Córka diabła

Tajemnica, która zmieni losy wielu ludzi. Powiązania, które doprowadzą do śmierci.

Prywatna detektyw Julia Krawiec jedzie na ślub swojej przyjaciółki. Gdy dociera na miejsce okazuje się, że będzie uczestniczyć w jej pogrzebie a nie w weselu. Co takiego stało się na klifie? Czy było to samobójstwo, wypadek czy zamierzone działanie? Julia nie spocznie dopóki nie rozwikła tej tajemnicy.

„Córka diabła” to złożony kryminał. Jego wielowarstwowa fabuła przypomina ukryty przed ludzkim okiem labirynt. Słyszmy poruszający się w nim element, ale nie potrafimy odkryć gdzie on dokładnie się znajduje. Wiele historii, wiele wątków nachodzi na siebie. Za każdą odkrytą prawdą stoi następna, która modyfikuje nasz pogląd na sytuację.

Bohaterowie są doskonale skonstruowani. Nie są jednoznaczni, miotają nimi różne emocje, przeżywają traumy, walczą z własnymi demonami. Każdy z nich mógłby uczestniczyć w zbrodni.

Troszkę zabrakło mi w tej powieści dynamizmu. Jednak rozbudowana, dopracowana szczegółowo zagadka kryminalna osłodziła mi ten mały deficyt.

Bardzo zainteresowała mnie postać Julii Krawiec. Nie czytałam wcześniejszych tomów tej serii, ale nie przeszkodziło mi to w śledzeniu fabuły „Córki diabła”. Ciekawa jednak jestem co wydarzyło się w życiu byłej policjantki a obecnie prywatnej detektyw, dlatego nie jest wykluczone, że sięgnę po wcześniejsze tomy.

MELODIA CISZY

Julia Krawiec powraca. Bohaterka kryminalnej serii autorstwa Marty Zaborowskiej kolejny raz zmierzy się ze zbrodnią. To dobra i solidna seria, a Marta Zaborowska jest pisarką, która nie pędzi za poklaskiem. Od lat sumiennie, konkretnie i w dobrym stylu, po prostu robi swoje. Na jej książki warto jest czekać. Bardzo entuzjastycznie podeszłam do lektury „Córki diabła”, a to dlatego, że Zaborowska jeszcze nigdy mnie nie zawiodła. Jak prezentuje się najnowsza część cyklu ?

Gdynia zimą sprawia wrażenie miejsca pozbawionego czaru, chłodnego i posępnego. To właśnie tu przyjeżdża Julia Krawiec, by wziąć udział w przyjęciu ślubnym swojej przyjaciółki Rity. Na miejscu okazuje się jednak, że wydarzyła się straszna tragedia - Rita nie żyje. Nadmorski klif, który traktowała jako swój azyl i miejsce do którego uciekała, by cieszyć się samotnością, stał się miejscem jej śmierci. Krawiec nie wierzy w to, że pełna uroku młoda kobieta, optymistka i marzycielka, a do tego uzdolniona muzyczka, mogła targnąć się na swoje życie. Za namową matki przyjaciółki, Julia zamieszkuje w jej dawnym pokoju. Szybko odkrywa, że willa zamożnego handlarza diamentami, to miejsce, które nie przypomina domu szczęśliwej rodziny. Kłamstwa, tajemnice i stare grzechy Walickich powoli wypełzają z szaf. Czy śmierć Rity była nieszczęśliwym wypadkiem ? Jak dobrze znasz swoich przyjaciół ?

Julia Krawiec powraca w wielkim stylu. Marta Zaborowska jest pisarką, która ciągle dojrzewa, a każda kolejna jej powieść jest jeszcze lepsza od poprzedniej. Dopracowana w najmniejszym szczególe, autentycznie niepokojąca i przyprawiająca o gęsią skórkę. Siła pisarstwa Zaborowskiej tkwi w jej inteligencji, spostrzegawczości i niespotykanej umiejętności analizowania ludzkich zachowań. „Córka Diabła” jest niczym puszka Pandory. Jedno wydarzenie uruchamia lawinę kolejnych, a każdy odkryty sekret prowadzi do następnych zaryglowanych drzwi. Uderzające jest to jak wnikliwie autorka portretuje swoich bohaterów. Komponuje postaci pełne sprzeczności, niejednoznaczne i wielobarwne. Gdy przekraczamy próg domu Walickich, czujemy, że staniemy się świadkami tego jak upada mit. Piękna willa, zamożna rodzina i całe morze brudu. Wszystko to, co do tej pory skrzętnie skrywano za fasadą szczęśliwej rodziny, przerwaca się i obraca w pył. Zaborowska z chirurgiczną precyzją ukazuje rozkład rodziny. Mury budowane latami, nawarstwiające się konflikty i żale, a wszystko to pod maską uśmiechu. Julia Krawiec przekonuje się o tym, jak niewiele w rzeczywistości wiedziała o swojej przyjaciółce. Śmierć Rity staje się dla rodziny Walickich początkiem spektakularnego upadku... To, co mieszka głęboko w nas, na co dzień uśpione, skryte, potrafi być bardzo niebezpieczne...

Thriller psychologiczny, który stanowi kwintesencję gatunku. Mroczny, najeżony tajemnicami i poruszający. Marta Zaborowska jest mistrzynią kreacji kobiecych bohaterek. Bardzo ciekawą i naprawdę solidnie umocowaną postacią jest matka Rity. Ileż w tej kobiecie jest sprzeczności, ile odmiennych stanów definiuje jej byt, ile kłamstw musiała udźwignąć. Portret kobiety dojrzałej. Dobrze sytuowanej, a tak bardzo nieszczęśliwej. Kobiety, na życie której wpłynęły niezliczone zakręty losu i nieustanne próby oszukiwania samej siebie. Uważam tę postać za doskonałą. Jest misternie skonstruowana, trudna do sklasyfikowania i wzbudzająca szereg różnych uczuć. To postać, która śmiało mogłaby brylować w szekspirowskim dramacie. Zaborowska jest tak bardzo przekonująca dlatego, że bacznie przygląda się ludziom. Rozumie jacy są skomplikowani. I jakie pobudki kierują ich działaniami. Ten szósty zmysł, naturalny dar współodczuwania i umiejętność przeprowadzenia głębokiej analizy psychologicznej są niepodrabialne. „Córka diabła” jest siódmym tomem serii z Julią Krawiec, ale niechaj nikogo to nie peszy. Książki można czytać w dowolnej kolejności i każda z nich jest zrozumiała nawet bez znajomości poprzednich części. To bardzo dobra, równa seria. Nie ma tutaj tytułów odstających jakościowo. Wróciłam do lektury tego cyklu po pewnej przerwie i świetnie odnalazłam się w świecie Julii. Myślę, że „Córka diabła” na długo pozostanie w mojej pamięci. Ta powieść stanowi doskonałe odzwierciedlenie tego, że nie potrzeba szczególnie dużych środków, by czytelnika poruszyć. Zaborowska nie odwołuje się do niskich instynktów. Nie epatuje przemocą. Nie jest ordynarna, a to cecha, którą coraz częściej dostrzegam w rodzimym kryminale. By czytelnika zaciekawić, zadziwić i nim wstrząsnąć, nie trzeba wylewać oceanu krwi. Autorka kroczy drogą, którą już kilka lat temu sobie obrała. Nie spogląda w jakim kierunku zmierzają literackie trendy. Wykonuje solidną i godną uwagi pracę. Pokazuje, że ciągle jeszcze ważne są takie elementy jak : umiejętność budowania inteligentnej fabuły, wiarygodni bohaterowie i refleksja jaką niesie ze sobą lektura. Jeżeli nie mieliście jeszcze okazji czytać żadnej książki Marty Zaborowskiej, to szczerze je Wam polecam. Dobrą okazją do zapoznania się może być właśnie „Córka diabła” - powieść trzymająca w napięciu, wielowarstwowa, mądrze skonstruowana.

„Córka diabła” uderza w nas smutkiem, żalem i rozpaczą. Niewyjaśniona śmierć młodej kobiety staje się przyczynkiem do zajrzenia w głąb czterech ścian. Ścian, które mają bardzo wiele do ukrycia. Kiedy tajemnice zaczynają wyciekać, okazać się może, że trysną strumieniem obłudy i nikczemności. Bardzo dobry thriller psychologiczny, który wywołuje w nas poczucie bezsilności. W ciszy, do której uciekasz, czaić może się mrok. Samotność, fałsz i gra pozorów, a wszystko to w otoczeniu pięknego domostwa. Ból, który trawi duszę, gdy okazuje się, że największym wrogiem jest twoja rodzina. Marta Zaborowska niezmiennie utrzymuje wysoką formę. Myślę, że Julia Krawiec jeszcze do nas wróci. I zaskoczy nas niejeden raz. Bardzo dobra powieść, która spodoba się miłośnikom rodzinnych sekretów i osobom, które cenią książki, w których nie liczy się szalona akcja i brutalność, a psychologiczna gra.

" [...] Dziś mia­łem brać ślub, a skoń­czyło się na tym, że moja pra­wie-​żona leży w drew­nia­nym pudle, a ja lecę na psy­cho­tro­pach. [...]"

Marta Zaborowska stworzyła wyjątkową serię z detektyw Julią Krawiec w głównej roli. Jest mi przykro, bo nie przeczytałam wszystkich tomów, ale z przyjemnością to nadrobię. 

Miał być ślub, a był niestety pogrzeb. Julia jechała na ślub swojej dawnej przyjaciółki Rity, jednak do niego nie doszło, gdyż panna młoda straciła życie. Na prośbę mamy denatki, nasza bohaterka będzie badała tę sprawę. Musi wyjaśnić, czy faktycznie było to samobójstwo, a może perfekcyjne morderstwo. Sprawa nie będzie taka prosta. Julka często będzie zderzała się z murem. Będą momenty, które karzą czytelnikowi się zatrzymać i wszystko jeszcze raz przeanalizować. Uwielbiam takie rozwiązania. Końcówka książki, to istny armagedon emocji. Marta Zaborowska dziękuję tobie za to. Świetne rozwiązanie. Adrenalina cały czas buzuje w moich żyłach. Chyba o to chodziło.

"Córkę diabła" mimo sporej objętości (600 stron), bardzo szybko się ją czyta. A to za sprawą genialnej fabuły, świetnej bohaterki i bardzo dobrej akcji, która jest płynna, a na samym końcu przyspiesza i podnosi ciśnienie. 

Ta powieść zabiera nas w grudniowy, biały i mroźny klimat.

Okładka jest skromna, ale przyciągająca wzrok. Śnieg i krew to idealne połączenie. 

Jeżeli tak jak ja uwielbiacie kryminały, to z przyjemnością polecam wam "Córkę diabła" autorstwa Marty Zaborowskiej.

Nie martwcie się, jeżeli nie znacie poprzednich części. Bardzo dobrze odnajdziecie się tutaj bez ich znajomości. Oczywiście warto nadrobić braki. Ja znam tylko 4, 5 i 7 tom. Także mam co nadrabiać.  

Jeżeli szukacie zimowego kryminału, to sięgnijcie po "Córkę diabła". 

„Córka diabła” Marty Zaborowskiej to kolejny dowód na to, że autorka potrafi z niezwykłą precyzją budować duszną, pełną napięcia historię, w której każdy detal ma znaczenie, a tajemnice ciągną się jak mgła nad zimowym, nadmorskim pejzażem. Już pierwszy obraz, ciało młodej kobiety u stóp klifu w Gdyni, budzi niepokój i sprawia, że czytelnik natychmiast chce wiedzieć, co naprawdę wydarzyło się w tę feralną noc. A poczucie grozy tylko narasta, gdy okazuje się, że Julia Krawiec, jadąca na ślub swojej przyjaciółki, trafia zamiast na uroczystość na jej pogrzeb, bo Rita ginie tragicznie w okolicznościach, które z każdym kolejnym odkryciem wydają się coraz bardziej mroczne.

Zaborowska, sięgając po motyw pozornego samobójstwa, konstruuje historię, w której przeszłość nieustannie dopomina się o uwagę. Autorka nie ogranicza się do prostych rozwiązań, ale prowadzi nas przez labirynt bolesnych wspomnień, rodzinnych sekretów i grzechów, które od lat domagały się rozliczenia. Nad światem przedstawionym unosi się poczucie, że nic nie jest oczywiste, a każda odpowiedź rodzi kolejne pytania. I w tym właśnie tkwi siła tej powieści: w gęstej atmosferze niepokoju, wrażeniu ciągłego zagrożenia i świadomości, że prawda, kiedy wreszcie się ujawni, może okazać się bardziej bolesna niż najgorsze przypuszczenia.

Tajemnicze samobójstwo niedoszłej panny młodej. Błędy przeszłości, o których nie sposób zapomnieć. Zemsta wyczekująca cierpliwie na swój czas. Prawda, która boli i nie daje ukojenia.

Zaintrygowani? Gotowi odkryć, co przytrafiło się młodej kobiecie, której ciało odnaleziono u podnóża klifu w Gdyni? Jesteście ciekawi jaką tajemnicę skrywa nadmorskie urwisko będące niemym świadkiem tragedii?

Siódmy już tom kryminalnej serii z Julią Krawiec, mimo tej chłodnej grudniowej aury utrzymanej w powieści, gorąco poleca się Waszej uwadze. I już na wstępie zaznaczę, że śmiało możecie czytać tę książkę bez znajomości poprzednich tomów.

„Córka diabła” to kryminał, który przede wszystkim zachwyca gęstym klimatem. Autorka maluje pełną mroku opowieść, w której śmierć, tajemnica i ludzkie szaleństwo splatają się w duszną, niepokojącą sieć utkną z mrożących krew w żyłach sekretów. Tutaj zagadkowe samobójstwo z szumem fal, słoną bryzą, lecącymi z nieba pierwszymi płatkami śniegu w tle staje się tylko przyczynkiem do opowiedzenia nam wstrząsającej historii, która uświadamia jak cienka jest granica między dobrem a złem, rozsądkiem a obłędem, a jednocześnie przypomina, że od przeszłości nie sposób uciec. W tej opowieści nic nie jest takie, jak na pierwszy rzut oka może się wydawać. Autorka nie boi się trudnych tematów, snuje opowieść traktującą nie tylko o przeszłości, która depcze bohaterom po piętach, ale także chorobie psychicznej, toksycznych relacjach i przerażających obrzędach. Serwuje nam pełną emocji, a także retrospekcji podróż ku prawdzie, która okazuje się zatrważająca. Totalnie zaskakuje, wręcz szokuje i pozostawia czytelnika z pustką oraz nutą refleksji. Nie mogę również nie wspomnieć o psychologicznym aspekcie tej powieści i dopieszczonych kreacjach bohaterów, które także zasługują na uznanie. Niezwykle dopracowana historia.

Jeśli lubicie niesamowicie klimatyczne kryminały utrzymane w niespiesznym, aczkolwiek wyważonym tempie, cenicie sobie zupełnie nieoczywiste zakończenia, to dajcie się pochłonąć spowitej mrozem i mrokiem nadmorskiej atmosferze i odkryjcie, co przytrafiło się niedoszłej pannie młodej w tę feralną, zimową noc. Gwarantuję, że warto!