Człowiek o 24 twarzach

Z góry polecam. Kasiążka zrobiła na mnie ogromne wrazenie, na pewno jeszcze do niej wróce. Jest na faktach i ciezko jest sie od niej oderwac. Polecam !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

24 TWARZE Z ŻYCIA CZŁOWIEKA

Mówi się, że każdy z nas ma wiele twarzy. Czasem jednak nie zdajmy sobie sprawy, jak dosłowne może być to określenie. Zapewne wszyscy słyszeli o przypadkach rozdwojenia jaźni, ale niewielu zdaje sobie sprawę, że istniały przypadki o wiele bardziej skomplikowane. O jednym z nich, przerażającym przypadku Billy’ego Milligana, opowiada właśnie ta książka. Fabularyzowany reportaż, który czyta się jak naprawdę znakomity thriller.

Ile jaźni może dzielić jeden człowiek? I jakie mogą być tego konsekwencje?

Lata 70. XX wieku. Kiedy kilka studentek uniwersytetu w Ohio pada ofiarą gwałtu, do akcji wkracza policja. Sprawcę na szczęście szybko udaje się znaleźć i zatrzymać, ale coś jest nie tak. Młody Billy Milligan zachowuje się jakby nie miał najmniejszego pojęcia o co chodzi, a wkrótce po zamknięciu w areszcie próbuje się zabić. Wna miejsce wezwana zostaje psycholog, która przeżywa wielkie zaskoczenie – okazuje się, że w głowie gwałciciela żyje wiele odmiennych jaźni. I to jakich! Dziecko, młody mężczyzna ze skłonnościami samobójczymi, kolejny pełen nienawiści i brutalności, a wreszcie szukająca uczucia lesbijka. Jedno z alter ego popełniło zbrodnie, o które oskarżany jest Billy, ale czy na pewno można odkryć które? I pozostaje jeszcze jedna kwestia – czy Milligan naprawdę posiada aż 24 jaźnie czy też może jest genialnym oszustem starającym się za wszelką cenę uniknąć odpowiedzialności za swoje czyny?

Jak wspomniałem na wstępie, ten reportaż czyta się, jak znakomity thriller. Nie ważne, że sprawca zostaje schwytany na początku, a jego tożsamość znamy jeszcze zanim przystąpimy do lektury. W końcu zagadka nie zasadza się na tym kto (przynajmniej w fizycznym sensie) jest odpowiedzialny za zbrodnie, a która z jego osobowości i czy w ogóle jakieś są. To oczywiście rodzi kolejne pytania i wątpliwe moralnie kwestie – jeśli rzeczywiście Billy posiada 24 jaźnie, czy można skazać jego samego za gwałty? Co na to prawo, a co logika i sumienie?

„Człowiek o 24 twarzach” stara się odpowiedzieć na wszystkie stawiane pytania, ale zostawia także miejsce na własną opinię, zmuszając do myślenia. I nie robi tego wszystkiego w sposób typowo reportażowy. Daniel Keyes, znany przede wszystkim ze swoich utworów Science Fiction (choćby słynne i uznane „Kwiaty dla Algernona”), stworzył rasową powieść. Opartą na faktach, ale jednak powieść – choć lepiej tutaj brzmi określenie fabularyzowany reportaż. Posługuje się więc narzędziami charakterystycznymi dla prozy, umiejętnie buduje napięcie i zagadkę, i naprawdę angażuje czytelnika, operując przy tym naprawdę znakomitym stylem.

Dlatego polecam gorąco. Warto po „Człowieka…” sięgnąć. Miłośnicy thrillerów, jak również ci, którzy uwielbiają literaturę faktu będą bardziej, niż zadowoleni.

"Człowiek o 24 twarzach" to książka niewątpliwie bardzo absorbująca, która opowiada o Williamie Milliganie, człowieku u którego zdiagnozowano rozszczepienie osobowości (osobowość wieloraka). Dzięki nieograniczonemu dostępowi do mediów można zdobyć wiele informacji na temat chorób psychicznych, lecz przykład Williama jest wyjątkowy. Pokazuje nam w jak okrutny sposób natura potrafi obejść się z człowiekiem, czyniąc z niego niewolnika własnego umysłu. Podczas czytania tej fascynującej lektury czytelnik poznaje wszystkie 24 twarze Milligana, postrzeganego przez wymiar sprawiedliwości jako przestępcę i gwałciciela. Daniel Keyes zadaje sobie pytanie jak żyć, mając w sobie jednocześnie 24 różne postaci? W jaki sposób przejmują władzę nad jego myślami i czynami? Ta bardzo przejmująca historia człowieka i jego zmagań z chorobą, zapewne zmieni punkt widzenia osoby, która przeczyta tą książkę i uwrażliwi na cierpienia ludzi chorych na schorzenia psychiczne.

Po obejrzeniu filmu "Split" chciałam dowiedzieć się czegoś więcej o zaburzeniach dysocjacyjnych tożsamości i tak trafiłam na książkę Keyesa. To było ciężkie doświadczenie ze względu na osobę, której dotyczyło. Nie sądziłam, że psychologia odnotowała takie przypadki, jednak zafascynowało mnie to do tego stopnia, iż trudno było mi odłożyć tom na bok, przez co pół nocy faktycznie zarwałam. Mnogość osobowości, tak różnych od siebie, a do tego jedno, współdzielone ciało - wciąż mam problem, by to sobie wyobrazić, jednak Keyes sprawił poprzez naturalne podejście do tematu, że wyciągnęłam z lektury i wiedzę, i pewne współczucie względem każdej postaci.