Czas Niepogody

Macie książki, które są tak dobre, że mogłyby się nigdy nie kończyć?

Ja tak miałam właśnie z "Czasem Niepogodnym".

Największym minusem tej książki jest to, że jest zdecydowanie za krótka! Halo,Pani Agnieszko ja chcę więcej!

Czuję jednocześnie ogromny niedosyt i zachwyt.

W ogóle to debiut, ja bardzo lubię debiuty. A ten debiut jest bardzo udany. Ja wręcz błagam o kontynuację albo wydanie rozszerzonej wersji tej historii!

Barwni bohaterowie, pozory, które mylą na każdym kroku, niebezpieczne serum, prawda, która ukryta jest pod woalem, niezwykły świat Tkaczy Nocy. Przemiana jaką przechodzi bohaterka, jak "otwiera" oczy na zakłamanie wokół niej, to coś wspaniałego!

"Czas Niepogodny" wciągnie Was w swój świat i pozbawi snu, bez konieczności sięgania po serum. Sarune i pewien Tkacz wkradli się w moje łaski i nie dają o sobie zapomnieć. Rhianna, będąca przeciwnością Sarune zasługuje w ogóle na oddzielną książkę. Zdecydowanie ją polubiłam. Jedynie Anselm jakoś nie przypadł mi do gustu.

Nieznany dotąd świat, zakazane sny, sojusze zawierane za zamkniętymi drzwiami, tajemnicze serum i jego skutki, Tkacze czyhający na choćby przebłysk snu, morderstwa, szalejące uczucia i rozkwitanie wraz z utratą czegoś ważnego. Ale jak to przeczytałam w pewnej książce "Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.”

Z fantastyką jest u mnie na bakier, bo chociaż często sięgam po książki z tego gatunku, to zawsze czuję się na początku niepewna. Nie wiem dlaczego, ale ciężko jest mi się wgryźć w ten gatunek. Nie poddaje się jednak i szukam tych lektur, które odczarują moje podejście do fantastyki a "Czas Niepogody" śmiało mogę zaliczyć do tych książek, które odmienią nastawienie każdego czytelnika.

Na początku jest ciężko, przynajmniej jak czułam się zagubiona. Autorka sięga po dużo detali, buduje dość obszerny świat przedstawiony, z własnymi zasadami i wartościami moralnymi. Potrzeba czasu, by się w tym wszystkim połapać, ale kiedy już wszystko staje się jasne - pojawia się czysta przyjemność z towarzyszenia bohaterom w ich wielkiej przygodzie.

Z zaskoczeniem przyznaję, że to bardzo dobrze napisany debiut. Nie idealny, ponieważ ma kilka niedociągnięć, ale więcej jest zalet i ogólnie szala przechyla się na stronę dobrze zagospodarowanego potencjału. Sarune, młoda akolitka w służbie Pana Światłą, zabiera nas w wir nietypowych wydarzeń, otwiera przed nami nowy, nieznany świat a przy tym sięga po ponadczasowe wartości przyjaźni zrywającej z przyjętymi zasadami czy miłości, która wcale nie musi być taka oczywista. Chyba właśnie to podobało mi się w tej powieści najbardziej - przedstawienie życia Sarune z wszystkimi detalami, w wiarygodny sposób, choć sama główna bohaterka nie zjednała sobie mojej sympatii. Była miła, ale nie złapałam z nią wspólnego języka.

Mimo wszystko otrzymujemy plejadę ciekawych bohaterów, których losy ani przez moment nie są nam obojętne, choć ja bardziej skupiłam się na męskiej postaci intrygującego Tkacza. Na pewno każdy znajdzie tutaj postać dla siebie, kogoś kogo polubi bardziej lub mniej, ponieważ bohaterowie są bardzo ludzcy, popełniają błędy, czasami sami nie wiedzą czego chcą. A jednak uważam ich za najmocniejszą stronę debiutu Agnieszki Markowskiej, ponieważ akcja choć ciekawa miała kilka niedociągnięć - czasami wydarzenia były zbyt rozległe, by kiedy indziej wszystko działo się za szybko.

"Czas Niepogody" to książka z bardzo dużym potencjałem, który został prawie w pełni wykorzystany. Cieszę się, że dałam szansę tej powieści, ponieważ bardzo dobrze bawiłam się podczas czytania i właściwie nawet nie odczułam dużego wpływu fantastyki, ponieważ autorka skupiła się na wiarygodności bohaterów i to oni skupili na sobie niemal całą moją uwagę. Wróżę autorce udaną karierę, ponieważ patrząc po jej debiucie - dalej może być tylko lepiej.

Czas niepogody to debiut literacki autorki, który według mnie był bardzo udany. Bardzo klimatyczna i tajemnicza historia wciągnęła mnie niesamowicie, powodowała szereg emocji, wzrusza, ale też bawiła do łez.

Powieść porusza wiele trudnych tematów. Na pierwszym planie według mnie jest odwieczne pragnienie władzy. Nyro i Imszar nie cofnęli się przed niczym, by osiągnąć cel. Wymyślono nawet tajemniczą miksturę, by łatwiej zapanować nad mieszkańcami osady. Specyfik powodował nie tylko uzależnienie, ale szereg innych dolegliwości, z którymi musieli się zmierzyć bohaterowie.

Muszę przyznać, że te wydarzenia bardzo przypominają mi obecną sytuację polityczną w kraju. Walka o władzę bez przebierania w środkach, wszechobecna propaganda, język nienawiści. W książce bardzo widoczny jest także brak tolerancji dla inności. Inny wygląd zewnętrzny, inne poglądy skazują człowieka na odrzucenie i pogardę ze strony innych mieszkańców.

Czas niepogody zawiera także interesujący wątek romantyczny, chociaż nie jest ON głównym tematem. Sarune została uwikłana w skomplikowany, uczuciowy trójkąt, choć sama, jako akolitka, powinna zachować czystość. Mimo, że Anselm nie był moim faworytem, jego postawa niesamowicie mnie wzruszyła.

Agnieszka Markowska stworzyła niezwykle wciągającą powieść, a wykreowany świat mnie zachwycił oryginalnością i niezwykłymi bohaterami. Sarune początkowo była mocno irytująca przez swoją fanatyczną wiarę. Z zainteresowaniem śledziłam jej przemianę, kibicowałam jej szalenie trudnym wyborom. Na uwagę zasługuje też Rhianna, przyjaciółka kapłanki. Przez swoją inność nie cieszy się szacunkiem wśród mieszkańców, ale mimo tego zawsze wspiera Sarunę. Urzekło mnie także jej sarkastyczne poczucie humoru.

☀️ "Złota, kosztująca fortunę suknia opięła się na kościstym ciele, kiedy kobieta wyprostowała się i zmrużyła oczy w chłodnej kalkulacji tego, czy opłaca się mnie wysłuchać. Rhianna powiedziałaby, że żmija wysunęła język, wietrząc zapach sukcesu" ☀️

Miodem i wiśniami w czekoladzie! Tak świętuję dzisiaj zakończenie dobrej książki 🍾 To była chyba najlepsza książka tego roku? A z pewnością najlepszy polski tytuł na fantastycznej scenie.

O tym tytule jest głośno, a powinno być jeszcze głośniej. Jakieś bujdy na resorach krążą w Internecie, że to debiut, że przy okazji napisane, że co to będzie, a ja wam powiem, że pani Markowska urodziła się z piórem w ręce i tylko z wrodzonej dobroci, by nie zawstydzić zbyt szybko kolegów i koleżanek po fachu, czekała tak długo do debiutu. O! 😜

Co tutaj jest? 🌑 Lekkość pióra. Wyraziste postacie. Przemiana głównej bohaterki. Intrygi. Akcja. Humor. Romanse.

Czyta się szybko i jednym tchem. Czytelnik nie odrywa się od tej historii ani na chwilę, jakby skonstruowanie jej nie wymagało ani trochę wysiłku 📖

Wątek miłosny został wprowadzony tak subtelnie i wiarygodnie, że nie sposób się nie wzruszyć 💜 Ktoś już porównał Kadana do Rhysanda z „Dworów...” Maas, słusznie, te serie mogłyby stać obok siebie. Nie chodzi o to, że są identyczne, ale po prostu dobre. SERIE, bo wierzę, że autorka da się udobruchać i napisze szybciutko ciąg dalszy 😊

W fantastycznym świecie nie widziałam żadnych niedociągnięć, a fabuła jest wciągająca i pobudza wyobraźnię. Jak to się dalej potoczy? Dlaczego ona to zrobiła? Kilka razy otwierałam usta ze zdziwienia 😮

To była historia, którą mogę wspominać. Spacerować z psem i zastanawiać się, jak to jest znaleźć się w tym świecie i być jedną z Sióstr, wierną Panu Światła, albo potężną i cyniczną Tkaczką Nocy. Powieść wywołała we mnie dużo emocji, sprawiła, że jedne postacie uwielbiałam, innych miałam po dziurki w nosie. Pisarzom nie zawsze udaje się stworzyć tak pełnokrwistych bohaterów, charakterystycznych, którzy nie powielaliby jednego wzorca zachowań.

MROK CZY SŁOŃCE?

Przyznam to już na wstępie - Czas Niepogody to zdecydowanie udany debiut. Moją uwagę początkowo zwrócił styl pisania autorki, który jest niezwykle klimatyczny i sprawia, że świat przedstawiony pochłania nas do reszty. Następnie spodobał mi się pomysł na fabułę - świat, w którym sny są czymś zakazanym i toczy się wojna mroku ze światłem - lubię takie historie. Zwłaszcza, gdy z biegiem stron wychodzą różne ukryte intencje, działania. A do tego dołóżmy jeszcze udaną kreację bohaterów. Najbardziej polubiłam Rhiannę i Kadana, jednak doceniam również przemianę, jaką przeszła przez całą książkę Sarune - z akolitki ślepo wierzącej w narzucone zasady, w kogoś, kto zaczyna myśleć i oceniać świat samodzielnie. Oczywiście nie było to takie szybkie i jednoznaczne, co tylko spotęgowało realizm postaci. Co jeszcze na plus? To, że autorka nie bała się odważnych zagrań. Były straty i triumfy, porażki i wygrane. Lubię, gdy doza słodyczy i goryczki jest wyrównana.

STRUKTURA

Książka podzielona jest na numerowane rozdziały, w których narrację powierzono Sarune. Towarzyszymy jej, poznajemy jej myśli, uczucia, obawy. Trzeba jednak przyznać, że nasza bohaterka nie opowiada nam historii luźnym, lekkim językiem - jest w nim nieco ozdobników i zawijasów, dzięki czemu wszystko staje się bardziej tajemnicze i wciągające. A.Markowskiej należą się za to pochwały, bo już prolog potrafi niesamowicie wkręcić, a dobre pierwsze wrażenie to przecież podstawa. Nie miałam żadnych zgrzytów w czasie lektury i jestem jak najbardziej na tak.

PODSUMOWUJĄC

Czas Niepogody to dowód, że Polacy piszą naprawdę udaną fantastykę. Z pomysłem, fajnymi bohaterami, zwrotami akcji i niepowtarzalnym klimatem. Bardzo mi się podobało i już z niecierpliwością czekam na kolejne książki Agnieszki Markowskiej. A Wam serdecznie polecam jej debiut! Jeśli lubicie fantastykę YA, to będzie to zdecydowanie tytuł dla Was. Mam nadzieję, że Czas Niepogody wkręci Was równie bardzo, co mnie!

Amanda Says

Fantastyka? Czy ktoś tu prosił o bardzo dobry debiut fantasty w wykonaniu młodej polskiej autorki? Jeśli tak! To właśnie czeka na Was nie lada gratka, usiądźcie wygodnie i rozkoszujcie się lekturą, a dla tych co są nieprzekonani to mam dla Was gorącą jak świeże bułeczki opinię o dzisiejszej premierze!

Już jakiś czas nie spotkałam się z książką, która by mnie wciągnęła od pierwszej strony i tego uczucia właśnie i brakowało. Pani Agnieszka Markowska, mimo, że t książka to debiut już na wstępie mnie wciągnęła w sposób który mnie bardzo zaskoczył.

Główna bohaterka, z której perspektywy również śledzimy wszystkie wydarzenia w powieści, to młoda akolita Pana Światła. Jest gorliwa i jej wiara ma siłę wielkiego płomienia. W tym przypadku mamy do czytania z postacią wzrastającą wraz z lekturą. Jeśli Was też irytuje, gdy bohater zmienia się w przeciągu jednej sceny, to nie martwcie się czytając Czas Niepogody! Sarune jest ręcz przeciwieństwem tego stwierdzenia! Takim, że aż miało się nią ochotę potrząsnąć, ale można to zrozumieć przez pryzmat wychowania i przekonać jakie jej wpajano przez całe życie. Ja z mojej strony zdecydowanie wczułam się w rolę młodej akolitki i chciałam poznać jej historię jak najszybciej.

W książce znajdziemy również elementy walki ze złymi siłami, ale tutaj jak to w fantastyce powinno być to co białe, nie jest białe; a to co czarne nie jest czarne, o nie - brodzimy czasem w takich odmętach szarości, że nie wiemy, gdzie jest światłość, a gdzie ciemność, bo tak idealnie się w tymi miejscu połączyły. Takie podejście do sprawy pozwala czytelnikowi uruchomić umysł, gdyż każdy z nas w trakcie lektury zastanawiał się jakie będą odpowiedzi na kluczowe pytania, które w pewnym momencie wyskakują "jak z rękawa".

Nie będę zdradzać to treści, gdyż myślę, że przez całkowity przypadek mogłabym zdradzić za dużo - a tego zdecydowanie nie chcę, zwłaszcza gdy myślę, że mogę polecić tą serię całym sercem, bo polska fantastyka w tej formie moim zdaniem może święcić triumfy!

Zakończenie Czasu Niepogody jest zdecydowanie satysfakcjonujące, ale nie zmienia to faktu, że jeśli autorka rozważa napisanie kolejnej części to ja już się ustawiam w kolejce. Takie to było dobre i chcę jeszcze pozostać w świecie Kapłanek Pana Światła i Tkaczy Nocy, którzy byli zaskakującym powiewem świeżości! Czy polecam? Myślę, że ten akapit odpowiada dobitnie na to pytanie, ale jednoznaczne słowo to TAK – i proszę o kolejne książki, bo patronowanie historii to była jedna wielka przyjemność!

Sarune jest akolitką w służbie Pana Światła. Doskonale zna należące do niej zadania i przestrzega wyznaczonych zasad. Stosuje Insomnium, substancję, która ma oczyścić ją z grzechu i trzymać z dala od Tkaczy Nocy. Podejmowane przez dziewczynę decyzje nie są łatwe. Niepokój przełożonej zakonu budzi jej przyjaźń z pół-Tkaczką, a także uczucia, które żywi do inkwizytora.

Pewnego dnia, jej marzenie by dołączyć do Enklawy Słońca, jest na wyciągnięcie ręki, ale sprawy zaczynają się komplikować, gdy na jej drodze staje Tkacz Nocy, który ma jej wiele do wyjawienia.

„Ciemność i cisza jak nic innego na świecie wywlekały na wierzch starannie blokowane uczucia”

Uwielbiam motyw walki dobra ze złem, który przeważnie ma określony morał, bo nic nie jest tak piękne, jak nam się może wydawać, a schematy są tworzone po to, by je łamać.

W przypadku debiutów podchodzę do nich z przymrużeniem oka, jednak zaglądając tylko na chwilę do książki „Czas Niepogody”, spędziłam z nią wiele emocjonujących momentów, przez które nie mogłam się od niej oderwać.

Autorka zaimponowała mi tym, w jaki sposób wykreowała bohaterów i nadała odpowiednich akcentów światu, który stworzyła od podstaw w bardzo oryginalny sposób. Dobrała do tego odpowiednią historię i zgrabnie wszystko połączyła.

Fabuła jest ciekawa, fascynująca i uzależniająca. Świat przedstawiony jest jako czarny i biały, lecz zagłębiając się w treść książki, odsłania przed nami inne kolory, które nabierają głębi. Autorka subtelnie wciąga nas w akcję, podsuwając ciekawe wnioski i spektakularne rozwiązania. W stylu Agnieszki podoba mi się, że sprawnie wszystko opisuje, ale jednocześnie pozostawia pole do popisu naszej wyobraźni. Znajdziemy w niej kilka innych wątków, które nie przyćmiewają głównej akcji i wszystko urozmaicają. Nie są wyrwane z kontekstu i zaplanowane tak, by były spójne z całością. Jak wcześniej wspominałam, w „Czasie Niepogody” znajdziemy motyw walki dobra ze złem, ale także przyjaźń jedyną i prawdziwą oraz romans, którego rozwinięcie, jest zaskakujące. Powieść nie jest też ckliwą historią, bywa brutalna, a czytając niektóre fragmenty, uśmiech nie schodził mi z ust. To jest rewelacyjny i emocjonujący debiut, a dodatkowym plusem jest to, że wyszedł spod pióra naszej rodzimej autorki.

Nie mogę pominąć bohaterów, których nie da się nie polubić. Na pierwszy rzut oka, poznając którąś z postaci, możemy dostrzec cechy, które je kształtują i umożliwiają nam mieć o nich pewne wyobrażenie, ale nie wszystko jest takie, jak być powinno, bo autorka nie zdradza wszystkich swoich sztuczek za jednym zamachem. Główni bohaterowie są świetnie wykreowani, a dzielące ich różnice mają duży wpływ na rozwój całej historii. Autorka też nie poszła na łatwiznę i nie zaplanowała dla postaci łatwych i przewidywalnych rozwiązań. Podejmowane przez nich decyzje też nie są łatwe i trudno jest przewidzieć ich następny ruch.

Historia Sarune jest zaskakująca, nieprzewidywalna i pełna różnych emocji. A to za sprawą pewnego tajemniczego Tkacza Nocy, którego postępowanie ma w tym wszystkim pewien cel, ale by doszło to do skutku, muszą zmierzyć się z wieloma wyzwaniami i mieć przy tym szeroko otwarte oczy.

Debiuty. Jedni je kochają, inni nienawidzą. Moja relacja z nimi, to klasyczne love-hate, dlatego że gdy nie zna się nazwiska autora i czuje się drzemiący w jego książce potencjał. Odkrycie kolejnego świetnego pisarza jest na wyciągnięcie ręki i już widzę, jak się zakochuję, jak przeżywam nową przygodę. Czy tak było w przypadku Czasu Niepogody?

Na pewno nie mogę stwierdzić, że książka jest ideałem. Ma swoje wady, ale ma też niewątpliwe zalety. Z pewnością trafi do serc wielu wielbicieli książek Maas, gdyż podczas lektury to właśnie jej Dwory wielokrotnie mi przypominała. Chociażby w zachowaniu jakże tajemniczego i kuszącego Tkacza. Wiem, ten bohater przyciąga po samym opisie, nie zdradzę Wam ani koloru włosów, ani jego imienia, ale powiem, że kreacją, swoim stylem bycia i odnoszeniem się do bohaterki wyjątkowo przypominał mi niejakiego Rhysanda.

Wzbudza też podobne emocje u czytelniczki jak tamto bożyszcze ;)

Natomiast bohaterka to odrobinkę mniej, przynajmniej dla mnie, sympatyczna postać. Jest niezaprzeczalnie ludzka, pełna wad, wątpliwości i niepewności, tylko że sama chce być uważana i jest stawiana innym jako wzór cnót.

Nie widzi swoich niedoskonałości, przez co bywa chwilami ciut zarozumiała. Ale czyż to nie jest tak prawdziwe?

Ma swoje marzenia i dążenia, a mierzy wysoko. Mój problem z nią zaczął się w chwili, gdy po rozmowie z potencjalnym wrogiem, po dosłownie kilku odpowiedziach na nurtujące ją pytania, zmieniła drastyczne swój punkt widzenia. Czyli jednak niezachwiana wiara miała gliniane nogi, a miała być sensem życia.

Bohaterowie są sensowni, choć czasem po ludzku niekonsekwentni. Ale nawet ta niekonsekwencja ma sens. Dla mnie najważniejsze jest, że ani Sarune, ani pewien Tkacz, nie są postaciami z papieru mającymi po dwie cechy na krzyż i zdefiniowanymi przez przynależność do ‘strony’.

W nich tkwi więcej i chętnie bym pobyła z nimi dłużej.

Czas Niepogody to książka o wielkim potencjale i zadatkach na wielką powieść. Póki co, jest to udany debiut, ale na wielkość będzie trzeba poczekać.

A wszystko przez to, że fabuła ma pewnie… dziurki. Dla mnie za szybko wszystko się działo, niektóre sceny wręcz proszą się o to, by je rozpisać na więcej zdań, dokładniej, może troszkę inaczej. Zwłaszcza jeśli chodzi o sceny walk i konfliktów - tu miałam nieodparte wrażenie, że Autorka bardzo chce skończyć szybko, bo nie czuje się w nich pewnie. A szkoda! Pewna scena z okolic studni mogłaby wiele zyskać, gdyby była dłuższa ;)

Trzysta stron to zdecydowanie za mało na tę historię. Posiedziałabym w tym świecie dłużej, poznała go lepiej, zwiedziła, dowiedziała się więcej o regułach nim rządzących. No i… Poprzeżywała troszkę więcej w temacie romansowym ;)

Zwłaszcza że bohaterowie mają ku temu potencjał, przeciwieństwa się przyciągają, więzi zawiązują, a chemia… No chemia jest, choć podtrzymuję, że jest mi za mało scen z pewną dwójką!

Liczę, że będzie coś dalej, że Autorka rozwinie w tym świecie skrzydła i da nam taką opowieść z niego, że pospadamy z krzeseł. Bo wiem, że potrafi. Zresztą, przekonajcie się sami ;)