Czwartkowy Klub Zbrodni. Tom 1

Dzięki tej książce uświadomiłam sobie jak bardzo chciałabym mieć za przyjaciół bohaterów tego kryminału. Wspólnie zatracać się w kryminalnych przypadkach i szukać sprawiedliwości, a na końcu czuć satysfakcję. Z powodu balansowania na granicy światów nie mogłam się oderwać. Całość jak dla mnie była na ogromny plus i chętnie będę sięgała po kolejne tomy. Polecam serdecznie!!

Bez ściemniania!

Na samym początku książka podobała mi się tak bardzo, że chłonęłam każdy jeden rozdział w ekspresowym tempie. Im byłam dalej, tym entuzjazm słabł i zdecydowanie pozytywne wrażenie bladło…

Faktycznie mamy tutaj bandę uroczych emerytów, którzy z racji tego, że lubią gdy coś się dzieje, biorą się za rozwiązywanie zagadek sprzed lat. Super sprawa! Będąc na emeryturze z masą wolnego czasu to świetna zabawa. Tylko, że ta zabawa nie jest już taka wspaniała, gdy odkrywa się pewne tajemnice. W trakcie dochodzi do prawdziwych morderstw, które oczywiście nie są obojętne naszym wspaniałym emerytom.

W moim odczuciu, zagadka kryminalna to tylko tło. W pierwszej chwili oczywiście skupiamy się na rozwiązaniu sprawy i podążamy tropami, razem z naszymi szalonymi przyjaciółmi. Ważny aspekt jest bardzo niewinnie przedstawiony i ktoś, to tylko przeleci tę książkę, może go nie dostrzec. Mam na myśli temat starości i samotności.

Każdy z naszych bohaterów, pod skorupą zgrywusa (bo naprawdę książka była z humorem), boryka się ze strachem, że wszystko dobiega końca. Nasi klubowicze odrywają swoje wzajemne tajemnice, które były ukrywane nawet i pół życia. Wcześniej nikt nie poniósł konsekwencji, a teraz na starość, gdy są samotni, tak naprawdę tych konsekwencji nie poniosą i mają poczucie, że już nie mają dla kogo żyć (bo przecież są sami). Niektórzy bohaterowie bardzo świadomie wybrali wyjście z tej sytuacji (oczywiście nie mówię tutaj o przyznaniu się do winy przed policją). Inni, biorąc pod uwagę lata przyjaźni, przystają na ich wybór.

Ciągle w głowie siedzi mi taka scena, w której Elizabeth, wychodząc z domu patrzy na męża, daje całusa, bo nie zna dnia ani godziny…przecież może to być ostatni raz, prawda?

To samo tyczy się, co choroba i wiek, zrobiły z jedną z nich...

Gdy jesteśmy młodzi, mamy plany, ambicje i poczucie, że „przecież mamy na wszystko czas”. Perspektywa zmienia się, gdy jesteśmy na emeryturze i mamy przed oczami nasze całe życie. Rzeczy, które zrobiliśmy mogły mieć większy lub mniejszy wpływ na dalsze wydarzenia. Każdy podąża inną drogą, którą w danym momencie wydaję się tą najlepszą.

Słuchajcie….ta książka moim skromnym zdaniem jest trochę smutna. Pomimo humoru i tego, że faktycznie jest bardzo ciepła, to ona jest też o stracie i samotności. Starość jest z jednej strony piękna, a z drugiej, powala każdego i nie da się od niej uciec.

[Adres usunięty]

Nie panuję nad moją domową biblioteczką i są w niej książki, które leżą sobie zapomniane gdzieś z tyłu od kilku lat. Staram się jak mogę nadrabiać starsze tytuły, ale w natłoku kuszących premier nie jest to wcale takie proste. Odkryłam już wielokrotnie, że na przeczytanie czeka wiele perełek i kolejna z nich w końcu trafiła w moje ręce, choć w nieco innych okolicznościach, bo przy okazji wznowienia.

"Czwartkowy klub zbrodni" to powieść już niejako kultowa i ukazała się także u nas kilka lat temu pod trochę innym tytułem. Już wtedy zwróciła moją uwagę, więc kupiłam sobie egzemplarz i odłożyłam na półkę. Dziś mogę tego żałować albo cieszyć się, że przeczytałam go teraz i nie muszę długo czekać na kolejny tom. I wybieram tę drugą opcję.

Richard Osman trafił doskonale w moje wyobrażenie lekkiego, wakacyjnego kryminału. Zawsze miałam słabość do takich opowieści, które są zabarwione zbrodnią, ale jednocześnie jakimś takim ciepłem i nieco czarnym humorem, przy czym niekoniecznie musi to być komedia kryminalna, a właśnie takie cosy crime, jak tak powieść jest określana na zachodzie.

Wkręciłam się w tę historię od pierwszych stron, a z czasem tylko pozytywnie zaskakiwała mnie coraz bardziej. Nie spodziewałam się zupełnie tak wielowątkowej sprawy, a tak naprawdę wielu powiązanych ze sobą przestępstw, które krok po kroku odkrywała grupa detektywów amatorów.

I warto zatrzymać się na chwilę przy bohaterach, bo rzadko w literaturze gatunkowej pojawiają się emeryci. A że to wdzięczne postaci do prowadzenia dochodzeń udowodniła już przecież Agatha Christie, tworząc kultową pannę Marple. Richard Osman poszedł dalej i obdarował nas wyjątkową czwórką. Dwie panie i dwóch panów reprezentują chyba wszystkie możliwe typy starszych ludzi, a mimo to, choć może właśnie dzięki temu, doskonale się uzupełniają.

Smaczkiem jest też to, że w książce pojawia się polski wątek i zdradzę tylko tyle, że jest bardzo istotny, staje się też przypadkiem motorem napędowym całego śledztwa.

"Czwartkowy klub zbrodni" to absolutnie doskonały debiut Richarda Osmana. Oprócz dostarczenia kilku godzin rozrywki w kryminalnym wydaniu, skłania także do refleksji nad ostatnim etapem życia i pokazuje, że można nie tylko starzeć się godnie, ale także ciekawie.

Moje 8/10.

Pamiętam, że w roku 2020, kiedy czytałam książkę Richarda Osmana „Morderców tropimy w czwartki”, od połowy lektury w myślach prosiłam o to, by okazało się, że jest to początek cyklu. Już po lekturze sprawdziłam na portalach zagranicznych, okazało się, że tak, choć radość okazała się przedwczesna - ówczesny polski wydawca nie zdecydował się na kontynuację. Na szczęście trzy lata później w swoje ręce sprawy wzięło Wydawnictwo Agora, które zdecydowało nadrobić braki i jeszcze w tego samego roku wydać trzy pierwsze tomy cyklu! Tom pierwszy ukazał się więc w nowiutkiej szacie graficznej i nowym tytułem „Czwartkowy Klub Zbrodni”. Jest to kryminał cozy crime, czyli powieść pisana w klimacie klasycznych powieści detektywistycznych, z nutką humoru i dostarczająca uczucia przyjemności, ciepłego otulenia. No, może akurat ten tytuł jest trochę słodko-gorzki, bo zastawił mnie z uczuciem smutku. Intryga kryminalna prowadzona jest spokojnie, skupiona na dowodach i dedukcji, mocno nieszablonowa, zaskakująca tym, w jaki sposób się kończy. Postacie są równie oryginalne – to głównie seniorzy żyjący na luksusowym osiedlu Cooper Chase, którzy co czwartek spotykają się, by wspólnie rozwiązywać stare sprawy kryminalne. Teraz trafia im się aktualne morderstwo, a zatem i test ich umiejętności. Dzięki tym postaciom dostajemy nie tylko dobrą rozrywkę, ale i przypomnienie, że życie jest krótkie, a to co ważne, to tylko i wyłącznie tu i teraz. Pokochałam ich całym sercem i ogromnie się cieszę, że zaraz będę mogła się z nimi spotkać ponownie! A tymczasem gorąco polecam tom pierwszy dla tych, co lubią kryminały przyjemne i nieoczywiste.

Czwórka emerytów.

Jedna zbrodnia.

I multum pytań pozostających bez odpowiedzi, w tym najważniejsze - czy Czwartkowy Klub Zbrodni będzie w stanie rozwikłać zagadkę tajemniczego morderstwa?

Powieść ta bezsprzecznie wyróżnia się na tle pozostałych komedii kryminalnych, które pojawiają się na naszym wydawniczym rynku. Przede wszystkim dość mocno czerpie z klasyków gatunku, a sam sposób tkania intrygi przez Richarda momentami przypomina twórczość Agathy Christie. Nie sposób nie wspomnieć również o brytyjskim, dość specyficznym jak na mój gust humorze, który albo od razu pokochacie, albo na zawsze znienawidzicie (ja go wprost uwielbiam!).

"CKZ" zachwyca głównie kreacją barwnych i temperamentnych bohaterów, których nie sposób nie polubić! Tempo wydarzeń należy raczej do tych niespiesznych, przez co ciężko o jakieś większe napięcie. Niemniej odniosłam wrażenie, że to właśnie przez to każdy kolejny nagły zwrot akcji wybrzmiewał jeszcze mocniej. A trochę ich było! Co do samego zakończenia - przyznam bez bicia, że pozycję tę czytałam w poprzednim wydaniu, więc nie było ono dla mnie zaskoczeniem (choć za pierwszym razem i owszem!). Natomiast ponowna lektura pozwoliła mi na szczegółowe śledzenie, czy aby na pewno wszystkie elementy układanki stworzonej przez Osmana są spójne. Cóż, odpowiedź brzmi tak!

Mnie pozostaje sięgnąć po kolejny tom, a Was zapraszam do Coopers Chase - rozsiądźcie się wygodnie na kanapie, skosztujcie kawałka wybornego ciasta i spróbujcie wraz z grupą seniorów wytropić tożsamość mordercy. Gwarantuję Wam świetną zabawę!