Nie można uniknąć śmierci. Choćbyśmy uciekali przed nią w każdy możliwy sposób, choćbyśmy w ogóle o niej nie myśleli, prędzej czy później upomni się o nas. Niemniej jednak mało kto myśli na co dzień o nieuchronności swojego losu. Uciekamy w rozrywki, nałogi, w pracę, która dla wielu ludzi staje się prawdziwym sensem życia. A przy tym marnujemy też mnóstwo cennego czasu, który (co warto podkreślić) nie będzie nam dany ponownie.
Z tego faktu nikt nie zdaje sobie sprawy bardziej dogłębnie od pacjentów przebywających w hospicjach. O czym myślą, czego żałują i które wspomnienia dają im najwięcej radości? Odpowiedzi na te pytania udziela nam w swej książce Bronnie Ware.
Wiele lat swojego życia Bronnie straciła na pracę, która nie dawała jej absolutnie żadnej satysfakcji. Pewnego dnia postanowiła jednak odmienić swój los, bo na poprawę jakości życia nigdy nie jest przecież za późno. Znalazła więc pracę w opiece paliatywnej. Prawda, że było to ogromne wyzwanie, wymagające przy tym siły charakteru i hartu ducha, ale właśnie to zajęcie dało jej poczucie stuprocentowego spełnienia.
Poczucie to dały jej przede wszystkim rozmowy z pacjentami: z ludźmi, którzy umierali. Czasami ich pobyt w hospicjum trwał krótko, czasami umieranie okazywało się długotrwałym, bolesnym procesem. Bronnie Ware dawała im pomoc i opiekę, ale przede wszystkim swoją obecność. O czym więc ze sobą rozmawiali? O życiu rzecz jasna, bo dla umierającej osoby nic nie jest ważniejsze od życia. Jej rozmówcy opowiadali Bronnie rozmaite historie. Każdy miał swoje życie, swoje własne sprawy, Wniosek wszak z każdej z tych rozmów był jeden: to od nas samych zależy, czy będziemy szczęśliwi.
Nasze wybory mają ogromny wpływ na to, czy odejdziemy spełnieni i szczęśliwi. I choćby tylko dlatego warto czasami pomyśleć o nieuchronności śmierci. Bronnie Ware dzieli się w swojej książce wrażeniami i doświadczeniem, które zyskała dzięki rozmowom z tymi, którzy wiedzieli o tym najlepiej. Mało jest książek, które równie mocno skłaniają nas do refleksji i motywują do zmiany własnego życia!
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii książki o rozwoju osobistym
Czy książka ma charakter przygnębiający ze względu na tematykę przemijania?
Publikacja ma charakter inspirujący i daje nadzieję, mimo że porusza trudny temat opieki paliatywnej. Bronnie Ware skupia się na wyciąganiu cennych wniosków z doświadczeń swoich pacjentów, aby pomóc czytelnikowi w odnalezieniu wewnętrznej harmonii i spokoju. Lektura promuje aktywne kształtowanie własnego szczęścia i świadome podejmowanie decyzji życiowych przed końcem naszych dni. Dzięki temu tekst nie przytłacza odbiorcy, lecz motywuje do wprowadzenia pozytywnych zmian w codziennym funkcjonowaniu.
Jaką formę przekazu przyjęła autorka w tej publikacji?
Treść łączy w sobie cechy osobistego pamiętnika z elementami poradnika z zakresu rozwoju osobistego. Autorka opisuje autentyczne relacje z pacjentami, które przeplata własnymi przemyśleniami na temat sensu życia i satysfakcji z wykonywanej pracy. Taka forma sprawia, że przekaz jest bardzo przystępny i łatwy do zrozumienia dla każdego czytelnika bez względu na wiek. Zamiast suchych faktów, otrzymujemy pełne emocji historie, które skłaniają do głębokiej autorefleksji nad własnym losem.
Dla kogo lektura "Czego najbardziej żałują umierający" będzie najbardziej wartościowa?
Książka jest idealna dla osób szukających życiowej równowagi oraz tych, którzy czują potrzebę przewartościowania swoich dotychczasowych priorytetów. Skorzystają z niej szczególnie czytelnicy pragnący uwolnić się od oczekiwań otoczenia i zacząć żyć w pełnej zgodzie z własnymi potrzebami. Jest to doskonały wybór dla pasjonatów psychologii oraz literatury faktu o tematyce egzystencjalnej i humanistycznej. Treść pomaga zrozumieć, że poczucie spełnienia jest wynikiem naszych codziennych, małych wyborów.
Czy w treści znajdują się konkretne lekcje, jak uniknąć życiowych błędów?
Tak, autorka formułuje konkretne wnioski płynące z rozmów z osobami u kresu życia, które służą jako uniwersalne lekcje. Każdy rozdział analizuje inny rodzaj żalu, co pozwala czytelnikowi zidentyfikować potencjalne błędy we własnym postępowaniu i relacjach z bliskimi. Praktyczny wymiar tej pozycji polega na wskazaniu kluczowych wartości, takich jak odwaga w wyrażaniu uczuć czy dbanie o przyjaźnie. Lektura uczy współczucia i pokazuje, jak osiągnąć stan wewnętrznego spełnienia poprzez autentyczność.
Dla jakiego typu czytelnika ta pozycja nie będzie odpowiednia?
Książka nie jest odpowiednia dla osób szukających czysto naukowych opracowań medycznych lub rygorystycznych analiz statystycznych. Publikacja opiera się na subiektywnych doświadczeniach autorki i ma charakter wybitnie emocjonalny, narracyjny oraz duchowy. Osoby unikające tematyki odchodzenia i opieki nad chorymi mogą odczuwać dyskomfort podczas czytania opisów ostatnich chwil pacjentów. Nie jest to również typowy poradnik biznesowy oferujący szybkie i techniczne schematy działania w karierze zawodowej.
