Czego oczy nie widzą. Jak wzrok kształtuje nasze myśli

Profesor okulistyki, neurobiolog siatkówki. Ceniony badacz, zajmujący się całe życie tajemnicami mózgu. Książki nie doczekał, zmarł w grudniu 2019r. kilka miesięcy przed jej wydaniem.

Miał dar przedstawiania w sposób czytelny zawiłych procesów, które zachodzą w naszym ciele. Tłumaczy, porównuje, daje przykłady. Od neuronów, po mózg, przez zmysły do stricte widzenia. O sprawach skomplikowanych pisał prosto a jednocześnie precyzyjnie i naukowo. Bo oczywiście nie jest to łatwa w odbiorze książka. Daleko jej do podręcznika akademickiego ale wymaga sporo skupienia. Nie ma żartowania jest za to sporo naukowego języka i skomplikowanych nazw.

Masland snuje opowieść o widzeniu, stawiając na wstępie pytanie "jak to się dzieje, że na zatłoczonym placu zabaw rozpoznajemy własne dziecko?". Treść uporządkowana, jak się mówi, od szczegółu do ogółu. Jedno wynika z drugiego, jeden temat jest wyjściowy dla kolejnego. Co charakterystyczne, autor do opisu badań i odkryć naukowych wychodzi najczęściej od postaci, które je zapoczątkowały. Przedstawia ich nie tylko jako Wielkich świata nauki ale ludzi "z krwi i kości", pisze jak ich wspólne drogi się skrzyżowały, jakie mieli metody pracy. Książka, w moim odczucie, odnosi się bardzo do całokształtu nauki. Pokazuje jak złożoną jest ona kwestią. Ile wymaga czasu, pieniędzy, nieudanych prób, czy błędów aby dojść do konkretnych tez. Autor opisuje to na podstawie doświadczeń własnego zespołu.

Książka znajdzie uznanie, wśród lubiących takie lektury i to jest oczywiste. Wiele się z niej dowiedziałam, wiele ciekawych rzeczy przeczytałam. Wciąż mnie zadziwia, jak jeszcze mało o funkcjonowaniu organizmu wiemy, ile rzeczy nie zostało jeszcze odkrytych czy udowodnionych. Wszelkie tezy, głównie z zakresu neurologii, wyszły z laboratoriów w ciągu ostatnich kilku latach.

Ukłon dla tłumacza Sebastiana Musielaka, bo zawsze uważam, że przekład tego typu publikacji jest wyjątkowo trudny.

Bardzo interesująca książka, moim zdaniem głównie naukowa. Wiele ciekawych informacji o odbieraniu obrazu przez oczy. Można dowiedzieć się o tym, jak działa wzrok. Książka napisana w sposób przyjemny, który jest w stanie zrozumieć osoba, niemająca nic wspólnego ze światem medycyny. Powiem szczerze, że jest to jedna z trudniejszych lektur, jakie czytałem, a mimo to z ciekawością dotarłem do końca. Dlatego, jeśli kogoś interesuje mechanizm działania ludzkiego organizmu, z pewnością pokocha tę książkę. Warta przeczytania, nie tylko przez osoby pasjonujące się medycyną. Ode mnie duży plus za ciekawostki, które zainteresowały również mojego syna. Polecam!

Richard Masland Czego oczy nie widzą Jak wzrok kształtuje nasze myśli, mój stos serii Zrozum rośnie w oczach. Nie proponuję jednak zaczynania przygody z serią od tej części, naukowy język, dużo specjalistycznego słownictwa spowodowało, że czytałam ją na raty, powoli dozując wiedzę, a jednocześnie w przerwach sięgając po inne, lżejsze książki. Podczas lektury miałam też wrażenie, że tak może wyglądać każdy podręcznik studenta medycyny. Nie zazdroszczę. Nie mam jednak pewności czy nauczyłam się z niego wystarczająco, żeby poczuć się ekspertem i móc bez stresu przystąpić do egzaminu z oka, rejestrowanego przez nie i wysyłanego do mózgu obrazu oraz z całego skomplikowanego procesu widzenia.

Siatkówka oka okazuje się być wcale nie prostym systemem, a budowa i funkcjonowanie układu nerwowego są jeszcze bardziej zawiłe. Widziany obraz zostaje rozbity przez siatkówkę na około trzydzieści równoległych strumieni, które przekazują do mózgu rozmaite informacje. Różne kanały informacji kodują cechy świata, który postrzegamy - krawędzie, jasność, ruch, kolory i wiele innych. Na kolejnym etapie do gry wchodzi kora mózgowa, która te sygnały odbiera. Dzięki sieciom neuronowym mózg ma dużą tolerancję na uszkodzenia, a upośledzenia poszczególnych jego funkcji mogą być praktycznie niezauważalne.

Otrzymałam w ciągu tych kilku dni dużo ciekawych, choć trudnych do przyswojenia informacji. I zastanawiam się teraz czy może mój mózg, który przetwarzał sygnały wzrokowe podczas lektury, jest jednak trochę bardziej upośledzony niż sądziłam. A może jego moc obliczeniowa przy czytaniu tak dużej ilości książek po prostu się wyczerpała?

Przeczytałam. Niestety nie poczułam przyjemności z lektury. Tym razem zostałam znokautowana przez bardzo specjalistyczne słownictwo, pełne zwrotów, które z pewnością mogłyby przygotować mnie do zaliczenia egzaminu z nauk medyczno-przyrodniczych. Chociaż nie polubiłam się z tą częścią nadal uważam, że to świetna popularnonaukowa seria. Po jej przeczytaniu z przyjemnością założę swoje czerwone - nie różowe okulary, i z radością popatrzę na otaczający mnie świat.