Co mi umyka?

"Co mi umyka" to poradnik psychologiczny, w którym autorka skupia się na rozwikłaniu tytułowego pytania w kontekście terapii ślepych plamek.

Bardzo często zdarzają się sytuacje, gdy czujemy, że coś pozostaje poza naszym zasięgiem, ukryte, a właśnie to stanowi rozwiązanie problemu. Czasami jednak nawet nie zdajemy sobie sprawy, że faktycznie coś nam umyka, a koniec końców utrudnia nam to życie. Właśnie to jest zadanie dla terapeuty.

Autorka wyodrębniła cztery typy osobowości podatne na różne rodzaje ślepych plamek - Opoka, Gladiator, Lawirant i pomost. Analizuje je oraz ich kombinacje, w odniesieniu do różnych sytuacji - jako para, w pracy, relacjach rodzinnych czy z samym sobą czy przyjaźniach.

Jest to bardzo ciekawa analiza, w której można znaleźć wiele wskazówek dla siebie, swoich bliskich czy pacjentów. W książce znajduje się wiele fragmentów poświęconych na studium przypadku, to obszerna część tego poradnika.

Nie ze wszystkim idealnie się zgadzałam, nie zawsze odczuwałam trafność przypisania etykietek opoki, gladiatora, pomostu czy labiryntach, ale generalnie uważam, że sama koncepcja ślepych plamek jest naprawdę interesująca, a opisane w tej książce przypadki stanowią dobre wskazówki.

Jest to ciekawy tytuł, wart przeczytania, choć ja preferuje mniej rozwlekłego opisywania, a więcej konkretów do samodzielnego rozważenia. Jeśli interesują Was takie terapeutyczne tematy, to mogę ją polecić, bo raczej każdy jest w stanie coś wynieść dla siebie z tego tytułu. Ja zaznaczyłam sobie trochę fragmentów, do których za jakiś czas planuję wrócić.

Poradniki czytam rzadko. Zazwyczaj nie przemawia do mnie ich forma. Jednak od czasu do czasu sięgam, szczególnie po te zahaczające o tematykę zdrowia psychicznego, i sprawdzam czy będę w stanie coś z nich dla siebie wyłuskać.

Nadeszła znów ta chwila i przeczytałam „Co mi umyka? Co nas blokuje w osiągnięciu dobrych relacji ze sobą i z innymi.” Napisana przez przekwalifikowaną (z branży marketingowej) psychoterapeutkę Emmę Reed Turrell, współprowadzącą podcast „Best Friend Therapy”.

W książce Autorka przybliża nam swoją teorię, którą nazywa ślepymi plamkami. Dowodzi, że każdy z nas poprzez swoje przeżycia (głównie z dzieciństwa) wpada w jedną z 4 kategorii: Lawiranta, Opoki, Pomostu, Gladiatora, i pomija w swoim codziennym funkcjonowaniu i relacjach jakiś aspekt - za mało w nim empatii, odgradza się całkowicie od uczuć, nie chce wziąć odpowiedzialności itd. Z tego co zrozumiałam jest to autorska teoria Autorki, którą stosuje w swojej praktyce. I tak zapoznajemy się ogólnie z teorią ślepych plamek, omówione zostają poszczególne profile, a następnie specyficzne sytuacje/relacje - rodzina, przyjaźnie, relacje romantyczne, praca. W każdym z rozdziałów jest miejsce na anegdotycznego pacjenta, ogólne omówienie i przykłady ćwiczeń do pracy nad samym sobą.

Początkowe rozdziały, w których powtórzone zostało chyba z 15 razy, że wszystko będzie wytłumaczone potem, troszkę mnie zirytowały. Nie widzę potrzeby zapewniania na początku książki, że będzie miała dalej treść. Niestety nie utożsamiłam się z żadną z kategorii ślepych plamek. Oczywiście mnogość sytuacji sprawiła, że każdy coś dla siebie wyciągnie, ale (przynajmniej w moim wypadku),nie nastawiałabym się na zmianę całego życia. Dzięki osobistym opowieściom poszczególnych prawdziwych osób lektura była dość szybka. Nie było tu również wstawek skomplikowanego psychologicznego języka, co sprawiło, że książka jest jak najbardziej przystępna.

To co mnie zdziwiło to nazywanie przez Autorkę ludzi, z którymi rozmawia w swojej pracy klientami (ja sama napisałam o nich wyżej pacjenci),a na koniec książki wspomina o leczeniu.

Niestety chyba nadal nie jestem dobrym odbiorcą takich treści. Nie było to moje najgorsze spotkanie ze światem poradnikowym, jednak nie było to też spotkanie udane. Nie przemówiła do mnie, ale może to przez moje ślepe plamki hehe.

Ta książka jest jak spotkanie z terapeutą. Niezwykle wyrozumiałym, konkretnym, kompetentnym. Autorka prześwietla schematy jakie tworzymy w swoich głowach, które trzymają nas tak mocno, że przejmują wręcz kontrolę nad naszym życiem. Co za tym idzie, utrudniają budowanie relacji, dostrzeganie własnych potrzeb, uczuć. Konstrukcja książki, w której zamiast suchej teorii, znajdziemy konkretne przykłady z życia, wskazówki, pozwala na odnalezienie w niej siebie i pomaga w podjęciu pracy nad relacją nie tylko ze sobą, ale i z innymi. Książkę polecam każdemu, szczególnie, gdy czujesz, że zaniedbałeś/aś siebie i nie wiesz jak ruszyć z miejsca. Poprzez treści w niej zawarte, autorka nie tylko otworzy ci oczy, ale i poprowadzi za rękę, dając nadzieję, że zmiana jest możliwa.