieść niezwykła, mimo że wydaje się taka prosta. To historia o zwątpieniu, przeszkodach, pasji i źle ulokowanych uczuciach. O ciągłej walce, zacieraniu granicy między nienawiścią, a miłością, oraz o trudnych decyzjach. O przyjaźni, brutalności i zagubieniu. Autorce udało się stworzyć coś cudownie lekkiego, co absolutnie uzależnia i czaruje, a czemu bez żalu oddałam kilka godzin swojego życia, tylko po to, by nie zostać zawiedzioną. Dzieło Reid elektryzuje i przyciąga. Hipnotyzuje i pochłania. Jeśli marzycie o ucieczce od rzeczywistości, zapewniam, że tej książki nie chcecie przegapić.

CHYBA ZOSTAŁAM FANKĄ FIKCYJNEGO ZESPOŁU

Pamiętacie moje zachwyty książką Siedmiu mężów Evelyn Hugo? Byłam zafascynowana, jak realnie brzmiała historia aktorki wielkiego formatu. Tak samo jest z Daisy Jones & The Six. Niby siadając do lektury wiedziałam, że to wszystko to fikcja, a jednak ze strony na stronę coraz bardziej angażowałam się w losy tych ludzi i zaczęłam zapominać, że zespół nigdy nie istniał. Był moment, że chciałam nawet wygooglować ich piosenki. ;-) A to świadczy o historii jak najlepiej. Ponadto, Taylor Jenkins Reid ma niezwykły talent do kreowania wizerunków pochrzanionych, doświadczonych przez los, z masą wad i odchyleń, przez co wydają się jeszcze bardziej realistyczni. Do tego osadzenie historii w latach 70. i odtworzenie idealnego klimatu tych czasów wymagało niezłego przygotowania się, za co autorka dostaje ogromnego plusa. Nie brakuje jej również pomysłowości, bo losy pierwotnego zespołu i Daisy były naprawdę bogate w przeżycia, a dodatkowo pojawiała się cała masa fragmentów tekstów piosenek, które były niezwykle chwytliwe i mogłyby spokojnie tworzyć podwaliny faktycznych hitów muzycznych. Nie mam żadnych zarzutów, jestem w 100% na tak!

STRUKTURA

Książka podzielona jest na coś w stylu części, obejmujących pewne okresy czasu z życia naszych bohaterów. Każda część ma tytuł i przedział czasowy, który wskazuje nam, jakich lat dotyczą dane wydarzenia. Do tego, cała powieść jest w formie czegoś na kształt zlepek wywiadów, wspomnień członków zespołu oraz ludzi wokół nich. To naprawdę pomysłowe zagranie, bo poza faktem, że rzadko coś takiego pojawia się w książkach, to jeszcze zwiększało to moje zainteresowanie historią i pokazywało punkty widzenia tak wielu bohaterów, jednocześnie nie mieszając nam w głowach. Wypowiedzi zawsze były podpisywane, dzięki czemu nie dało się zagubić w tym wszystkim, a wręcz dawało to poczucie uporządkowania. Ważną zaletą tej książki jest również styl pisania autorki. Taylor Jenkins Reid to jakiś magik - potrafi tak wkręcić swoim piórem czytelnika, że zapomina o całym świecie i czyta, bo dosłownie trzeba przeczytać jeszcze jedną stronę, a potem następną i następną.

PODSUMOWUJĄC

Daisy Jones & The Six można podsumować jednym stwierdzeniem - po tej lekturze zastanawiasz się, dlaczego jeszcze nie jesteś fanem tego zespołu i nie znasz ich piosenek, a potem przypominasz sobie, że to wszystko to fikcja. Autorka z książki na książkę stawia sobie poprzeczkę coraz wyżej i z niecierpliwością czekam, aż będę mogła zapoznać się z jej kolejnymi tworami. Jeśli zafascynowała Was Evelyn Hugo i opowieść o jej siedmiu mężach, to ta charyzmatyczna siódemka i ich losy porwą Was i zaangażują jeszcze bardziej. Napiszę krótko - jestem zachwycona i polecam z całego serca!

Amanda Says

Kiedy sięgnęłam po tę książkę to od razu wiedziałam, że będzie ona dobra. Ale nie spodziewałam się, że aż tak!

Najpopularniejszy zespół rock'n'rollowy na świecie, tytułowy Daisy Jones&The Six, daje koncert, na którym szaleje tysiące fanów. Nikt nie podejrzewa, że jest to ich ostatni koncert. Co doprowadziło do tego, że zespół tak nagle przestał istnieć? Co było powodem rozpadu grupy?

Pierwsze, co mnie oczarowało w „Daisy Jones&The Six” to styl pisania autorki. Dostajemy w książce „wywiady” z członkami zespołu, a także osobami, które pomagały bądź były bliskie kapeli. Sprawia to wrażenie, że czyta się historię prawdziwego zespołu, a także buduje unikatowy klimat. Przez takie zagranie brakuje w powieści dużej ilości opisów, co akurat nie uznaje za minus. Wręcz odwrotnie, brak opisów sprawia, że czyta się szybciej, a dzięki temu bardziej wciąga, bardziej oczarowuje czytelnika.

W trakcie czytania trudno uwierzyć, że autorka stworzyła tak genialny zespół od zera. Wiele razy byłam pewna podziwu tego, jak świetnie wyszło autorce skonstruowanie tak złożonej kapeli. Bo składa się ona nie z dwóch czy trzech osób, a aż siedmiu! Do tego każdy członek zespołu był osobno wykreowany, miał indywidualne cechy. Nie było mowy, by byli swoimi kalkami. Wszyscy byli złożonymi bohaterami. Mierzyli się ze swoimi demonami, swoimi problemami, których nie wynosili na scenę. Pojawiają się narkotyki, seks i jego następstwa, alkohol, konflikty, uzależnienia...I w tym wszystkim bohaterowie sprawiali wrażenie autentycznych. Znowu się powtórzę, ale autorka odwaliła naprawdę kawał dobrej roboty.

„Daisy Jones&The Six” to książka o wielu rzeczach. Przede wszystkim o muzyce. Ale także o walce ze swoimi demonami, uzależnianiach, sile miłości, wybaczeniu. Ale przede wszystkim ta książka opowiada o zaufaniu i ocaleniu. Jest to coś, co naprawdę warto przeczytać. Z tego powodu polecam Wam tę książkę z całego serca.

"Daisy Jones & The Six" to świetna historia zespołu, który w latach siedemdziesiątych zgromadził rzesze fanów.

To moje pierwsze spotkanie z piórem autorki i z taką formą książki. Taką - mam na myśli to, że nie jest to zwykła powieść, lecz historia spisana w formie relacji/wywiadu. Trochę zajęło mi zanim przyzwyczaiłam się do tej formy, jednakże całość bardzo, ale to bardzo mi się podobała.

Autorka zabiera czytelnika w podróż to lat siedemdziesiątych, gdzie królował rock'n'roll. i uwierzcie mi, że ten klimat naprawdę można odczuć.

Poza muzyką w rytmie rock'rolla pojawia się wielka miłość pomiędzy Daisy a Billy'm, jednakże nie mogli oni być razem - ale aby dowiedzieć się dlaczego, zachęcam was do sięgnięcia po tę pozycję ;)

"Daisy Jones & The Six" to genialna pozycja, która oczaruje każdego czytelnika. Z ogromnym zapałem śledziłam dalsze poczynania tegoż zespołu i było mi bardzo smutno kiedy ją skończyłam, a wtedy w mojej głowie pojawiło się więcej pytań niż odpowiedzi.

Swoją przygodę z panią Jenkins Reid rozpoczęłam od „Siedmiu mężów…” i pokochałam tę książkę. Dlatego też postanowiłam sięgnąć po kolejne tytuły. Padło na Daisy Jones & The Six i z początku czułam rozczarowanie? Sama nie wiem, może po prostu nie mogłam wgryźć się w tę historię i styl w jakim napisana jest ta książka. Na szczęście początkowy zgrzyt szybko minął i cieszę się, że poznałam historię tej rock’n’rollowej ekipy.

Początkowo nie przemawiał do mnie styl w jakim jest napisana książka. A mianowicie wyrywkowe wypowiedzi członków zespołu i ich bliskich, współpracowników itp. z wywiadów z nimi przeprowadzonych. Nie mogłam się do tego przekonać. Finalnie jednak składam ogromne pokłony autorce za to jak zmyślnie wszystko poukładała by tworzyło to ciąg historii, gdyż nie ma tam żadnego chaosu. Wszystko składa się idealnie w całość. Stworzyła zespół, stworzyła jego historię, piosenki. Czytasz i autentycznie jesteś przekonany/a, że odpalisz Spotify i znajdziesz tam „Aurorę” i pozostałe utwory, a na youtubie obejrzysz odcinek SNL z nimi czy fragmenty koncertów.

Co do samej fabuły - lata 70., Kalifornia, rock’n’roll. Czego chcieć więcej? Będzie się działo, po prostu. Miłość, seks, używki. Wspinanie się na samiutki szczyt, ale i staczanie się na samo dno. Jedni są w stanie zwyciężyć, inni nie. Co sprawiło, że ta grupa zdobywała szczytowe miejsca na listach przebojów? Chociaż wszystkich bardziej interesuje co musiało się wydarzyć by z dnia na dzień zakończyli swoją trasę koncertową i już nigdy więcej nie pojawili się razem na scenie?

Czytałam tej autorki historię Evelyn Hugo i miałam dużą nadzieję, że opowieść o zespole Daisy Jones & The Six będzie choć w połowie tak dobra. Niestety...

Nie znalazłam w niej nic, co by mogło mnie się spodobać. Główni bohaterowie jak dla mnie dość antypatyczni, których postępowanie i moralność pozostawiały wiele do życzenia. Na każdej stronie narkotyki, alkohol i inne używki... Melanż wszystkich stereotypowych wyobrażeń o gwiazdach rockowych w jednym. Zdecydowanie nie takiej historii oczekiwałam. Fabuła to dla mnie chaos, poplątane wątki, urywajace się oraz bardzo irytująca forma (akurat w tym przypadku) wywiadu. Żadnego zaskoczenia, żadnej ściśle określonej akcji. Nudne i bezbarwne czytadło.

Bardzo słabe. Odradzam.

Szalone lata siedemdziesiąte- wolna miłość, dragi, alkohol i muzyka rockowa. To właśnie wtedy narodziła się grupa The Six, która podbiła serca słuchaczy. Byli naprawdę dobrzy, ale stali się wybitni dopiero kiedy dołączyła do nich Daisy Jones. Ta dziewczyna była niczym żywioł. Dzika, nieposkromiona, piękna i niesamowicie utalentowana. Nie próbowała nikogo udawać, była zawsze sobą, robiła to co chciała i wiecznie była na haju. Ta rockowa bajka ma jednak smutny finał- u szczytu kariery grupa nagle się rozpada. Co takiego wydarzyło się na pamiętnym koncercie 1979 roku? Po latach czas wreszcie odkryć tą tajemnicę.

Daisy Jones & The Six, słynny rock'n'rollowy zespół z lat siedemdziesiątych. Na pewno znacie, albo chociaż kojarzycie. Coś Wam zaczyna świtać, tylko nie możecie jak na złość przypomnieć sobie żadnej piosenki? Nic dziwnego, w końcu ten zespół nigdy nie istniał. Kiedy to odkryłam, byłam w głębokim szoku. Autorce udało się tak sugestywnie odmalować portret rockowej kapeli, że aż ciężko uwierzyć, że naprawdę to wszystko wymyśliła. Powieść została napisana w formie wywiadu z członkami grupy. Bardzo fajny, świeży i ciekawy pomysł na narrację, choć moim zdaniem mocno spłaszcza warstwę emocjonalną tej historii. Mimo wszystko już sam sposób w jaki została opowiedziana przyciąga, intryguje i sprawia, że książkę ciężko odłożyć na bok.

Autorka pozwala nam śledzić losy zespołu i Daisy od samego początku. Możemy obserwować jak marzenia zaczynają nieśmiało kiełkować i dawać pierwsze owoce w postaci niesamowitej muzyki. Towarzyszymy bohaterom od pomysłu i pierwszych nut, aż do śpiewania przebojów przed tysiącami ludzi. Muzyka jest tu szalenie ważna i została opisana w taki sposób, że nie tylko słyszałam ją w sercu, ale wręcz czułam każdy rytm. Coś wspaniałego. Ale to opowieść nie tylko o muzyce i grającej ją kapeli. To opowieść o cenie sławy, uzależnieniu, samotności i szukaniu siebie. A także o miłości, która pojawia się nieproszona i zmienia cały świat.

O CZYM? "Daisy Jones & The Six", to historia rockowego zespołu z lat siedemdziesiątych, który choć nigdy nie istniał w mojej wyobraźni jest niemal prawdziwy. Myśląc o "zespole" zawsze wyobrażamy sobie jeden organizm, który działa w harmonii, ale od strony kulis wygląda to zupełnie inaczej. Każdy człowiek jest inny, mamy różne cele, pragnienia i wizje przyszłości. Czasem wypracowanie kompromisu jest trudne, a czasem wręcz niemożliwe. Autorka naświetla wszystkie perspektywy, każdemu daje dojść do głosu i zaskakuje tym, jak różnie bohaterowie postrzegali te same wydarzenia. Choć ostatecznie książka nie zrobiła na mnie tak piorunującego wrażenia jak mi obiecywano, jest jedną z ciekawszych i najbardziej dopracowanych jakie ostatnio czytałam. Na pewno zostaje na dłuższą chwilę w mojej głowie i sercu.

Daisy Jones zawsze chciała tworzyć muzykę. Powoli jej kariera się rozwijała, ale przeszkód było wiele. Zaś The Six powstało z pasji i zyskali złoty bilet do sławy. Podczas nagrywania płyty ich manager proponuje dodanie damskiego wokalu i tak Daisy i The Six łączą siły. Najpopularniejszy zespół rock’n’rollowy na świecie daje 12 lutego 1979 roku koncert. Nikt nie przypuszczał, że to będzie ich ostatni występ jak i koniec kariery. Jak do tego doszło? Jak wyglądała ich droga na szczyt? Jakie relacje panowały w zespole?

"Siedmiu mężów Evelyn Hugo" było dla mnie wielkim zaskoczenie i zachwytem. Stała się jedną z najważniejszych i najlepszych książek jakie przeczytałam. Dlatego wobec tej książki miałam wielkie oczekiwania i bałam się, że się zawiodę. Jednak moje wymagania został spełnione i ta powieść była boska!

Tak jak przy wcześniej wspomnianej powieści ponownie mamy tutaj wywiady, a raczej skrawki rozmów. Każda postać opowiada o wydarzeniach ze swojej perspektywy. Wszyscy przeżywali to inaczej, a prawda po wielu latach została wreszcie ujawniona. Wszystkie brudy wychodzą na jaw, a sekrety przestają nimi być. Konflikty, zdrady i nieprzemyślane decyzje.

Jeżeli chodzi o bohaterów to jest ich tutaj ogrom i o każdej można by było długo opowiadać. Ich historie były zabawne, smutne lub poruszające, czasami też chamskie i brutalne. Jednak dla mnie na pierwszy i najważniejszy plan wyszły dwie postacie. Przede wszystkim oczywiście Daisy Jones, kobieta przebojowa, piękna i skomplikowana. Mogłoby się wydawać, że jako osoba atrakcyjna i z talentem, będzie miała zawsze łatwo i będzie dostawać, to co sobie wymarzy. Jednak nic nie jest proste, jej młodość nie była usłana różami i na wszystko chciała sama zapracować. To osoba wybuchowa i niestałą w uczuciach. Robi co chce i nie interesują ją konsekwencje. Jako jedyna potrafi się postawić Billy'emu. Zaś jeśli chodzi o głównego wokalistę zespołu to była to dla mnie specyficzna postać. Bardzo dobrze autorka pokazała jego przemianę z chłopaka, który grał ze znajomymi w garażu w mężczyznę, bożyszcza kobiet, który myśli że wie wszystko co jest najlepsze dla płyty i zespołu. Nie liczył się ze zdaniem innych i robił wszystko po swojemu. Nie zauważał, że swoim zachowaniem i decyzjami rani innych i nie pozwala im zabłysnąć. Zachowywał się nie fair wobec zespołu.

Ogólnie dzięki temu, że książka jest taką formą wywiadu czyta się ją naprawdę szybko. Na początku trudno było mi się w nią wgryźć i odróżniać postacie, ale im dalej tym lepiej. Z każdą kolejną stroną byłam coraz bardziej zainteresowana losami zespołu, a ich perypetie były czasami wstrząsające. Mocno zaangażowałam się w ich losy i naprawdę cieszyłam się, gdy Daisy stawiała się, w niektórych sytuacjach, Billy'emu. Zespół bał się lub wolał się nie wychylać, a ona nie obawiała się reakcji mężczyzny.

W tej książce mamy przestawione losy osób z tamtego okresu. Autorka ponownie wplotła kilka ważnych historycznych wydarzeń z tamtych czasów, czym ponownie zdobyła moje serduszko. Do tego w tamtych czasach bardzo popularny stał się handel narkotykami, a zwłaszcza opium. Bohaterowie zmagali się z różnymi uzależnieniami i konfliktami wewnętrznymi, zwłaszcza Billy miał dość burzliwą historię.

Ogólnie podsumowując tą książkę była ona naprawdę dobra. Może nie doprowadziła mnie do łez jak Siedmiu mężów Evelyn Hugo, jednak miała w sobie to coś. Autorka ma świetny styl pisania i sprawia, że jak zacznie się czytać książkę, to naprawdę trudno się potem od niej oderwać. To świetna książka o rozwoju muzyki i artystach, którzy mają swoje problemy, ale muzyka pozwala im to okiełznać i stworzyć coś niesamowitego. Jeżeli nie jesteście jeszcze przekonani to może wspomnę jeszcze o jednej rzeczy. Ta powieść do wymyślony wywiad o wymyślonym zespołem, jednak autorka tak nam myli w głowie, że na końcu można znaleźć teksty ich piosenek, że naprawdę przez chwilę miałam ochotę poszukać ich na YouTubie, a to chyba najlepiej świadczy o tym co autorka potrafi. Wymyślić tyle detali i połączyć ją w jedną całość, że trudno uwierzyć, że jest to tylko fikcja.

Po raz kolejny autorka pokusiła się o nieszablonowe przedstawienie historii - tym razem poznajemy ją z perspektywy wielu osób, mniej lub bardziej zaangażowanych w wybicie się całego zespołu, co nadaje niepowtarzalnego charakteru. Te krótkie, poszatkowane, niekiedy niedokończone wypowiedzi, przedstawiające tę samą sytuację w zupełnie inny sposób, bardzo przypadły mi do gustu. Ową oryginalność zaliczam na plus, bo z taką formą jeszcze się nie spotkałam. Dodatkowym atutem jest zamieszczenie wszystkich tekstów piosenek zespołu z ich albumu, co jeszcze mocniej oddziałuje na zmysły, sprawiając, że człowiek nie może pojąć, iż to wszystko jest jedynie wymysłem autorki... Za to - czapki z głów!

Co do reszty... tu pojawia się pewien problem. Tak jak wcześniejsza powieść Reid z miejsca skradła moje serce, tak tu przez prawie całą książkę zastanawiałam się, co takiego niesamowitego widzą w niej inni czytelnicy, wysławiający ją pod niebiosa. Niby dzieje się tu sporo, ale tak naprawdę w kółko to samo. Nie miałabym nic przeciwko temu, gdyby w pewnym momencie nie stało się to zwyczajnie nudne. Dopiero ostatnie trzydzieści stron wywołało we mnie emocje, których oczekiwałam od początku - dzięki temu podniosłam nieco całościową ocenę lekturze.

Daisy Jones & The Six to opowieść napawająca smutkiem, przedstawiająca złamanych ludzi, którzy często nie potrafią poradzić sobie z otaczającą rzeczywistością, rzucając się w niebezpieczny wir, jakiego nie sposób zatrzymać bez jakichkolwiek konsekwencji. Dostają cios za ciosem, ale muszą przeć do przodu, chociaż niekiedy padają na kolana albo i niżej... Jedyną pomocą może okazać się dłoń, którą wystawi ktoś, kto nie zawsze wydawał się przyjacielem. Niekiedy można mieć sławę, pieniądze i urodę, ale to wszystko nie zapewni odwzajemnionej miłości, ciepła domowego ogniska oraz najbliższych u boku...

Sama historia nie powaliła mnie na kolana, a wręcz mogę powiedzieć, że po cudownej opowieści o Evelyn Hugo, zawiodłam się tą lekturą. Jednak nadal sądzę, iż nie jest ona zła, bo w końcu w pewnym momencie wywołała we mnie oczekiwane emocje (lepiej późno niż wcale), a niektóre fragmenty na pewno staną się ulubionymi cytatami. Osobiście nie mogę doczekać się miniserialu, jaki ma powstać na podstawie książki - myślę, że akurat w tym przypadku zasada: "książka lepsza od filmu" może się nie sprawdzić.

Cała opinia: [Adres usunięty]

Muzyka, miłość, samotność. Los Angeles w mglistych latach 70. To wszystko znajdziecie w najnowszej powieści Taylor Jenkins Reid, Daisy Jones & the Six.

(Wszystkie cytaty pochodzą z książki Daisy Jones & the Six)

Intrygująca i utalentowana

W latach 70. Los Angeles było mekką młodych ludzi, którzy chcieli być kimś. Pośród nich jest intrygująco piękna dziewczyna o nieziemskim głosie. Daisy Jones to odkrycie świata show-biznesu. Jej zespół osiąga niesamowite sukcesy, jednak 12 lutego 1979 roku dają swój ostatni koncert w życiu. Co wydarzyło się między członkami ekipy? Fani nie mogli zrozumieć, jaka tajemnica ich rozdzieliła. Aż do teraz, kiedy wszystko ujrzało światło dzienne.

Pasja to… ogień.

A ogień jest czymś wspaniałym

Ale my jesteśmy stworzeni z wody. Woda trzyma nas przy życiu. Potrzebujemy jej do życia. Moja rodzina była moją wodą. Czerpałem z niej. Do końca będę z niej czerpał.

Rozśpiewane, roztańczone, różowe lata 70.

Jednak w tej książce nic nie jest piękne ani kolorowe. Taylor Jenkins Reid stworzyła przygnębiającą opowieść o młodej samotnej dziewczynie, która zrobi wszystko, żeby spełnić swoje marzenia. Jest skłonna poświęcić własne życie dla zdobycia celu.

Kiedy nie możesz zasnąć, nawiedzają cię myśli o tych, którzy nigdy nie kochali cię wystarczająco mocno.

Burzliwa epoka na świecie

Młodzi ludzie urodzeni w czasach rewolucji szukają odpowiedzi na swoje lęki w używkach, alkoholowych upojeniach i skrajnych atrakcjach. Nie inaczej jest z Daisy, która staje się ofiarą nie tylko licznych wpływowych mężczyzn, który wykorzystują jej niewinność, ale i narkotyków. A w uzależnieniu człowiek jest jeszcze bardziej samotny – pozostaje tylko chwilowa euforia i iluzja życia. To właśnie o tym jest ta historia.

Świetnie mi się nagrywało tą piosenkę. Byłam z niej dumna. Tylko Daisy i ja na klawiszach. I tyle. Dwie suki grające rock’n’rolla.

Mgliste przekonania w białych kłębach dymu

W Daisy Jones & the Six znajdziemy brudny, realistyczny portret Los Angeles tamtego okresu. Całość przypomina teledyski Lany del Rey – mgliste, upalne przestrzenie, ludzie szukający uniesień. Tacy są członkowie tytułowego zespołu, zamknięci w bursztynowej bańce. W ich samotności i obawach młody czytelnik odnajdzie siebie, zaś starsi zachwycą się portretem dawnej epoki.

Fikcja, która zdaje się być naprawdę

Daisy Jones & the Six, podobnie jak poprzednia powieść autorki, Siedmiu mężów Evelyn Hugo, to lektura na jeden wieczór. Wciąga, zachwyca, miejscami szokuje. Taylor Jenkins Reid połączyła fikcyjne, cudze wspomnienia, by snuć swoją muzyczną opowieść. Aż chcielibyśmy posłuchać piosenek tego fantastycznego zespołu. Gdyby Daisy Jones & the Six istnieli naprawdę, mielibyście ich na swojej playliście!

Jestem tak podekscytowana tą książką, że zaraz po jej zakończeniu siadam żeby napisać recenzję. Może to kiepski pomysł, aby pod wpływem emocji pisać, ale uwierzcie, inaczej się nie da! W końcu pisze o Daisy Jones. Dzięki niej na nowo odkryłam muzykę lat 70 i zamarzyłam o rock'n'rollowym życiu. Gdyby zespół „Daisy Jones & The Six” istniałby naprawdę to byłabym ich największą fanką… ale chrzanić to! Jestem ich największą fanką. Kiedy czytałam książkę słyszałam w głowie ich muzykę i czułam na języku smak tequili. Ta książka, ta historia… dosłownie wsiąkła we mnie.

W 1976 roku stało się coś nieuniknionego. Nieuniknionego, ponieważ czuję, że prędzej czy później by do tego doszło. Daisy Jones dołączyła do grupy The Six. Ich wspólna przygoda zaczęła się z piosenką Honeycomb i tym samym pojawiła się nowa, jakość w muzyce. Zespół tworzyły niespokojne dusze, które kochały muzykę. Muzyka towarzyszyła im w każdym aspekcie życia. Kiedy się zakochiwali, ćpali, stali na życiowym zakręcie. Jednak nie dla wszystkich muzyka była najważniejsza. Czasem tracili ją z serca i zagubieni gnali nie wiadomo, za czym lub wręcz odwrotnie świadomie z niej rezygnowali dla rodziny. Ta książka jest właśnie o tych niespokojnych duszach. Każda z nich niepowtarzalna. Każda z nich tworzyła zespół, który mógł podbić świat. Więc co poszło nie tak? Dlaczego „Daisy Jones & The Six” tak niespodziewanie się rozpadli? Czy rezygnacja z marzeń i pożegnanie z muzyką to był ten właściwy wybór? Czy było inne wyjście? Kto zawinił? Na te wszystkie pytania znajdziecie odpowiedź w tej książce. Znajdziecie w niej również opowieść o różnych obliczach miłości, o zagubieniu, bólu i wierze w drugiego człowieka.

Mogę napisać z całym przekonaniem, że książka „Daisy Jones & The Six” to mój nr 1 roku 2020. Taylor Jenkins Reid pisze tak przekonująco, że podczas lektury słyszałam muzykę zespołu, czułam w płucach dym papierosowy a przed oczami widziałam okładkę płyty zespołu i po prostu zamarzyłam, aby ją mieć! To zwariowane, ale właśnie tak było! Do tej pory nie mogę uwierzyć, że to tylko fikcja literacka. Autorka wykreowała świetnych bohaterów, dokładnie oddała klimat lat 70 i stworzyła słodko-gorzką historię, którą się jednocześnie kocha i nienawidzi. Jednym zdaniem Sex , Drugs & Rock & Roll. Książka jest napisana w formie wywiadu/wspomnień zespołu. Jest to genialne posuniecie, ponieważ możemy poznać historię z perspektywy kilku osób. Jest to też prosta forma, która trafia prosto do czytelnika i którą bardzo szybko się czyta. Ja wpadłam w tę historię po uszy. Na pewno będę do niej wracać. Gorąco zachęcam Was do sięgnięcia po ten tytuł.

W tamtym roku miałam okazję sięgnąć po "Siedmiu mężów Evelyn Hugo" i wciąż kocha tę książkę. Była niezwykła i bardzo oryginalna. Więc gdy ogłoszono polską premierę "Daisy Jones & The Six" wiedziałam, że muszę ją przeczytać.

Po tej książce spodziewałam się czegoś genialnego i muszę przyznać, że lekko się rozczarowałam, jednak nie mogę odjąć tej historii tego, że jest bardzo dobra. Po prostu w trakcie czytania czułam, jakby było to drugie "Siedmiu mężów Evelyn Hugo" ze zmienioną fabułą. Miałam ogromne wrażenie, że sama podstawa historii jest wręcz taka, jak poprzednio. Mogę jednak stwierdzić, że gdybym najpierw przeczytała "Daisy Jones & The Six", to oceniłaby ją 11/10.

W 100% rozumiem za co czytelnicy pokochali tę historię. Również jestem wręcz zaskoczona tym, że ten zespół naprawdę nie istniał! Po przeczytaniu pierwszej strony musiałam sobie wygooglować nazwę w poszukiwaniu jakichkolwiek oznak jej istnienia. Jestem pod wrażeniem zdolności autorki, bo stworzyła coś niezwykłego.

Sposób przedstawienia tej historii również jest interesujący. Książka została napisana w postaci wywiadu podzielonego na role. Ciekawie czytało się, gdy bohaterowie mówili o tym samym wydarzeniu i każdy z nich opisywał je inaczej, zapamiętując je w różny sposób. Niektóre wersje wręcz się wykluczały i czytelnik w sumie nie mógł być pewny, która z nich jest prawdziwa.

Niestety czuję się trochę zawiedziona zakończeniem. Przez całą książkę powstało napięcie i mieliśmy się dowiedzieć, dlaczego zespół się rozpadł. I samo rozwiązanie mnie nie zadowoliło. Czekałam na coś innego, lepszego. Chociaż muszę przyznać, że płakałam praktycznie przez całe ostatnie 10 stron.

Czy warto sięgnąć po "Daisy Jones & The Six"? Uważam, że tak. Jestem pewna, że większość osób pokocha tę historię i będzie o niej pamiętać przez bardzo długi czas. Jednak osobiście bardziej polecam "Siedmiu mężów Evelyn Hugo" ;).

"Daisy Jones The six" to rządzi ostatnio w książkowym świecie i powiem wam, że zupełnie mnie nie dziwią tak świetne oceny, ponieważ ja też jestem nią zachwycona!

Jest to historia powstania zespołu "The Six" oraz późniejszego dołączenia do nich Daisy Jones. Nietypowa forma książki w formie wywiadu sprawia, że bohaterów poznajemy poprzez ich własne opowieści o sobie, o swoim życiu, najbliższych oraz o pozostałych członkach zespołu.

W książce mamy okazję zgłębić kulisy sławy najsłynniejszego zespołu rock'n'rollowego działającego na przełomie lat 70/80 w Ameryce. Dowiadujemy się od czego się wszystko zaczęło, skąd się wzięła nazwa, jakie piosenki znajdowały się na listach bestsellerów, ale także dowiemy się z jakimi lękami, nałogami i uzależnieniami musieli zmagać się niektórzy bohaterowie. I dlaczego po tak wielkim sukcesie zespół zakończył swoją działalność?

Niesamowita opowieść, którą jestem wprost oczarowana. Ta historia mnie nie tylko porwała ale też sprawiła, że czułam się idealnie zaklimatyzowana w muzycznym świecie wykreowanym przez autorkę.

Podczas czytania miałam wrażenie, że poznaję historię prawdziwie istniejącego zespołu, wszystko przez te idealnie dopracowane szczegóły, te smaczki muzyczne, świetnie wykreowane postaci. Jest to jedna z lepszych książek, które przeczytałam już w tym roku i bardzo Wam ją polecam!