Cmętarz zwieżąt

Była do druga książka S.Kinga która przeczytalam i stwierdzilam ze musze przeczytac wszystkie jego dzieła. Książka trzymająca w napięciu niekiedy nawet straszna . Moja ocena to 5 gwiazdek bo tylko tyle moge dac, ale to zdecydowanie za mało.

Jako fan twórczości Kinga aż wstyd się przyznać ale dosyć późno odkryłem tą książkę. Przeleżała i odczekała swoje kilka ładnych lat na półce, aż wreszcie przeczytałem kilka opinii, że warto ją przeczytać i jest jedną z najlepszych pozycji w dorobku Stephena Kinga. Jak to zwykle bywa w przypadku dużych nadziei przed czytaniem, rzeczywistość nie daje złudzeń. Tu sprawa ma się jednak inaczej. Książka, po przeczytaniu co najmniej kilkunastu pozycji z twórczości autora znajduje się w absolutnym top 3. Cały czas nie umiałem zrozumieć jak można nazywać tą kategorię książek jako horrory jeśli de facto one nie straszą. Po przeczytaniu Cmętarza Zwieżąt zmieniłem zdanie. Fabuła prowadzona ze strony na stronę w atmosferze grozy, która jest spodziewana ale i tak trzyma w napięciu i od książki nie da się oderwać. Polecam fanom autora i nie tylko.

Przeczytałam już wiele książek, ale jeszcze nigdy nie sięgnęłam po horror. Chyba bałam się samej świadomości, że treść mnie przerazi i nie będę w stanie dokończyć historii. Natknęłam się jednak na tę pozycję i postarałam zapoznać się z tym gatunkiem.

'Kiedy kochany zwierzak ginie na drodze, dzieciaki nigdy nie zapominają.'

Louis z żoną i dziećmi przeprowadzają się do domu w Ludlow. Pewnego dnia Ellie odkrywa ścieżkę za domem, po której wraz z tatą i sąsiadem, starym Judem idą przez las, aż trafiają do nietypowego i tajemniczego miejsca, które zostało nazwane Cmętarzem Zwieżąt. Jest to polana, na której od pokoleń dzieci chowają swoich zwierzęcych przyjaciół, gdy te umierają. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby za cmentarzem nie znajdował się wiatrołom, a za nim dalsza ścieżka... Dokąd prowadzi i jakie skrywa tajemnice?

'Tak to już jest w życiu, Ellie. Póki jesteś na ścieżce, nie dzieje się nic złego. Jeśli z niej zboczysz i nie dopisze ci szczęście, zgubisz się, a wtedy ktoś będzie musiał cię szukać.'

Podświadomie bałam się sięgać po tę książkę. Stephen King jest znanym autorem i wiem, że pisze świetne horrory. Obawiałam się tego, o czym wspomniałam na początku, że książka mnie przerazi do tego stopnia, że nie będę chciała czytać jej dalej. Tak się na szczęście nie stało.

Czy był to dobry wybór na początek? Pod względem ilości strachu na pewno. Nie mogę powiedzieć, że nie bałam się w ogóle, ale nie było też tak, że z powodu strachu miałam blokadę przed przewracaniem strony za stroną. Historia mnie wciągnęła i na swój sposób mi się podobała. Jednocześnie byłam świadoma, że to tylko fikcja i nie muszę się bać.

Autor przedstawił tajemniczą i mroczną historię, odrobinę strachu, ale także bohaterów wraz z ich przeżyciami i wewnętrznymi rozterkami. Poznajemy ich przeszłość oraz jej oddziaływanie na teraźniejszość i podejmowane decyzje. Świetnie wykreowana historia i bohaterowie, których chce się poznać.

'Louis czuł się bezradny i przerażony - nie bał się niczego nadnaturalnego, nie w tym jasnym słońcu, lecz jedynie możliwości, że zaczyna tracić rozum - zupełnie jakby ktoś okręcił jego ciało długim, niewidzialnym drutem, który teraz bardzo szybko rozkręcał.'

Stephena Kinga nikomu chyba nie trzeba przedstawiać. Jeśli jednak nie sięgacie po tego typu literaturę, a chcielibyście wyrobić sobie na jej temat własne zdanie to polecam sięgnąć po tę pozycję. Ja nie żałuję, że to zrobiłam i jestem zadowolona z podjętej decyzji. Warto poznać historię Juda, Louisa, Rachel i ich dzieci. Oraz kota Churcha...

'Nagle pojął, że się boi, tak jak boimy się, kiedy niespodziewanie chmura przesłoni słońce, a my słyszymy dochodzące nie wiadomo skąd tykanie.'

Po przeczytaniu książki bacznie obserwuje koty jeśli znajdują się w moim otoczeniu. Oto moja recenzja.

Jestem czytelnikiem, którego bardzo trudno wystraszyć. W zasadzie udało się to tylko jednej książce. Był nią „Cmętarz zwieżąt” Stephena Kinga.

Stephen King (pisze także pod pseudonimem Richard Bachman) urodził się 21 września 1947 w Portland. Jako dziecko był świadkiem nieszczęśliwego wypadku – jeden z jego przyjaciół został potrącony przez pociąg i zmarł. King zanim odniósł sukces jako pisarz pracował, jako nauczyciel języka angielskiego w szkole. W 1973 roku ogromny sukces literacki odniosła jego pierwsza powieść „Carrie”. Od tamtej pory jego książki rozeszły się w nakładzie przekraczającym 350 milionów egzemplarzy, co czyni go jednym z najbardziej poczytnych pisarzy na świecie. Jest wielokrotnym zdobywcą Nagród Brama Stokera i British Fantasy Award. W 1999 roku został potrącony przez samochód. Jego obrażenia – wielokrotne złamanie biodra, połamane żebra i uszkodzone płuco – unieruchomiły go w szpitalu na prawie trzy tygodnie. King przez ponad dziesięć lat miał problemy z alkoholem i narkotykami. Jego dwaj synowie – Owen King oraz Joe Hill – są również pisarzami.

Zazwyczaj przeprowadzka to początek nowego życia, ale dla rodziny Creedów stała się początkiem końca. Na świecie istnieją dobre i złe miejsca. Nowy dom w Ludlow był niewątpliwie dobrym miejscem – przytulną, przyjazną wiejską przystanią po zgiełku i chaosie Chicago. Cudowne otoczenie Nowej Anglii, łąki, las; idealna siedziba dla młodego lekarza, jego żony, dwójki dzieci i kota. Wspaniała praca, mili sąsiedzi – i droga, po której nieustannie przetaczają się ciężarówki. Droga i miejsce za domem, w lesie, pełne wzniesionych dziecięcymi rękami nagrobków, z napisem na bramie: Cmętarz żwieżąt ( cóż, ortografia bywa trudna…).

Uwielbiam tę książkę. Jest to jedna z tych powieści Króla, dzięki którym stał się dla mnie pisarzem numer jeden. „Cmętarz żwieżąt” nie ma słabych punktów. Książka wciąga od samego początku. Pierwsze kilkadziesiąt stron nie zapowiada niczego niezwykłego. Małżeństwo z dwojgiem dzieci i kotem wprowadza się do nowego domu. Młodzi, zdrowi, spełnieni zawodowo. Do tego jeszcze wspaniali sąsiedzi, z którymi bardzo szybko się zaprzyjaźniają. Sielanka nie trwa jednak długo. Wszystko zaczyna się zmieniać w chwili, gdy zwierzak Creedów zostaje przejechany przez ciężarówkę. Od tego momentu akcja zaczyna co raz bardziej przyśpieszać, żeby na samym końcu totalnie rozłożyć czytelnika na łopatki. Dla mnie końcówka „Cmętarza żwieżąt”, a właściwie jego ostatnia strona, a może nawet ostatnie zdanie, jest zdecydowanie najlepszym zakończeniem, jakie kiedykolwiek wyszło spod ręki Stephena Kinga. Kilka ostatnich słów sprawiło, że po zakończeniu tej lektury, gęsia skórka okryła całe moje ciało, a sen nie przychodził bardzo długo. Ogólnie powieść jest tak bardzo realistycznie napisana, że momentami aż czuje się ten zapach kota, którego nie można się pozbyć na żadne sposoby.

Miłośnicy twórczości Mistrza grozy odkryją w czasie czytania nawiązania do innych utworów Króla np. do „Cujo”. Nie zabrakło także często stosowanego przez autora kończenia rozdziału zdaniem: Wtedy widział go po raz ostatni żywego. Panie King, jak ja Pana za to nienawidzę. Przez takie zabiegi, już zupełnie nie potrafię się odkleić od czytania Pańskich książki, ponieważ muszę się wtedy dowiedzieć, w jaki sposób ten ktoś umiera 🙂

Rodzinę Creedów polubiłem od pierwszych stron. Mistrzowi grozy udało się stworzyć bardzo interesujące postacie pod kątem psychologicznym. Przemiana, jaka zachodzi w Louisie to prawdziwy majstersztyk. Z początku racjonalny i opanowany pan doktor, który pod wpływem tragedii i rozpaczy za bliskimi popada w coraz większe szaleństwo. Czyta się to rewelacyjnie.

„On kupił jej 6 sukienek, a ja wskrzesiłem z martwych jej pieprzonego kota. Kto kocha ją bardziej?!”

Na podstawie książki został w nakręcony film, który nosi tytuł „Smętarz dla zwierzaków”. Niestety zupełnie nie trzyma poziomu pierwowzoru i spokojnie można go sobie darować.

„Cmętarz zwieżąt” to bez wątpienia jeden z lepszych tytułów w dorobku autora. W moim prywatnym rankingu jest to absolutny ścisły top utworów napisanych przez Kinga. Król poruszył w nim bardzo ważny temat – marzeń o zmartwychwstaniu i jego konsekwencjach. Stawia pytanie, co Ty Szanowny Czytelniku zrobiłbyś na miejscu Louisa? Polecam tę powieść wszystkim miłośnikom twórczości autora „Zielonej Mili”, oraz wszystkim tym, którzy lubią się bać w czasie czytania. Naprawdę warto przeczytać „Cmętarz zwierząt”. Choćby tylko dla tego niesamowitego zakończenia.

Opinia pochodzi z mojego bloga: [Adres usunięty]

"Cmętarz zwierząt" jest świetnie wymyśloną i skonstruowaną historią rozpoczynającą się zwyczajnie - przeprowadzką rodziny do nowego domu. Wszystko wygląda sielankowo - jednak za tą fasadą normalności kryje się tajemnicza historia pobliskiego cmętarza zwieżąt, na którym dzieciaki grzebią swoich pupili. Gdy główny bohater odwiedza to miejsce, kolejne tragiczne wydarzenia są już tylko kwestią czasu. Książka wciąga i trzyma w napięciu, jak to zwykle u Kinga. Polecam.

Czy książki mogą sprawić, że nie zaśniemy bez włączonej lampy? Czy sprawią, że zerknięcie w lustro będzie wymagało od nas ogromnych pokładów odwagi? Czy odróżnimy rzeczywistość od przerażających wydarzeń wiążących nas z paranormalnym światem ukazanym w powieści?

Książek Stephena Kinga nigdy nie czytałam. Nie wiem dlaczego, lecz myślę, że zastanawianie się nad tym niewiele wniesie do clue całej opinii. „Nie należy wierzyć, iż istnieją granice grozy, który zdolny jest przyjąć ludzki umysł.” Powieść ukazuje nam historię Louisa Creeda i jego rodziny. Ich nowy dom w Ludlow był przytulną, cichą przystanią – miejscem tak bardzo różnym od ogromnego, głośnego Chicago. Wszystko byłoby idealnym rozpoczęciem nowego życia, gdyby nie jedno miejsce, które na zawsze odmieniło losy miasteczka. „Albowiem mężczyzna i kobieta są jak kwiaty w dolinie, które kwitną dziś, by jutro spłonąć w ogniu czasu. Człowiecze życie jest jak pora roku. Przychodzi i odchodzi.” Książka ta niewątpliwie jest jedną z tych niecodziennych i intrygujących powieści, jakie do tej pory przeczytałam. Niestety, pomimo lekkiego pióra Kinga i ciekawej fabuły – całość nie wywarła na mnie takiego wrażenia, jakiego się spodziewałam. Uwierzcie lub nie, lecz próbowałam chyba wszystkiego, by naprawdę móc się, choć odrobinę przestraszyć – czytałam nocą, czytałam przy osobliwych podkładach muzycznych i nic nie sprawiło, żeby moje ręce pokryły się gęsią skórką. No cóż, po horrorze spodziewałam się czegoś więcej. „Śmierć jest tajemnicą, a pogrzeb – sekretem.” Autor pisze prostym językiem, przez co czytelnik nie męczy się czytając książkę, która zawiera tak dużo szczegółów. To jest niewątpliwie dobry aspekt całej powieści. Są jednak rzeczy, które mnie niemiłosiernie denerwowały przy czytaniu „Cmętarza zwieżąt”, a były nimi ciągłe wtrącenia w tekście, które niczego nie wnosiły do fabuły. Być może jestem jedną z niewielu osób, którym tego typu zabieg nie jest do szczęścia potrzebny – nieszczególnie mnie interesuje, czy dany bohater ma na sobie po raz pierwszy w życiu eleganckie buty, czy nie. Pomimo wielu rzeczy, które nie przypadły mi do gustu, muszę powiedzieć, że sama historia jest bardzo ciekawa i przejmująca, a bohaterowie są ludzcy oraz prawdziwi. „To szaleństwo, lecz sam fakt, że było szaleństwem, sprawiał, że stawało się niewiarygodnie podniecające.” Pierwsze rozdziały nie zachęcały mnie do skończenia tej powieści, lecz później było już tylko lepiej i ostatnie rozdziały były naprawdę dobre. Mimo wszystko nie przestraszyłam się przy nie ani razu, a w klasyfikacji horroru to dla mnie za mało. Myślę, że mogłam wybrać inną powieść jako tę, od której powinnam była zacząć swoją przygodę z twórczością Stephena Kinga. Mam nadzieję, że następnym razem będzie lepiej.

[Adres usunięty]

Polecam.Była to moja pierwsza książka Kinga którą przeczytałam i stałem się jego fanką.Na prawdę momentami mnie przerażała.Na pewno została w pamięci do dziś i jest książką którą zawsze polecam dla kogoś kto nigdy nie czytał powieści Kinga.

Akademicki lekarz Louis Creed wraz z żoną i dwójką kilkuletnich dzieci wprowadza się do posiadłości w Ludlow w stanie Maine. Zdaje się, że w nowym miejscu zamieszkania ta przeciętna amerykańska rodzina żyć będzie długo i szczęśliwie. Ale nic z tego. Znajdująca się tuż obok domu Creedów ruchliwa droga, regularnie zbierająca obfite żniwo w postaci śmiertelnie potrąconych zwierząt, oraz położony nieopodal "cmętarz zwieżąt", emanujący złowieszczą i tajemniczą mocą, wraz ze splotem pewnych tragicznych wydarzeń w krótkim czasie zmienią życie Louisa i jego rodziny w piekło...

Stephen King uważany jest za mistrza literackiej grozy. "Cmętarz zwieżąt" to przykład potwierdzający tę tezę w stu procentach. Już od pierwszej strony ma się wrażenie, że rodzinna sielanka Creedów to tylko gra pozorów, preludium jakiejś bliżej nieokreślonej tragedii. Wraz z kolejnymi rozdziałami, w których poznajemy mroczną tajemnicę "cmętarza zwieżąt", atmosfera gęstnieje, a czytelnicze napięcie wzrasta wprost proporcjonalnie do ilości przeczytanych stron. Szukacie nudy? W tej powieści Kinga nie znajdziecie jej w ani jednym zdaniu. Znajdziecie tu natomiast to, co charakteryzuje dobry kingowski thriller - tajemniczość, nieprzewidywalność, ludzkie szaleństwo, ponadprzeciętne emocje, mistycyzm, zawsze trudną do zaakceptowania śmierć i wszechobecną niewiedzę głównego bohatera, który otumaniony osobistą tragedią gubi się w rzeczywistości, nie wiedząc, co dzieje się naprawdę, a co jest tylko sennym koszmarem. Na podstawie postaci Louisa Creeda King dokonał głębokiego wglądu w psychikę człowieka i jego zachowanie, oceniane subiektywnie przez pryzmat własnych odczuć, myśli i doświadczeń, zwłaszcza tych tragicznych, które wypaczają racjonalność ludzkich poczynań. A co Wy zrobilibyście na miejscu Louisa? Czy miłość do rodziny może być usprawiedliwieniem skrajnie szalonego postępowania?

Po lekturze "Cmętarza zwieżąt", nie ma siły, czytelnik musi chwilę przystanąć nad psychologicznym aspektem człowieczej natury i zajrzeć w jej nigdy do końca niezbadaną głębię. Ta powieść porusza, zastanawia, fascynuje, przeraża i szybko nie daje się zapomnieć; pozycja obowiązkowa dla każdego fana dobrej literatury z pogranicza mroku.

W porównaniu do większości ocen, moja jest dość niska, ale może nie znam się na książkach do tego stopnia, aby oceniać, która z nich zasługuje na miano wielkiego dzieła, a która nie.

Od dawna słyszałam wspaniałe opinie na temat utworów Kinga, a także stylu pisarza, chciałam przeczytać jego książkę, będąc przekonaną, że niezależnie od wyboru będzie to strzał w dziesiątkę.

Wybrałam "Cmętarz zwieżąt", ponieważ zaciekawił mnie opis oraz, jak zawsze u Kinga, nieprzeciętnie dopracowana okładka. Liczyłam na pełną tajemnic historię, pozbawioną zbyt wielu elementów fantastycznych. Niestety, w książce występuje wiele nadprzyrodzonych zjawisk, czego mogli domyślać się znawcy utworów Kinga, ale nie ja. Co do historii rodziny Creedów, jest w miarę ciekawa, ale nie do tego stopnia, aby przeczytać ją jednym tchem.

4/5, ponieważ nie do końca książki z elementami SF czy tam fantasy (a niewątpliwie ożywianie zmarłych ludzi/zwierząt tu się kwalifikuje) to moja bajka. Bardzo przeżywałam tę książkę, wzruszła mnie gdy najpierw zginął Church, a potem mały Gage. Przerażała niejednokrotnie, ale i powodowała uśmiech. Na rozwój akcji trzeba troszkę poczekać, ale na końcu i tak pada u mnie stwierdzenie - Stephen, chcę przeczytać wszystkie Twoje książki.