Co ma piernik do wiatraka i inne językowe rozkminy

Często się słyszy :

• „Piszesz jak kura pazurem” chociaż nie ma się pazurów,

• „Znać się jak łyse konie” chociaż ma się włosy,

• „Głośno jak w ulu” chociaż nigdzie nie ma pszczół.

Czas więc dowiedzieć się co „ma piernik do wiatraka” i „ gdzie pieprz rośnie”. Te i o wiele więcej związków frazeologicznych dzieci poznają z książki Weroniki Zych, która w sposób zabawny i ciekawy objaśnia wiele zagwozdek językowych. Sama byłam zaskoczona, że jest ich aż tyle.

Z książki dowiemy się również czym zajmuje się Etymolog, co to jest związek frazeologiczny i anagramy, i skąd się wzięły powiedzenia.

Po przeczytaniu tej książki dzieci będą już wiedzieć dlaczego zły humor można nazwać muchami w nosie, a nie pszczołami w kolanie, i dlaczego z konopi wyskakuje Filip, a nie Marcin czy Kuba.

Książka napisana jest w sposób humorystyczny i bardzo ciekawy. Wyjaśnia wiele powiedzeń, których używamy na co dzień, a nigdy nie zastawiamy się, skąd pochodzą i co dokładnie znaczą.

Książka na pewno będzie ciekawym prezentem dla tych dzieci, które zadają dużo pytań i są ciekawe świata. Polecam!

Ta książka to absolutny hit wśród dzieci w wieku szkolnym. Być może wiele z tych zwrotów jest już w użytku dzieci, jednak bardzo często są one powtarzane, bez znajomości ich znaczenia. Na przykład: „stawać okoniem”, „gdzie taki zimują”, „zbijać kokosy”, „nocny marek”, czy „mieć zielone pojęcie”.

Jestem przekonana, że takie językowe rozkminy zachęcą dzieciaki do odkrywania tajemnic języka polskiego.

Dodatkowym urozmaiceniem są pełne humoru ilustracje Marcina Wierzchowskiego.

Polecam wszystkim rodzicom, którzy chcą pokazać dzieciom, że język polski może być zabawny, przewrotny i wciągający jak najlepsza bajka.

Język polski potrafi być zaskakujący. Wszystko to za sprawą pewnych słownych połączeń, które w całości mają zupełnie inne znaczenie, niż pojedyncze słowa czytane oddzielnie.

Owe połączenia to związki frazeologiczne, których w ojczystym języku mamy całkiem sporo.

Ile razy zdarzyło Wam się powiedzieć "nie mam zielonego pojęcia"? Ja ciągle łapię się na tym, że używam tego zdania, już całkiem nieświadomie, gdy nie wiem, jak coś wytłumaczyć dziecku, gdyż zwyczajnie nie znam odpowiedzi na zadane pytanie. Moja córka w odpowiedzi zawsze dopytuje: "a dlaczego akurat zielonego?"

Dzięki fenomenalnej książce Weroniki Zych pt. "Co ma piernik do wiatraka i inne językowe rozkminy", mogłam dowiedzieć się, jakie jest pochodzenie tego związku frazeologicznego i dlaczego podkreśla się w nim barwę soczystej zieleni.

Autorka zebrała w swej książce ponad 90 popularnych zwrotów i podzieliła je na kilka grup. I tak w pierwszej kolejności czytelnik zaznajomi się z frazeologizmami pełnymi zwierząt, by w kolejnej części przejść do świata roślin (i zbędnych powiedzonek "ale lipa", czy "owijać w bawełnę"). Następnie przyjrzy się samemu sobie w części poświęconej człowiekowi. Ludzkie przyzwyczajenia i zachowania określone za pomocą powiedzeń doskonale obrazują, jacy tak naprawdę jesteśmy. Na końcu zebrane zostały związki frazeologiczne opisujące [Adres usunięty]. rzeczy i miejsca.

Wiele frazeologizmów brzmi dziś zabawnie, zaskakująco, ale i dosadnie, a w każdym skrywa się jakaś mądrość naszych przodków. I choć wiele popularnych, mocno zakorzenionych w języku polskim zwrotów ma swoje źródła w bliższej, bądź dalszej przeszłości, zdarzają się sytuacje, że powód użycia określonych słów w odpowiednim szyku nigdy nie został poznany. Możemy jedynie snuć domysły.

Doskonała to lektura dla znudzonej czasem językiem ojczystym młodzieży. Bawi nie raz do łez. Dodatkowym smaczkiem są precyzyjne dopasowanie ilustracje Marcina Wierzchowskiego.

Całość zasługuje na ocenę celującą, a ponad wszystko na uwagę czytelników.

Zachęcam - sięgnijcie po ten tytuł, a dowiecie się, gdzie pieprz rośnie.

Czy wiecie, że język polski potrafi być żartobliwy? 😉 „Co ma piernik do wiatraka?” Weroniki Zych to książka, która udowadnia, że nasze ulubione powiedzonka mają w sobie więcej humoru niż niejeden kabaret.

Autorka z lekkością rozkłada na czynniki pierwsze frazeologizmy, które powtarzamy na co dzień, a których znaczenie… no cóż, często brzmi jak czysta abstrakcja. Bo serio - co właściwie ma piernik do wiatraka? 🤔 Albo czemu mówimy, że coś jest „piękne jak z obrazka”, skoro każdy obrazek jest inny?

Kiedy jednak przyjrzymy się genezie powstania, powtarzanych przez pokolenia, powiedzonek okazuje się, że niosą ze sobą interesujące historie, które dodatkowo ubarwiają ich znaczenie.

Ta książka nie jest suchy wykład, a raczej dowcipne, pełne ciekawostek pogaduchy o tym, jak język polski potrafi sam z siebie robić nam psikusa. Do tego świetne ilustracje Marcina Wierzchowskiego sprawiają, że książkę czyta się z uśmiechem od pierwszej do ostatniej strony.

Idealna pozycja, żeby przypomnieć sobie, że polszczyzna to nie tylko zasady i wyjątki, ale też źródło niekończącej się frajdy. I wiecie co? Po tej lekturze nawet „groch z kapustą” zaczyna mieć sens 😉

Frazeologizm to połączenie kilku słów, którego znaczenie jest inne niż znaczenie poszczególnych słów.

Pamiętacie w szkole sporo się o tym mówiło. Często w życiu codziennym korzystamy z takich związków frazeologicznych ale czy znamy ich dokładne znaczenie i skąd się wzięły? Zadania wyjaśnienia wielu z nich podjęła się pani Weronika, która w przystępny sposób opowiada o najczęściej stosowanych frazeologizmach.

W książce znajdziemy ponad 80 frazeologizmów. Poznamy ich dokładne znaczenie i przeczytamy skąd się wzięły. Styl pisania jest lekki skierowany do młodzieży więc nie znajdziemy tam trudnych czy skomplikowanych słów. Książka nie jest nudna. Pani Weronika prowadzi nas przez kolejne wiadomości w sposób ciekawy i interesujący.

Poznajmy wspólnie jeden z omawianych związków:

DOSTAC KOSZA - dzis oznacza, że ktoś odrzucił nasze uczucia kiedyś znaczyło po prostu spotkać się z odmową.

"Żeby odkryć źródła tego związku, musimy cofnąć się do czasów...kiedy na drogach można było spotkać prawdziwych rycerzy...im też zdarzało się czasem nabroić. Kiedy jakiś rycerz coś przeskrobał...to stosowano pewną karę, a było nią..osadzenie delikwenta w koszu. Ten specjalny kosz, przypominający trochę klatkę, wystawiano na ulicy, aby wszyscy mogli przyjrzeć się okrytemu hańbą rycerzowi i się z niego pośmiać.

Podobną karę stosowano wobec kobiet, które "źle się prowadziły". Na dodatek w ich przypadku taki kosz wsadzano do wody."