Czarna pieśń

Cykl Krucze ostrze od początku mi się spodobał, więc sięgnąłem po kolejną część. Spodziewałem się trzymającej w zaciekawieniu historii i taką dostałem. Jest to długa opowieść, prawie 500 stron, którą czyta się bardzo szybko i przyjemnie. W tym tomie Vaelin Al Sorna zostaje najnowszym rekrutem Szóstego Zakonu i większość historii toczy się wokół tego wydarzenia i jego następstw. Ryan Anthony doskonale opisuje swoich bohaterów i tym razem z przyjemnością czyta się o rozwoju mężczyzny, jego problemach i wyzwaniach.

Bardzo wciągająca książka! Nie myślałam, że można pisać tak barwnym językiem o zabijaniu... Dość przydatna książka jak na te czasy, niejeden mój znajomy zastanawia się jak przetrwać w dziczy lub bronić się przed atakiem, bo nie wiadomo co będzie za miesiąc czy dwa, a tu proszę, chociaż jakaś podpowiedź. Polecam gorąco, choć może nie ludziom o słabych nerwach lub nielubiących krwawych sytuacji. Choć czego można się było po tym autorze spodziewać... :D PS Z tej książki można sięnauczyć podstaw anatomii dzięki dokładnym opisom Ryana. :)

Bardzo spodobała mi się trylogia "Kruczy cień", także nie mogłem przegapić tej książki z jednego głównego powodu. Jest to druga część dylogii "Krucze ostrze", która jest sequelem wspomnianej serii. Jeśli zna się trylogię, to koniecznie trzeba przeczytać i te dwie powieści. Właśnie tak zrobiłem i nie żałuję podjętej decyzji.

"Czarna pieśń" to jak dla mnie kawał wyśmienitej literatury fantasy. Sporo się w tej powieści dzieje co akurat mi się podoba. Nie odczuwałem przez to nudy, za to akcja wzbudzała we mnie wiele emocji. Jest też epicko, co akurat w tym gatunku nie powinno dziwić. Całość jest dobrze napisana i świetnie ujawnia pomysłowość autora. Zachęcam do przeczytania trylogii i dylogii. Naprawdę warto jest to zrobić i cieszyć się wybornymi powieściami.

Ciekawa książka, która w formie fantasy wskazuje na problematykę wojenną. Jednocześnie świat, który tworzy Anthony Ryan w tym i innych swoich dziełach jest godny podziwu, bardzo dobrze wykreowany i moim zdaniem spójny, postacie nie są "płytkie". Chociaż czasami musiłam odkładać tę powieść, czasami się troszkę nudziłam, to jednak uważam, że jest to jedna z najlepszych powieści autora. Oprócz fantastycznej formy jest to również książka, która potrafi pobudzić wyobraźnię i skłonić do refleksji nad rzeczywistością.

Kontynuacja Zewu Wilka dzieje się po wydarzeniach pierwszej części. Przede wszystkim podoba mi się kierunek rozwoju postaci. Ryan stworzył kilka naprawdę interesujących i silnych postaci, które niekoniecznie są dobre lub złe. Historia w tej części jest jeszcze bardziej złożona i uraczona o elementy np. z kultury azjatyckiej, które pogłębiają fabułę. Dodatkowo fabuła jest jeszcze bardziej krwawa, a tempo akcji jeszcze szybsze. Jednak to momenty przemyśleń i bardziej emocjonalne między bohaterami wyróżniają się na tle opowieści. Polecam wszystkim fanom gatunku fantasy.