Tajemnica mojego pochodzenia. Czarolina. Tom 3

ZAGROŻENIE NIE MIJA

Sympatyczna Czarolina powraca. Trzeci tom opowieści o niej wyjaśnia nam coraz więcej – jak wiele, nie zdradzam – i jak zwykle dostarcza niezłej rozrywki. A wszystko to robi w przyjemnym i niezobowiązujący, ale jednak udany sposób.

Wydarzenia na wyspie Vorn nabierają tempa. Pomimo tragicznych wydarzeń, jakie miały tam miejsce, konkurs fantastykologii wciąż trwa. Wydaje się, że teraz, kiedy zamienieni w szkło uczniowie odzyskali swoją dawną postać, a winowajca zniknął, wszystko wreszcie wróci do normy. Willa jednak jest innego zdania. Uważa, że zagadka nie została rozwiązana jak należy i problem wcale się nie zniknął…

Jeśli chodzi o Czarolinę, to i w jej przypadku nie brakuje problemów. Widzi bowiem tajemnicze zwierzę, którego zdaje się nie dostrzegać nikt poza nią samą. Ale czy rzeczywiście je widzi? A może ma jakieś omamy? A zagrożenie wcale nie minęło i czai się bliżej, niż wszyscy mogliby się spodziewać…

Przyglądając się tej serii, trudno nie stwierdzić, że „Czarolina” to prosta opowiastka, dedykowana głownie do dziewczyn wkraczających w okres nastoletniości. Na szczęście, poza skierowanymi do odbiorców w tym wieku tematami – baśniową fantastyką, szkolnymi problemami, przyjaźnią etc. – ma do zaoferowania coś o nieco więcej. A co dokładnie? A chociażby to, że pod całą tą fantastyczną otocz oczka można się doszukać analogii do dojrzewania. Do przemian zachodzących w młodych odbiorcach, obleczonych tu w szaty rodem z literatury fantasy, ale jednak bliskich czytelni(cz)kom. Czy to nie nadinterpretacja, nie wiem, ale warto chyba o tym pamiętać, sięgając po ten tytuł.

Przede wszystkim jednak „Czarolina” to stricte rozrywkowa lektura. Nie jest to seria pozbawiona swojego uroku i charakteru. Owszem, nie jest ona ani głęboka, ani ambitna, niemniej ma swój przyjemnie mroczny klimat, który ja sam ceniłem jako dziecko i na pewno bym docenił, gdybym był nim teraz, nieźle poprowadzoną, szybką akcję, przygody i tajemnice. Wszystko to może i przypomina trochę „Harry’ego Pottera”, tylko podanego w wersji dziewczyńskiej, na szczęście jednak ma swój własny charakter i nie za wiele czerpie z opowieści o młodym czarodzieju..

Graficznie „Czarolina” też jest udana. Lekkie, proste ale odpowiednio fantastyczne i nastrojowe ilustracje, dość bogata kolorystyka i tym podobne elementy sprawiają, że ogląda się to wszystko równie miło, co czyta. I to nie tylko, gdy czytelnik reprezentuje płeć piękną. Dlatego polecam, bo każdy mały miłośnik fantastyki może znaleźć tu coś dla siebie i dobrze się bawić.

Sprawa tajemniczego osobnika zamieniającego żywe istoty w kryształowe posągi została ostatecznie wyjaśniona. Sprawca tych wydarzeń jest już wszystkim znamy i prawdopodobnie więcej nie będzie stanowił zagrożenia. Nie oznacza to jednak, że uczestnicy trwającego kursu mogą nagle odetchnąć z ulgą. Will wątpi, czy zagadka ta została prawidłowo rozwiązana i czy za całą sprawą nie stoi ktoś o wiele bardziej niebezpieczny. Swoje problemy ma również tytułowa Czarolina, która coraz częściej zaczyna widywać zwierzę, którego nikt inny nie jest w stanie dostrzec. Wydaje się, że dzięki niemu będzie mogła ona odkryć tajemnicę swojej przeszłości. Pozostaje jednak pytanie, czy grzebanie w tajemnicach dawnych lat będzie dla niej bezpieczne?

Fabuła komiksu rozwija się bardzo szybko, zarówno ze względu na ograniczoną ilość miejsca, jak i na fakt, że wiele tajemnic zostało już wyjaśnionych. Nie oznacza to jednak, że seria odkryła przed czytelnikiem wszystkie swoje sekrety. Trzecia część cyklu mocno skupia się na tajemniczej przeszłości młodej bohaterki i jej staraniach odkrycia prawdy o sobie. Scenariusz w kilku momentach naprawdę mile zaskakuje i jasno pokazuje, że autorka ma jeszcze głowę pełną dobrych pomysłów. Czarolina za wszelką cenę chce dowiedzieć się o swoim pochodzeniu, więc próbuje się skontaktować ze swoją matką. Nie ustaje ona również w próbach zrozumienia dziwnego stworzenia, które widzi tylko ona, cały czas nie będąc pewna czy jest to rzeczywistość, czy może tylko wytwór jej wyobraźni. Wątek ten momentami może wydawać się dość dramatyczny, nadając jednak tytułowi świetnego klimatu i prowadząc do zakończenia, które sprawia, że czytelnik szybko chce się dowiedzieć, co będzie dalej.

Obok tajemnic rozwiązanych z główną bohaterką, autora całkiem dobrze rozwija tutaj również cały wykreowany przez siebie świat. Odbiorca komiksu dowiaduje się trochę więcej o samych magicznych stworzeniach, ich naturze czy sposobach leczenia. Część miejsca poświęcona została również instytutowi organizującemu kurs, który również ma swoje tajemnice.

Jeśli chodzi o ilustracje, to tak jak we wcześniejszych tomach prezentują się one fenomenalnie i zdecydowanie są jednym z największych atutów komiksu. Ich fantazyjno-baśniowy klimat pozwala odbiorcy zanurzyć się w stworzonym świecie i pochłaniać kolejne strony z niekłamaną przyjemnością. Dotyczy to zarówno młodszych nastolatków, jak i tych trochę starszych.