Cudzoziemka

Cudzoziemka " to wnikliwe studium kobiety niespełnionej , która odeszła w swym niespełnieniu - pełna nocy i dni. A w tle wciąż grała muzyka...

"Cudzoziemka" Marii Kuncewiczowej to literacki majstersztyk, który wciąga czytelnika w głąb ludzkiej duszy, by tam zanurzyć się w rozpaczy, bólu i żalu głównej bohaterki, Róży Żabczyńskiej. To historia o nieszczęściu, która przeplata się z polską historią międzywojennej Polski.

Maria Kuncewiczowa ukazuje Różę jako tajemniczą postać przenoszącą się do Polski jako nauczycielka muzyki. Jej życie naznaczone jest nieszczęściem i pragnieniem zemsty na mężczyznach, szczególnie na Michałach, którzy w młodości sprawili jej wiele bólu. Kobieta nie potrafi odnaleźć sensu życia i odczuwa brak prawdziwej miłości.

Autorka posługuje się niezwykle plastycznym i szczerym językiem, który oddaje emocje i doznania bohaterki. Opisy są tak głębokie, że czytelnik wręcz odczuwa na własnej skórze każdą emocję i cierpienie, które przeżywa Róża. Szczególnie wzruszające są momenty, gdy Róża wpada w muzyczny trans, grając na pianinie i śpiewając z pasją i szczerą ekspresją. To wówczas muzyka staje się dla niej ucieczką od rzeczywistości i formą wyrażania swojego żalu.

"Cudzoziemka" to także powieść o trudnych relacjach rodzinnych, toksycznym małżeństwie i braku akceptacji ze strony rodziny. Róża nie czuje się tu swojsko, jest obca i niezrozumiała, co wpływa na jej zachowanie i trudności w budowaniu szczęśliwego życia rodzinnego.

Kuncewiczowa umiejętnie snuje wątki psychologiczne, ukazując psychikę Róży, jej wewnętrzne konflikty i walkę z demonami przeszłości.

Podsumowując, "Cudzoziemka" to książka o głębokich emocjach, trudnych relacjach i tożsamości. Maria Kuncewiczowa stworzyła literackie arcydzieło, które wciąga czytelnika swoją siłą wyrazu, sugestywnymi opisami i poruszającymi postaciami. To powieść, która pozostaje w sercu na długo po zakończeniu lektury, zostawiając wrażenie pełne głębi i refleksji nad ludzkimi uczuciami i przemijaniem czasu.

Wspaniała, wydana w 1935 roku, przetłumaczona na 14 języków książka. Nie bez kozery uważana jest ona za jedno z najwybitniejszych osiągnięć literackich psychologizmu okresu międzywojennego. To wyjątkowe studium kobiety niespełnione. Unikalny obraz, analiza, wręcz wiwisekcja rzadka spotykana obecnie, a co dopiero 90 lat temu.

Kreacja głównej bohaterki wzbudza różne, zmieniające się uczucia. Jednak na pierwszy plan wysuwa się podziw dla konstrukcji tej wyjątkowej postaci.

Trudno jednoznacznie opisać postać Róży Żabczyńskiej. Kuncewiczowa stworzyła postać z jednej strony bardzo skomplikowaną, niejednoznaczną, a z drugiej strony tak typowa i oczywistą, że aż trudno w to uwierzyć. Jej przeszłość i doznania z tego okresu zdeterminowały całą jej przyszłość, teraźniejszość. Róża z pewnością nie powinna być matką. A dlaczego? Co jest tego powodem? Dlaczego postępowała tak, a nie inaczej? Dlaczego nie potrafiła znaleźć miejsca dla siebie, swojego wnętrza i uczuć?

Odpowiedzi na te i wiele innych pytań niestety nie znajdziemy w książce. Autorka nie udziela odpowiedzi, niewiele wyjaśnia. Bo też w przypadku Żabczyńskiej trudno o jednoznaczne wyjaśnienie.

Im bardziej poznajemy tę postać tym oczywistszym staje się fakt, iż nic nie jest ani proste, ani oczywiste czy jednoznaczne. Bardzo skomplikowana postać, która w dzisiejszych czasach bez wątpienia wiele lat powinna spędzić na kozetce u dobrego psychoanalityka.

W latach 30. XX wieku, a i póżniej, wiele było takich kobiet, nadal jest ich mnóstwo. Jestem przekonana, iż wielu czytelników w tej genialnie wykreowanej postaci odnajdzie fragmenty siebie lub swoich najbliższych. Smutne, ale niestety tak jest.

Dawno żadna książka, żadna postać tak mnie nie zachwyciła, a jednocześnie nie wzbudziła takiego niesmaku, momentami wręcz obrzydzenia. Polecam, genialna, zdecydowanie warta przeczytania i przemyślenia książka.