Czarnobyl. Spowiedź reportera

Kiedy wszyscy zachwycają się serialem Netflix "Czarnobyl", ja nie mam takiej możliwości, zatem sięgam po książkę, jakżeby inaczej. Nie jest to jednak zwyczajna książka, a niezwykły album, będący unikalnym zapisem świadka katastrofy jądrowej w Czarnobylu.

Trzeba być szaleńcem, by dobrowolnie zgodzić się przebywać w strefie zakazanej. Tymczasem Igor Kostin bywał tam wielokrotnie- pierwszy raz tuż po wybuchu reaktora. Jego zdjęcie, jako jedyne na świecie ukazało potęgę zniszczenia i powagę sytuacji. Poza tym jednym ujęciem, nie udało się wywołać pozostałych klatek- w wyniku silnego promieniowania zostały one prześwietlone. Kiedy świat aż wrzał od wiadomości o tysiącach ofiar, rosyjskie media odmówiły publikacji materiału Igora Kostina. Nikt- poza władzą- nie wiedział co się tak naprawdę stało, i o to chodziło. Dopiero po kilku dniach, Gorbaczow chcąc zahamować rozprzestrzeniającym się plotkom, odkrył szczątkową prawdę. Nie wspomniał jednak o katastrofie nuklearnej.

"Nasze elektrownie atomowe nie stanowią żadnego zagrożenia. Można by je zbudować nawet na Placu Czerwonym. Są bezpieczniejsze niż samowary", powiedział Anatolij Aleksandrow, rosyjski ceniony fizyk.

Rząd werbował chętnych mężczyzn do pomocy, przy likwidowaniu skutków katastrofy. Obiecywał pieniądze, dacze, samochody oraz dyplomy uznania, tymczasem nie zaoferowali nawet odzieży ochronnej. Wielu ludzi, nieświadomych zagrożenia, zdecydowało się pomagać, w imieniu Ojczyzny.

W okolicach Czarnobyla trwał chaos. Ludzie masowo ewakuowali się ze swoich domów, tymczasem w Kijowie trwały obchody Święta Pracy. W powietrzu unosiły się toksyczne substancje, lecz nikt nawet sobie tego nie wyobrażał. Wojnę widać od razu, radioaktywny pył jest niewidoczny...

26 kwietnia 1986 roku miałam trzy lata. Nie pamiętam z tego okresu nic, choć wielokrotnie słuchałam na ten temat wspomnień moim Rodziców i Dziadków. Oglądałam również nie jeden film dokumentalny. "Czarnobyl. Spowiedź reportera" czytałam i przeglądałam z zapartym tchem, nie mogłam się oderwać, pochłonęłam za jednym razem. Zdjęcia Igora Kostina robią wrażenie, podobnie, jak jego niebezpieczne powroty do zakazanej strefy. Dlaczego ryzykował swoje życie i zdrowie? To jest w stanie zrozumieć prawdopodobnie tylko reporter...

Wstrząsający album, który nie daje o sobie zapomnieć. Bestseller, jakich mało 😊 👍

[Adres usunięty]

Po książkę Igora Kostina "Czarnobyl. Spowiedź reportera" sięgałam z wielkim zaciekawieniem i nie ukrywam, że z wielkimi emocjami. Szczególnie że autor książki jest reporterem, który zrobił naprawdę bardzo dużo zdjęć z tego miejsca, a co najważniejsze, jest także autorem jedynego zdjęcia wykonanego z lotu ptaka w dniu katastrofy. Był ON w Czarnobylu w takich miejscach, do których inni nie mieli dostępu, rozmawiał z osobami, które tam przebywały, dokumentował ich prace i życie codzienne w tym miejscu, dlatego tym bardziej chciałam mieć tę książkę w swoich rękach.

Temat Czarnobyla fascynuje mnie od dawna i przeczytałam na ten temat wiele książek, jeszcze zanim stało się to tak modne, jak obecnie. Dlaczego ten temat tak bardzo mnie ciekawi? Być może powodem jest to, że właśnie w dniu wybuchu elektrowni atomowej w Czarnobylu przyszłam na świat, a może po prostu takie historie są zwyczajnie interesujące... Przyczyny mojego zainteresowania tematem nie są jednak aż tak istotne.

Przejdźmy zatem do książki Kostina, którą jestem niestety bardzo rozczarowana. Z książki ciężko dowiedzieć się czegoś nowego na temat katastrofy w Czarnobylu. Mało jest w niej treści, emocji. Owszem, są zdjęcia i takie właśnie miało być założenie tej książki, że ma to być bardziej album. Ale czy te zdjęcia tak naprawdę wywołały we mnie jakieś emocje? Jeśli tak, to niewielkie. Oczywiście są w tej książce dobre zdjęcia, ale nie tego się spodziewałam. Zabierając się za czytanie tej książki i mając na uwadze podtytuł książki, który brzmi "Spowiedź reportera", liczyłam na reportaż pełen treści, wspomnień, opisów, a otrzymałam suche zdjęcia, z lakonicznymi podpisami. Co więcej, w książce można znaleźć także pewne błędy merytoryczne.

Książka ta nie okazała się niestety tym, czego się spodziewałam, ale nie oznacza to, że jestem całkiem na nie. Jeśli podejdziemy do reportażu Kostina jak do uzupełnienia fotograficznego pewnych relacji świadków tamtych wydarzeń, to wtedy książka spełni swoją funkcję. Jeśli jednak nasze zainteresowanie katastrofą w Czarnobylu zaczniemy od tej pozycji, to niestety możemy być zawiedzeni.

Książka, o której dziś piszę zawiera w sobie krótkie teksty opisujące dany temat i będące wstępem do prezentowanych fotografii, których jest bardzo dużo. Są one przejmujące, pokazujące ogrom zniszczeń, które spustoszyły miasto i okolice.

Igor Kostin opisuje jak niewiele mówiono o awarii reaktora oraz o zagrożeniach z tego wynikających. Pokazuje fotografie wiosek opuszczonych przez ludzi, a także osoby, które mimo zagrożenia pozostały w swoich domach, takich, które nie nie były w stanie opuścić domostw. Autor odwiedza szpitale, rozmawia z ludźmi chorymi na choroby popromienne (dziś sam się z nią zmaga).

Niestety- nie podoba mi się oprawa graficzna książki. Nie mówię tu o fotografiach, bo one akurat mają swój urok, ale o kolorach czyli o białym druku na czarnej stronnicy czy pomarańczowej stronie z czarnym drukiem. Jako osobie z problemem ze wzrokiem czytanie sprawiało mi trudność.

Dzięki tej książce zainteresowałam się tematem awarii reaktora w Czarnobylu. Na pewno sięgnę po książkę związaną z tą tematyką, liczę jednak, że trafię na taką, która zawiera relację osób, które zostały wysiedlone czy po prostu po "zwykłe" wspomnienia z tym związane.