Czarny flaming

“Nie daj sobie wmówić, że jesteś kimkolwiek tylko w połowie.

Nie daj sobie wmówić, że jest twoją siostrą

tylko w połowie.

Nie daj sobie wmówić,

że jesteś w połowie czarny,

a w połowie biały. Że jesteś pół Cypryjczykiem,

pół Jamajczykiem.

Jesteś pełną istotą ludzką.

Nic nie jest tak proste,

żeby było pół na pół”

__________

“Czarny flaming” to książka napisana w formie wiersza białego. To spis przemyśleń, spostrzeżeń, wspomnień. To także zbiór wierszy.

To historia chłopaka, który od dziecka wiedział, że jest innych.

To historia o dorastaniu bez jednego rodzica.

To historia o chęci przynależenia.

To historia o próbie zrozumienia samego siebie, poszukiwaniu swojego prawdziwego JA.

To historia chłopaka, który musiał mierzyć się z homofobią, rasizmem, dręczeniem w szkole.

To książka, która spodobała mi się od pierwszych stron.

To książka, która na długo pozostanie w moim sercu.

To książka, która jest wyjątkowa i jedyna w swoim rodzaju.

To książka, która jest po prostu arcydziełem.

Arcydziełem, na które składa się jej treść i forma.

Forma dzięki, której ta historia wybrzmiewa tak jak powinna.

Forma dzięki, której przez książkę się po prostu płynie.

Forma, która wyróżnia tę książkę spośród tysięcy innych.

__________

Ostatnio nie oceniam w skali gwiazdkowej, ale ta książka zasługuje aby napisać o niej, że jest 10/10 🌟

__________

Pamiętam moment, gdy po raz pierwszy ujrzałam okładkę Czarnego Flaminga. Już przy tym pierwszym zetknięciu wzbudziła ona moje zainteresowanie, a gdy zagłębiłam się w opis tej pozycji - przepadłam. Podświadomie czułam, że historia Michaela wywoła we mnie mnóstwo emocji i zapadnie w pamięci. Czy moja intuicja miała rację? O tym w tej recenzji.

Michael od małego wie, że jest inny. Ma tylko mamę, a tata nie ma ochoty rozmawiać z nim nawet przez telefon. Co więcej, oboje rodzice pochodzą z różnych kultur, co ma bardzo duży wpływ na życie chłopaka. No i nie można zapomnieć o tym, że Michael od zabaw kolejnymi samochodami zdecydowanie woli zabawy lalkami Barbie. To z kolei daje mu pole do zastanawiania się nad własną tożsamością i tym, jak może być postrzegany przez innych. Czy uda mu się odkryć prawdę o sobie?

Zaczynając lekturę tej pozycji, z miejsca zostałam wciągnięta w świat Michaela i jego przeżyć. Jego początkowe rozważania na temat tego, dlaczego interesują go rzeczy, które “normalnych” chłopców raczej odrzucają, okazały się tylko początkiem całej masy przemyśleń i drogi do poznania samego siebie. To był pierwszy, ale jakże ważny powód, dla którego zaczęłam postrzegać tę pozycję jako taką ”moją” książkę.

Główny bohater zdecydowanie wzbudził moją sympatię i zainteresowanie. Michael próbuje odnaleźć się w otaczającej go rzeczywistości, choć wychodzi mu tu z różnym skutkiem. To, co najbardziej mnie w nim urzekło to to, że nie poddawał się presji narzuconej przez społeczeństwo i wciąż parł do przodu jako Michael – czyli był po prostu sobą. Z czasem oczywiście zaczęły następować liczne zmiany w jego zachowaniu, jednak wciąż widziałam w nim po prostu... jego samego, czyli takiego, jakiego poznałam na samym wstępie książki. Nie przez całą książkę było jednak tak kolorowo – podczas poznawania kolejnych sytuacji z życia głównego bohatera, z mroku wyłaniały się zarówno homofobia, jak i rasizm. Nie zabrakło tutaj również innych negatywnych zachowań, które zdecydowanie nadały całej publikacji dosyć poważnego tonu.

Książka ta została napisana wierszem. Co to oznacza? Na kolejnych stronach mamy opowiedzianą historię Michaela, ale za pomocą epiki wierszowanej, więc z góry uprzedzam, że nie każdemu taka forma przypadnie do gustu. Mimo tej mniejszej ilości tekstu na stronie, cała historia jest bardzo bogata w przeróżne przemyślenia głównego bohatera, w sytuacje, które chwytają czytelnika za serce, ale i w pewien sposób wiele uświadamiają. Po skończeniu tej pozycji poczułam coś w rodzaju satysfakcji i odniosłam wrażenie, że książka ta jest taka... pełna. Nie było tutaj miejsca na niedosyt.

Jestem zachwycona prozą Deana Atta, a Czarny Flaming był dla mnie prawdziwą ucztą. Wiem, że niektórym może wydawać się, że moje słowa są na wyrost, a książka była po prostu okej – ja jednak odnalazłam w tej historii wiele fragmentów, z którymi w pewien sposób mogłam się identyfikować. Myślę, że właśnie ten aspekt w dużej mierze przyczynił się do mojego postrzegania tej pozycji, ale no cóż - nie mam zamiaru ukrywać swoich prawdziwych odczuć.

Jeśli poszukujecie dobrej, wciągającej i pokazującej wiele wątków pozycji, to Czarny Flaming powinien znaleźć się na Waszej liście “do przeczytania” i to jak najszybciej.

Michael to młody chłopiec wychowywany przez mamę. Nie ma kontaktu z ojcem, a jego mały świat tworzą mama, siostra i próby odkrycia własnej tożsamości. Jest dzieckiem imigrantów pochodzących z różnych kultur, a do tego jego bardziej ciągnie do lalek Barbie, niż samochodów czy Żółwi Ninja. Tylko zmierzenie się z samym sobą nie jest trudne, dużo trudniejsze jest zmierzenie się z otaczającym go światem i ludźmi, którzy nie są przychylnie nastawieni.

O "Czarnym flamingu" słyszałam dużo dobrego jeszcze przed polską premierą, więc nie mogłam przejść obojętnie, gdy zobaczyłam zapowiedź. Wiedziałam, że może to być trudna historia o stopniowym odkrywaniu tożsamości i swojego miejsca na świecie, ale nie spodziewałam się, że aż tak we mnie uderzy.

Rozpoczynając lekturę i natrafiając na wolny wiersz, zaczęłam zastanawiać się czy forma będzie dla mnie odpowiednia i czy książka mimo wszystko mnie wciągnie. Na co dzień nie zdarza mi się sięgać po poezję, obawiałam się też czy brak interpunkcji i myśli rzucone luzem na kartkę nie będą mnie drażnić w trakcie lektury, ale "Czarny flaming" w moment mnie wciągnął. Może to właśnie przez formę trudno było mi się oderwać, bo co rusz przeskakiwaliśmy fabułą do kolejnego etapu życia Michaela i jego myśli zmierzały w różnych kierunkach.

Dean Atta stworzył piękną historię o odkrywaniu wolności mimo wielu przeciwności losu. O życiu i mierzeniu się z problemami, które dla dużej części osób są codziennością: wychowywaniu przez jednego rodzica, problemach finansowych, przemocy, dręczeniu, seksizmie czy toksycznej męskości. Jest to świetny przykład książki dla młodzieży, bo praktycznie co stronę porusza problem, które uderzają również w najmłodszych. Dorośli starają sobie radzić z problemami na różne sposoby, szczególnie gdy mają pod opieką dzieci, ale jak wytłumaczyć dziecku, by nie brało do siebie problemów w domu czy szkole?

Ta książka to cudowna historia, którą każdy z nas może wziąć do serca. Nikt nie rodzi się gotowy na przeciwności losu i oczekiwania stawiane przez świat, nikt też od małego nie jest pewnym siebie i nieustraszonym obrońcą własnego ja. Dorastając powoli się uczymy, że nie wszystkie złe rzeczy należy brać do siebie lub na nie pozwalać, a świat nie jest taki okrutny, gdy ludziom otworzy się oczy i doedukuje. Dean Atta stworzył więc książkę dla młodzieży o małym chłopcu, który powoli dorasta, ale powinien poznać ją każdy dorosły. Może wtedy mielibyśmy wszyscy większą świadomość jak wiele dzieci są w stanie zauważyć i ile złego może zdziałać nieodpowiednia reakcja lub jej brak na wołanie o pomoc.

Ze swojej strony serdecznie polecam lekturę "Czarnego flaminga" i mam nadzieję, że nie zawiedzie Was oraz zachwyci, tak jak zachwyciła mnie. Prosty styl i brak zbędnych ozdobników przemówiły do mnie o wiele sprawniej, niż długie opisy czy barwne dialogi, więc jeśli również wahacie się przez wzgląd na formę, to miejcie moje słowa na uwadze. Czasem krótkie zdania są w stanie ugodzić człowieka bardziej, niż kwieciste opisy.

Michael czuje, że nie pasuje w ramy, które narzuca mu społeczeństwo. Wychowuje go samotna matka, jego rodzice to imigranci z odmiennych kręgów kulturowych, dziewczyny nie interesują go w romantyczny czy seksualny sposób, a do swojej płci podchodzi w sposób znacznie luźniejszy, niż stereotypy by tego chciały. Nie wie kim jest, ale od małego szuka miejsca dla siebie. Przestrzeni dla swojego serca, by móc postępować w zgodzie z jego głosem. Na oczach czytelnika rozkwita. Gubi się w codzienności, ma problem z niektórymi relacjami i długo nie potrafi siebie w żaden sposób określić, ale takie już jest dorastanie. To ono pozwala nam odkryć sekrety duszy.

Opowieść o wolności i niewoli duszy. Normach społecznych i wyłamywaniu się z nich. Odwadze do bycia sobą i strachu przed utratą miłości. Próbach zrozumienia własnego serca i serc innych.

Lubię powieści, które od prozy wolą biały wiersz. A przynajmniej lubię, gdy to właśnie tak swoje światy kreuje Sarah Crossan czy Dante Medema. Dean Atta stawia bowiem na wyjątkową prostotę. Fragmenty zgrabniejsze, bardziej poetyckie to wiersze stworzone przez głównego bohatera, reszta natomiast jest bardzo dosłowna i bardzo stylistycznie nijaka. To dla mnie największy minus tytułu, ale minus, który wynika z prywatnych preferencji. Cała reszta — ogromnie ważna i potrzebna. Piękna w bolesny sposób. Zdecydowanie warta poznania. Pokazuje problemy dorastania i odkrywania swojej tożsamości czy seksualności w najprostszy sposób, ale to właśnie w tym tkwi urok. Jest tym, czego w queerowej literaturze mi brakowało.

przekł. Monika Bukowska

Powieść nagrodzona Stonewall Book Award.

"Czarny flaming" Dean Atta

Dzieciństwo Michaela naznacza nieobecność ojca, który porzucił rodzinę. Do tego chłopiec czuje się inny od wszystkich znanych mu kolegów. Wybiera lalkę zamiast błyskawicznie szybkich samochodzików i ciągle wędruje po zakamarkach siebie, by odnaleźć nieodkrytą jeszcze tożsamość...

"Czarny flaming" jest historią wielowymiarową, barwną, którą ubogacają licznie podejmowane nowe wątki. Książka traktuje o tematach niezwykle ważnych dla współczesnych nastolatków, którzy z kolei przez cały okres dorastania starają się spoglądać w głąb siebie, podążać głosem serca, iść za prawdziwym powołaniem, a tym samym wśród meandrów życiowych wzlotów i upadków odnaleźć swoje prawdziwe oblicze.

Ta jakże niebanalna powieść skonstruowana przez Deana Attę jest czymś zupełnie pionierskim pośród propozycji czytelniczych dla młodzieży na polskim rynku wydawniczym. Charakteryzuje się niespotykaną oryginalnością, subtelnym, lecz jednocześnie stanowczym wydźwiękiem; każdy nastolatek odnajdzie w niej cząstkę siebie, swojego zmagania z brutalną rzeczywistością i problemów towarzyszącym wyboistej drodze ku dorosłości.

"Czarny flaming" jest jedną z najprostszych historii, jakie dane było mi poznać. Autor stroni od wszelkich zmyślnych zabiegów twórczych, dziwacznych ozdobników oraz kwiecistego, wypełnionego po brzegi opisami stylu. Nie. Tego tutaj nie ma. Atta postawił karty jasno - minimalizm, ale taka jego forma, by udało uchwycić się wszystko to, co ważne i ważniejsze. Niekonwencjonalna jest również sama metoda opowiedzenia historii Michaela, gdyż zawarto ją na stronicach książki za pomocą wiersza bez rymów. Dzięki temu przez tę opowieść się płynie, a kartki przewracają się same, kiedy zmierzamy do zakończenia.

Dean Atta podejmuje motyw sporadycznie powielany w literaturze, a mianowicie świat dragu. Przedstawia go z rozmysłem, z odpowiednią równowagą oraz zachowaniem poszanowania i tolerancji dla osób pracujących w tym kręgu. Otwiera nam oczy na to, że nie wszystko jest takie, jakie wydaje się być, jakie przedstawiają to media, lecz potrafi zaskoczyć, wprawić w osłupienie i sprawić, że będziemy chcieli chłonąć coraz więcej informacji na ten temat.

Podsumowując, myślę, że wartość tej książki można ująć jednym, aczkolwiek konkretnym słowem - ważna. Tylko tyle i aż tyle. Nie ma czego dodać, nie ma czego ująć. Tę powieść trzeba poznać, przemyśleć, obyć się z nią i docenić.

⭐7,5/10

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka.

"Czarny flaming" to książka, która - zanim zacznie zachwycać treścią - zwala z nóg wydaniem. I nie mam na myśli jedynie pięknej twardej oprawy, ale także to, co znajdziecie w środku - grafiki, nietypowe ułożenie tekstu, ilustracje i przeróżne ozdobniki!

Książka jest napisana w formie białego wiersza - jak większość książek Sarah Crossan czy chociażby “Projekt prawda” od Dante Medema. Chociaż niektórym taka forma nie odpowiada, ale ja bardzo ją lubię. Pozwala mi bardziej skupić się na emocjach bohaterów, wczuć w ich sytuację, ale jednocześnie nie jest dosłowna, przez co czytanie jej jest wyjątkowym przeżyciem. I mówię to jako osoba, która rzadko sięga po poezję jako taką!

Wracając jednak do treści - "Czarny flaming" to niesamowita historia o chłopaku, który od najmłodszych lat poszukuje swojej tożsamości. Michaela poznajemy jako małego chłopca, który zamiast bawić się w Żółwie Ninja, woli razem z koleżankami zachwycać się lalkami Barbie. Bohaterowi towarzyszymy przez kolejne lata, podczas których próbuje on znaleźć swoje miejsce na świecie. A uwierzcie, jako dziecko imigrantów pochodzących z zupełnie różnych od siebie kultur, Michael wcale nie ma łatwo...

“Czarny flaming” to książka niesamowicie oryginalna. I znów nie mówię tylko o jej fenomenalnym wydaniu, ale także o tematyce, z którą w książkach młodzieżowych jeszcze się nie spotkałam. Czytaliście kiedyś jakąś młodzieżówkę z wątkiem drag queens? Jeśli nie, a chcecie dowiedzieć się co nieco o tej formie artystycznej, koniecznie sięgnijcie po “Czarnego flaminga”! Ja nie miałam pojęcia, że w tej książce taki motyw w ogóle występuje i bardzo pozytywnie się zaskoczyłam!

"To nie jest książka ani o byciu gotowym, ani odważnym, ani nieustraszonym. To jest książka o byciu WOLNYM". Tak o “Czarnym Flamingu” pisze wydawnictwo i moim zdaniem jest to idealne podsumowanie tej książki.

Książka "Czarny flaming" jest historią o wolności i próbie odnalezienia prawdziwego siebie w otaczającym nas świecie. Mamy tutaj do czynienia z różnymi wątkami i próbami poznania prawdziwego "ja" głównego bohatera.

Książkę czyta się bardzo szybko dzięki formie wiersza białego, który daje nam same konkrety, bez zbędnych opisów. Jest to naprawdę ciekawy zabieg, bo dzięki temu skupiamy się na tym, co w książce najważniejsze.

Książka wypada naprawdę świetnie, jednak nie trafia do mnie tak, jak może trafić do kogoś innego. Porusza bardzo ważne tematy, które trzeba nagłaśniać, np. rasizm, homofobia i odnalezienie się w tym wszystkim. Cieszę się, że mogłem przeczytać tę książkę i poznać historię Michaela.

Michael od zawsze czuł, że różni się od innych chłopców. Przez lata odkrywał siebie i szukał swojego miejsca. Tak trafił do świata drag, który otworzył się przed nim i sprawił, że chłopak znalazł sposób, by wyrazić siebie i swoje uczucia.

TW znajdziecie w jednym ze zdjęć w poście, proszę, zapoznajcie się z nimi zanim sięgniecie po tę książkę!🦩

"Czarny flaming" to oryginalna i ciekawa pozycja. Forma wiersza białego nadaje świeżości i lekkości historii, która wcale nie jest lekka. To bardzo ważna i emocjonująca opowieść o wyboistej drodze do poznania siebie.

Bo nie każdy zna siebie od zawsze. Często błądzimy, popełniamy błędy, próbujemy, żałujemy i ZMIENIAMY SIĘ.

Dlatego tak ważne jest aby mieć obok siebie kochające i wspierające osoby gotowe pomóc, pocieszyć, zrozumieć. Albo po prostu być obok.

Michael nie jest idealny. Ja też nie. Ani ty. Ani twoi rodzice, przyjaciele, nauczyciele, przypadkowi ludzie mijani przez nas na ulicy. Każdy zmaga się z własnymi problemami i próbuje połapać się kim tak naprawdę jest.

"Czarny flaming" to książka warta uwagi. Możesz jej nie polubić. Możesz też nie polubić głównego bohatera. Jednak na pewno warto docenić to, co chciał nam przekazać autor.

Opis głosi: "To nie jest książka o byciu gotowym, ani odważnym, ani nieustraszonym. To jest książka o byciu WOLNYM."

I ja w pełni zgadzam się z tym zdaniem.

„To nie jest książka ani o byciu gotowym, ani odważnym, ani nieustraszonym. To jest książka o byciu WOLNYM”.

Rozpoczynając lekturę nie bardzo potrafiłam się odnieść do powyższego cytatu, ale kończąc lekturę śmiało mogę napisać, że nic więcej nie trzeba tutaj dodawać. Ten cytat wystarcza, aby opisać wszystko, z czym mamy do czynienia w książce. Niemniej spróbuję Wam choć trochę bardziej ją przybliżyć.

„Czarny Flaming” to historia Michaela, o którym można powiedzieć wszystko, ale z pewnością nie to, że jest taki jak inny chłopcy. A najpiękniejsze w tej całej historii jest to, że Michael wcale nie dąży do tego, żeby być takim, jak inni. Mike po prostu wszystko, co robi, robi w zgodzie z samym sobą. Ma jednak to szczęście, że nieważne, jakie decyzje podejmie, zawsze może liczyć na wsparcie mamy.

Michael poszukuje siebie. Poszukuje swojego miejsca w świecie. Poszukuje możliwości wyrażenia siebie. A przy tym spotyka na swojej drodze wielu ludzi. Tych dobrych, na których może zawsze polegać, ale też tych, którzy go wykorzystują i ranią. Próbuje określić swoją tożsamość, a także stawia pierwsze kroki w kolorowym świecie drag.

„Czarny Flaming” to książka inna niż wszystkie. Prosta, ale poruszająca najczulsze struny i najtrudniejsze tematy. To książka, która pokazuje, że każdy z nas ma prawo być jak Mike. Ma prawo do poszukiwania, prawo do bycia innym, prawo do bycia wolnym, a przede wszystkim prawo do czucia się dobrze z samym sobą bez względu na to kim i jaki jest.

Wartości tej pozycji dodaje również piękna szata graficzna. Okładka przykuwająca wzrok i nawiązująca do treści książki, a także urozmaicony układ treści wewnątrz książki opatrzony rysunkami sprawia, że lektura jest samą przyjemnością i dosłownie nie można się od niej oderwać, dopóki nie dotrzemy do ostatniej kropki.

Powinna to być obowiązkowa lektura absolutnie dla każdego.

,,Czarny flaming" to historia opowiedziana z perspektywy Michaela - dziecka, nastolatka, a później młodego dorosłego. Towarzyszymy mu w najgorszych i najlepszych okresach życia - na przykład wtedy, gdy czuje smutek, bo tata nie chce mieć z nim nic wspólnego. Wtedy, gdy zamiast zabawkowego Żółwia Ninja, w końcu otrzymuje wymarzoną lalkę Barbie. Wtedy, gdy w procesie poszukiwania siebie, odnajduje zrozumienie w społeczności drag. Wtedy, gdy zaczyna żyć w zgodzie ze sobą.

🖤🦩

Książka jest przepięknie wydana. Jej okładka od razu przyciąga wzrok, a subtelne ilustracje jeszcze bardziej umilają lekturę.

Najbardziej za serce chwyciły mnie rozdziały opisujące dzieciństwo Michaela. Jego spostrzeżenia dotyczące inności, niezrozumienia, odtrącenia i porzucenia uważam za niezwykle trafne i ujmujące.

Jest to wyjątkowa historia o poszukiwaniu własnej tożsamości i seksualności, ale też po prostu szczęścia i zrozumienia.

Zdaję sobie sprawę z tego, że nie do każdego trafi poetycki, wierszowany styl powieści. Ja sama miejscami czułam, że niektóre myśli Michaela trudno mi rozszyfrować. Uważam jednak, że naprawdę warto dać tej książce szansę, bo można dzięki niej spojrzeć na świat oczami chłopaka o bogatym wnętrzu i wielkiej wrażliwości.

(TW: rasizm, homofobia, seksizm, dręczenie, rekreacyjne zażywanie narkotyków, nieobecność rodzica, problemy finansowe, toksyczne podejście do męskości, przemoc, czynności seksualne za wątpliwą zgodą)

Książka Czarny flaming to powieść o dojrzewaniu, odkrywaniu własnej tożsamości. Momentami gubiłam się w książce przez skoki czasowe, jednak książka ma solidne zakończenie. Powieść była dla mnie poruszająca i dobrze napisana, a przede wszystkim potrzebna. Pokazała to, jak ważne jest odkrywanie siebie, dążenie do marzeń i celów od wczesnego dzieciństwa, po okres dojrzewania itp. Gdybym miała okazje, zdecydowanie sięgnęłabym po książkę ponownie. Chociaż nie zżyłam się z głównym bohaterem, to książka mnie pochłonęła.

To naprawdę dobra historia. Może w moim odczuciu nie będzie to piątka, ale naprawdę mocna czwórka. Polecam – myślę, że wywrze na Was pozytywne wrażenie.

Lubicie poezje - rymowaną lub pisaną białym wierszem?

Chociaż jestem humanistką w 100% wiersze i poezja to była moja zmora w gimnazjum i liceum. Co też podmiot liryczny miał na myśli? A może ktoś przeprowadzi analizę wiersza i posie klasie co autor miał na myśli? Brrr do teraz mam ciarki…

Dlaczego o tym wspominam? Dlatego, że „Czarny flaming” skonstruowany jest jako tzw. verse novel czyli powieść w wersach lub można użyć innego określenia - powieść poetycka. Ni mniej ni więcej są to krótkie rozdziały zapisane wierszem białym i wolnym, często pozbawione interpunkcje jak również mogą e posiadać ilustracja.

Dlatego troche z obawą a trochę z nadzieją sięgnęłam po historie Deana Atty. I zwyczajnie przepadłam!

Historia Michaela jest obrazem cierpienia ale i piękna. Obrazem złych ale i dobrych chwil w życiu człowieka, chłopca aż w końcu mężczyzny. To opowieść o niezrozumieniu samego siebie i niezrozumieniu przez innych. To życie oczami innego człowieka, które nie będzie nam dane przeżyć. I to bardzo wartościowa lekcja bo nigdy nie miałabym szansy dowiedzieć się jak ktoś taki jak Michael się czuje i z czym musi się zmagać. Jak wiele uprzedzeń go spotyka począwszy od tego że jest czarny ( więc na pewno jest dilerem ) po fakt, że ma dredy ( więc kłamie i musi być dilerem)… Ta historia „To wymykanie się stereotypom. To wznoszenie się ponad płeć.”

Ostatnio coraz częście otwieram oczy i przecieram je ze zdumienia bo zyskuje coraz większą świadomość, akceptacje i tolerancje. Takie historie są bardzo potrzebne żeby uczyć, uczyć i jeszcze raz uczyć. Bo świadomość nas samych o nas jest bardzo mała. W końcu nadal są ludzie, którzy uważają, że kolor różowy nie powinien być noszony przez faceta. A przecież to tylko kolor! On nie ma płci. Dlatego nośmy to na co mamy ochotę, czytajmy to co chcemy i dążmy do tego żeby prawdziwie być sobą!

Po "Czarnego flaminga" Deana Atty sięgnęłam z dwóch różnych powodów. Pierwszy może wydać się płytki, ale ze względu na przepiękną, kolorową i rzucającą się w oczy okładkę. Drugą przyczyną były pozytywne opinie, które zbierał, oraz poruszane tematy odnajdowania własnej tożsamości.

Historia opowiada o Michaelu Angelim, czarnoskórym chłopaku, pół-Jamajczyku, pół-Greko-Cypryjczyku. Brak przynależności do konkretnej grupy oraz fakt, że jako dziecko wolał bawić się Barbie niż Żółwiami Ninja, sprawiają, że Mike nie potrafi do końca zdecydować, kim jest. Szuka własnego miejsca na świecie, nie chce odstawać. Nie chce być czarnym flamingiem pośród różowych.

Michael przedstawia kolejne sytuacje ze swojego życia, prowadząc czytelnika przez dzieciństwo, nastoletnie czasy i studia. Pokazuje wydarzenia, które ukształtowały go jako człowieka. Często w postaci wierszy, dzięki którym potrafił poskładać swoje chaotyczne myśli w całość, które pozwoliły mu na bycie sobą.

Czy Michael w końcu odnajdzie miejsce, gdzie poczuje, że przynależy? Czy uda mu się odkryć własną tożsamość? A co z innymi wartościami? Co z przyjaźnią, miłością, rodziną?

"Czarny flaming" to zadziwiająca lektura. Prowadzona w pseudopoetycki sposób narracja, fabuła bez zbędnych opisów oraz duża ilość ilustracji sprawiają, że książkę można przeczytać w jeden dzień. Autor porusza ważne, często trudne tematy, z którymi mierzy się każdy człowiek niepotrafiący odnaleźć się w grupie, szukający własnego "ja" oraz drogi, jaką powinien podążać.

Książka skupia się na psychologii postaci. Niemal z każdego wydarzenia czy dialogu można wysnuć intrygujące wnioski. Autor prowadzi za rękę, ale raczej pokazując konkretny kierunek niż rzeczywiście nakazując nim podążać. To, jakie refleksje dopadną czytelnika, zależy wyłącznie od niego samego.

"Czarnego flaminga" określiłabym jako ciekawą i opowiedzianą w oryginalny sposób książkę, którą czytało się bardzo przyjemnie. Historia może nie zwala z nóg, ale mimo poruszanych kwestii, wydaje się lekka i luźna. Pojawiło się wiele zabawnych i wzruszających, wręcz smutnych momentów. Bardzo emocjonalna, zwłaszcza dla osób, które utożsamią się z głównym bohaterem.

Dean Atta napisał historię wartą przeczytania. "Czarny flaming" to nietuzinkowa opowieść o sile przyjaźni, budowaniu pewności siebie oraz o szukaniu własnego miejsca na ziemi. Jeśli ktoś lubi książki napisane w pseudopoetycki sposób, ta z pewnością wpasuje się w gusta. Ja wolę mniej wierszy, więcej zwyczajnych opisów, stąd lekkie niezgranie. Niemniej, polecam, bo "Czarny flaming" jest niezwykle odkrywczy.

"Czarny Flaming" to historia pewnego chłopca o imieniu Michael, z którym wspólnie dorastamy i przyglądamy się, jak rok za rokiem, staje się on odważny, prawdziwy i... WOLNY. Pierwsze słowo, jakie mi się nasuwa, myśląc o tej książce, to właśnie "Wolność".

🦩 Dean Atta stworzył piękną, oryginalną powieść, która poetycko porusza serce. Przy czytaniu nie brakowało u mnie łez, uśmiechu, ale też poczucia dumy z Michaela, który odkrył siebie i zawalczył o swoje szczęście. "Czarny Flaming" to książka, która zachwyciła mnie swoją niezwykłą poetycznością i tym, że nawet proste, z pozoru banalne zdanie, wywoływało u mnie szereg różnych emocji.

Poza doskonałym wnętrzem, nie byłabym sobą, gdybym nie zapytała... Czy Wy widzicie to wydanie? 🤯💕 Ta powieść jest teraz jedną z ładniejszych książek na mojej półce 😭💗

🦩 Potrzebujemy takich książek. Potrzebujemy poznawać takich bohaterów, jak Michael.

"Pamiętaj: masz prawo być dumny.

Pamiętaj: masz prawo być tobą".

Na sam koniec recenzji przytoczę fragment z tej powieści, który już na samym początku chwycił mnie za duszę:

"Często czuję się jak to jajo, którego nie powinno być, jak to sztuczne, pęknięte, jak coś, co nie ma prawa istnieć, ale jakimś cudem żyje i się rozwija, na przekór zamysłom ludzi z zoo, którzy cierpliwie obserwują ten eksperyment, i czekają, co ze mnie wyrośnie, by zobaczyć, jak przeżyję, nie będąc w pełni... kochanym".

"Czarny Flaming" to książka napisana w formie prostego dziennika, bez zbędnych słów. To zapiski wspomnień dzieciństwa, dorastania i młodości. To opowieść o szukaniu siebie i swego prawdziwego ja. To możliwość poznania i zrozumienia świata Drag. To lektura, którą czyta się ekspresowo i od której trudno się oderwać. Pozycja dla młodych i starszych. Pozwala poznać świat z innej perspektywy.

Polecam, wato przeczytać!

Nie do końca wiedziałam, czego mam się spodziewać po „Czarnym Flamingu”, ale nie ukrywam, że przez wszechobecne pozytywne recenzje, miałam co do niego wygórowane oczekiwania. Uważam, że jest to na pewno ważna książka, jednak na mnie nie zrobiła aż tak dużego wrażenia, dlatego, że nie poruszała problemów, które dotyczą mnie. Jestem pewna, że mnóstwo osób odnajdzie w niej nawet najlepszą książkę życia, jednak w mojej pamięci nie zostanie na długo.

Jeśli chodzi o fabułę, mam wrażenie, że była typowo „amerykańska”, przez co nie do końca potrafiłam się odnaleźć, co nie znaczy, że nie było momentów, gdy wręcz nie mogłam się oderwać.

Zdecydowanie na plus jest forma książki jako wolna poezja i dodatkowe grafiki na stronach. Dodatkowo są tu zawarte wiersze, które pisze główny bohater.

Mimo że ta powieść nie zostanie moją ulubioną z gatunku książek młodzieżowych, to bardzo doceniam to, co chciała przekazać swoim czytelnikom. Porusza bardzo dużo ważnych tematów i jestem pewna, że znajdzie się wiele osób, które po lekturze odnajdą jakąś zagubioną cząstkę siebie.