Cokolwiek powiesz, nic nie mów. Zbrodnia i pamięć w Irlandii Północnej

Książka bardzo wciągająca. Wielowątkowa gdzie w którymś miejscu pozornie niezwiązane wątki łączą się w całość. Świetnie się czyta.

Lubię literaturę faktu, ale jest niewielu takich autorów, którzy potrafią mnie zachwycić. Patrick Keefe rozłożył mnie na łopatki swoją książką. Napisał jeden z najlepszych reportaży, jakie w swoim życiu zdarzyło mi się czytać. To naprawdę genialna książka, która została bardzo starannie dopracowana. Jeżeli bym chciała znaleźć jakieś błędy, to nawet nie mam jak. Bo tutaj nie ma miejsca na błędy. Są tu za to rzetelnie przedstawione fakty i dogłębna analiza. Dla autora wielkie brawa za to, że w tak kompetentny sposób podszedł to napisania tej książki. Na pewno będę innym osobom polecać tą książkę.

Nakładem Wydawnictwa Czarnego ukazuje się wiele ciekawych reportaży. Pokazują one nieznane kulisy ważnych wydarzeń mających miejsce w wielu zakątkach naszego globu. Poznajemy również biografie osób, a dzięki tym reportażom pamięć o nich będzie trwała. Warto zaznaczyć, że reportaże są wiernym odzwierciedleniem faktów, których często nie poznalibyśmy poprzez środki masowego przekazu.

16 września do księgarń trafił taki właśnie reportaż. Jego autorem jest Patrick Radden Keefe. W książce „Cokolwiek powiesz, nic nie mów. Zbrodnia i pamięć w Irlandii Północnej” poznajemy wiele ważnych faktów z procesu pokojowego, który rozpoczął się 10 kwietnia 1998 roku podpisaniem porozumienia wielkopiątkowego. Jego główni inicjatorzy John Hume i David Trimble otrzymali w tym samym roku Pokojową Nagrodę Nobla. Niestety jak pokazuje historia konflikt między stroną republikańską a lojalistami, wciąż ma ogromny wpływ na sytuację w kraju.

Autor ukazuje historię Jean McConville, wdowy i matki dziesięciorga dzieci, która w grudniu 1972 roku została wywleczona z domu przez zamaskowanych napastników. Świadkami tych wydarzeń, były dzieci kobiety. Dopiero po wielu latach wyszło na jaw, iż kobieta została skazana przez Irlandzką Armię Republikańską na śmierć za donosicielstwo.

Patrick Radden Keefe w reportażu dąży do zrekonstruowania losów kobiety. Poznając także historię sióstr Dolours i Marian Price stara się uważnie przyjrzeć członkom IRA. Ukazuje ich poglądy oraz mechanizmy, którymi kierują się w swoich działaniach. Książka bogata jest w wiele faktów. Nie sposób wymienić wszystkich. Bogate oparcie w bibliografii świadczyć może tylko o tym, że autor wykonał ogrom pracy, by do naszych rąk trafił rzetelny reportaż. Bo to, że autor kompetentnie podszedł do swej pracy jest sprawą oczywistą. Świadczą o tym liczne nagrody, jakimi książka została uhonorowana. Wyróżnienie Amerykańskiej Nagrody Krytyków Literackich, czy też Nagroda im. George’a Orwella i Nagroda „National Magazine” dowodzi temu, że nie można przejść obojętnie wobec tego reportażu.

Książka wzbogacona jest również fotografiami, które dodatkowo ilustrują, to czego doświadczyło społeczeństwo Irlandii Północnej. Autor skupił się na szczegółowym odzwierciedleniu wydarzeń, których poznawanie szokuje. Zwłaszcza, że są one ukazaniem prawdy na kartach współczesnej historii.

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Czarne [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

W grudniu 1972 roku Jean McConville,wdowa i matka dziesięciorga dzieci,została na ich oczach wywleczona z domu w Belfaście przez zamaskowanych napastników.Wtedy też dzieci widziały ją po raz ostatni.Po latach okaże się,że została skazana przez IRA na śmierć za rzekome donosicielstwo...

McConville była jedną z ofiar KŁOPOTÓW-konfliktu w Irlandii Północnej,który przez 30 lat zbierał krwawe żniwo w tym kraju.

Autor w swoim reportażu stara się odtworzyć losy Jean i wnikliwie przygląda się tym,którzy doprowadzili do jej zniknięcia.Przede wszystkim poznamy losy Dolours i Marian Price-sióstr,które od małego szczepiono ideami wolnej Irlandii i które w imię ,,sprawy" były gotowe na wszystko.

Czy wojna usprawiedliwiała ich czyny?

Jaką rolę w tym wszystkim odegrała również strona brytyjska?

Proces pokojowy rozpoczęty w 1998r trwa już ponad 2 dekady i dalej nie widać jego zakończenia.

Sięgnęłam po tę książkę,ponieważ chciałam się dowiedzieć o tym konflikcie czegoś więcej.I wiecie co?

To był jeden z najlepszych reportaży jaki kiedykolwiek było mi dane przeczytać.

Napisany rzeczowo,ale z pasją.

Szczerze i momentami brutalnie.

Czytałam i byłam przerażona.

Jak można w imię ,,wolności" krzywdzić niewinnych ludzi?

Rozumiem,że każdy chce być wolny i mieszkać w swoim kraju,ale dlaczego w takich wojnach w ,,imię czyiś ideałów" cierpią zwykli ludzie? Bo rząd woli mieć ,,oczy szeroko zamknięte",bo tak jest wygodniej?

Nie jestem politykiem i nie znam się na ich zagrywkach,ale to,o czym tutaj czytałam-momentami zakrawało o horror.

Dlatego sięgnijcie po tę książkę.Czytajcie.

Jest warta każdej sekundy Waszego czasu.

Ogromnie polecam!!!