Cienie. Komisarz Jakub Mortka. Tom 5

Rewelacja.Czytałam tą książkę z ogromną przyjemnością, bo to zupełnie inny styl pisania wśród polskich pisarzy kryminałów. Mamy tutaj świetnie skonstruowaną intrygę, mamy współczesną Warszawę, gangsterów, powiązania z policją, sprawy prywatne i ciekawych bohaterów.Tu intryga poprowadzona jest mistrzowskim piórem i przyprawia o zawrót głowy.Sporym atutem są tu portrety portrety policjantów i przestępców ,że można by z nich zrobić wystawę i analizować po kolei, gdyż każdy robi wrażenie.

W tej części Kuba Mortka dowiaduje się, że jego przyjaciel, którego broń służbowa została znaleziona na miejscu zbrodni, zniknął.Mortka wie, że najbliższe tygodnie zapowiadają się ciężko. Nie ma pojęcia jednak o skali trudności i kalibrze sprawy, która powiąże nie tylko głównych gangsterów Warszawy, ale i wysoko postawionych policjantów.

"Cienie" to powieść od której trudno się oderwać.Autor wyraźnie pokazuje, że przeszłość nas zawsze dopadnie, że każde zło musi zostać napiętnowane ,i że zadośćuczynienie jest ważne.A wszystko to W.Chmielarz robi w niebanalny sposób, igrając z czytelnikiem i serwując mu absolutnie zaskakujący finał. Polecam

W podejrzanych okolicznościach ginie żona i córka dobrze znanego gangstera, a na miejscu zostaje znaleziona policyjna broń. Na tapecie wciąż jest sprawa zgwałconego młodego chłopaka, a nagranie przestawia słynnych polityków. Czy te dwie sprawy mają ze sobą coś wspólnego?

Nieco zwlekałam z rozpoczęciem “Cieni”. Nie mogłam uwierzyć w te wszystkie ciepłe słowa, które padły pod adresem autora i jego najnowszej książki. Uwielbiam kryminały i dlatego coraz trudniej mnie zaskoczyć, a moje wymagania wciąż rosną. A jak było tym razem- na plus czy na minus?

„Cienie” to piąta część cyklu z Jakubem Mortką. Piąte spotkanie dla wszystkich fanów i pierwsze dla mnie. Nigdy wcześniej nie miałam sposobności poznać kryminałów autorstwa Chmielarza, choć sporo na ich temat słyszałam. Muszę jednak przyznać, że sięgnięcie po ostatnią część serii nie okazało się większym problemem. Autor powraca w powieści do przeszłości bohaterów, wspomina najważniejsze wydarzenia, przypomina jak rozwinęła się ich kariera w wydziale i co doprowadziło ich do miejsca, w którym znajdują się teraz. Dzięki temu nie czułam zagubienia, nie miałam wrażenia niedoinformowania. A nawet poczułam, jakbym trochę te postacie już znała i kojarzyła. Dlatego jeśli dopiero zastanawiacie się nad rozpoczęciem cyklu- nie, nie musicie czytać po kolei, autor zadbał, żeby przygodę z jego twórczością można było zacząć w dowolnym momencie.

W najnowszej powieści Chmielarza przeszłość odgrywa zresztą rolę niebanalną. Na wierzch wypływa mnóstwo tajemnic, powracają stare sprawy, wydarzenia sprzed kilku lat ponownie zajmują miejsce pierwszoplanowe. Różnego rodzaju przekłamania, mniejsze i większe przestępstwa, fascynująca mieszanka dobra i zła. Takie tematy nigdy nie nudzą i pozwalają autorowi pokazać bogactwo wyobraźni i literacki talent. Uwielbiam przeszłość, która z łomotem dobija się do drzwi bohaterów. Intymne sekrety, mroczne zagadki, intrygujące sny- te elementy po prostu muszą zwiastować książce powodzenie.

Tym razem nie mogło być oczywiście inaczej. Chmielarz buduje napięcie w oparciu o tajemnice sprzed lat. Na kolejnych stronach poznajemy świat policji i prokuratury z różnych perspektyw. Przekonujemy się jak cienka granica łączy dobro i zło, jak łatwo się zatracić we władzy i jak wiele można stracić na pozornie drobnych przewinieniach. W tej powieści nic nie jest takie, jakie się wydaje. Nie można jednoznacznie ocenić bohaterów, niełatwo zrozumieć wszystkie motywy, wątki kryminalne zostały wzbogacone psychologicznymi, a czytelnik otrzymał intrygujący miks, jakiego nie sposób nie docenić.

Bardzo podobał mi się klimat powieści. Chmielarz stworzył duszną atmosferę, na którą składają się wydobywane na światło dzienne sekrety, strach towarzyszący ich wypłynięciu, gorliwość policji w celu złapania nieuchwytnych od lat przestępców, zwroty akcji i świetne zakończenie. Wkraczamy w ten świat powoli, niespiesznie poruszamy się w jego granicach. Nie czytamy przesadnie szybko, bo przecież się nie pali. To kryminał, w którym sporo się dzieje, a jednak akcja nie gna do przodu na łeb, na szyję. Angażujemy się, poświęcamy uwagę, czytamy w skupieniu i nie zastanawiamy nad upływem kolejnych stron.

I jak dla mnie to wcale nie Mortka gra w tej powieści pierwsze Skrzypce. Najbardziej polubiłam aspirantkę Suchą. Nigdy nie potrafię przejść obojętnie obok takich silnych, dynamicznych i pewnych swego bohaterek. Sucha to kobieta zdeterminowana, nastawiona na osiągnięcie celu, ambitna i inteligentna. Jak dla mnie to ona wysunęła się na główny plan, to ona najmocniej zapadła mi w pamięć i to dzięki niej do tej serii wrócę.

„Cienie” zrobiły na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Dobrze poprowadzona akcja idzie w parze z przemyślaną i interesującą fabułą oraz dojrzałym stylem autora. Bardzo chętnie poznam pozostałe części, choć może tym razem od początku.

Wytrawny kryminał, pełen zawiłości, powiązań, mieszanki świata przestępczego, biznesu, policyjnej hierarchii. Wszystko doprawione świetnym stylem pisania i niepodważalnym talentem autora do wciągania czytelnika w skomplikowaną opowieść. Byłam pod wrażeniem wyraziście wykreowanych postaci. Muszę jednak koniecznie sięgnąć do poprzednich części serii, gdyż czuję niedosyt, spowodowany brakiem znajomosci poprzednich wątków. Zakończenie prowadzone było w takim tempie, że nawet chwilowe rozproszenie uwagi skutkowało koniecznością czytania danego fragmentu kolejny raz. Mimo to książka zasługuje na wysoką ocenę i powinna przypaść do gustu fanom kryminałów.

Przeczytałam bardzo dobre "Cienie" Wojciecha Chmielarza i zastanawiam się, jaki mają związek z kapitalnymi "Wyleczonymi" Alicji Horn. Czy pseudonim Horn ma coś wspólnego z Chmielarzem? Na przykład analogicznie do Remigiusza Mroza i Ove Løgmansbø.

W cyklu gliwickim Wojciecha Chmielarza główny bohater to Dawid Wolski, a w "Wyleczonych" główną bohaterką jest Marta Wolska. Ostatnia dotychczas opublikowana część cyklu, "Wilkołak" wychodzi tuż przed "Wyleczonymi". Wieść gminna niesie, że cykl o Marcie Wolskiej to trylogia, tak jak cykl gliwicki.

Czy w końcówce (s. 473) wydanych w 2018 r. "Cieni” zawarta jest wskazówka dotycząca "Wyleczonych”? - "Nienawidził szpitali. Ilekroć miał do jakiegoś wejść, cierpła mu skóra, a wnętrzności kurczyły się w jamie brzusznej, jakby wszystkie chciały się schować pod osłoną żeber. Wiedział, że to uczucie było irracjonalne. Statystycznie rzecz ujmując, więcej ludzi ze szpitali wychodziło wyleczonych, niż umierało, ale nie potrafił tego przezwyciężyć. Jego dziecięcy umysł zapamiętał szpital jako miejsce, gdzie na pacjentów czeka śmierć.” Jak przeczyta się "Wyleczonych", to staje się jasne, o co z tym umieraniem może chodzić...

Nie tak dawno pisałam Wam, że lubię czytać serie z zachowaniem porządku chronologicznego. Ale nie zawsze mi się to udaje. Taki już los mola książkowego - czytamy to, co aktualnie jest pod ręką. A ponieważ "Podpalacz", pierwsza książka w serii bardzo przypadła mi do gustu i "Cienie" leżały tuż obok, postanowiłam przymknąć oko na chronologię i zabrać się za lekturę.

Całe szczęście! Bo jak się okazało, powyższy tom w serii z komisarzem Jakubem Mortką okazał się jeszcze lepszy niż poprzedni. Oczywiście to jeden z tych cyklów, w którym śmiało możecie przebierać według uznania, a jedyne fakty jakie mogą być niedopowiedziane bez zachowania kolejności czytania to te, na temat życia prywatnego głównego bohatera. Jednak osobiście przeskoczyłam od pierwszej części od razu na piątą i podczas lektury nie czułam się w żadnym stopniu zdezorientowana.

Komisarz Mortka to osobowość nie byle jaka: pewny siebie i niezwykle ambitny potrafi dostosować stan ducha do aktualnych wydarzeń. Czasami porywczy, nieprzewidywalny i bezkompromisowy zmienia się nieoczekiwanie w spokojnego mężczyznę o nieprzeniknionej twarzy. Wszystkie jego oblicza jednak wydają się idealnie zgrane z jego naturą. Taka kreacja stanowi duży plus dla całej serii - okazuje się bowiem, że można wykreować bohatera na wzór każdego z nas, który mimo swojej wszechstronnej natury również popełnia błędy i w wybranych sytuacjach nie zawsze sobie radzi tak jak powinien. To jedynie zbliża go do czytelnika i pozwala nawiązać z nim nić porozumienia.

Tym razem fabuła wydaje się mocniejsza w przesłaniu - z jednej strony mamy gangstera, któremu zastrzelono córkę i partnerkę. Strzał padł z broni podkomisarza Kochana, który przepadł bez śladu jedynie informując Jakuba, że jest niewinny. Z drugiej strony mamy polityków, którzy dopuścili się okropnej zbrodni na chłopcu, który w efekcie popełnił samobójstwo. I niestety, wydaje się, że pozostają bezkarni. Na pozór dwie różne sprawy łączą się ze sobą wraz z rozwojem fabuły, więc warto śledzić z zaangażowaniem tekst od samego początku by nie pogubić się w połowie. Tym bardziej, że autor postawił na mnogość postaci i ich osobowości, przez co zapamiętanie ich wszystkich wymaga trochę wysiłku włożonego przez czytelnika.

Po raz kolejny spędziłam miło czas pozwalając porwać się zagadce kryminalnej zaproponowanej przez Wojciecha Chmielarza. To dobra seria, rokująca na przyszłość, ponieważ z tomu na tom robi się co raz lepiej. "Cienie" to mnogość postaci, zaskakujące zwroty akcji i dobre zakończenie. Ale to co cieszy najbardziej, to lekka forma - nie trzeba wiele by zaangażować się w śledztwo i dobrze przy tym bawić.

Czytałam kilka wcześniejszych książek Chmielarza i nie wszystkie mi się podobały. Cykl książek o Mortce bardzo. Fajne jest to, że nie trzeba ich czytać chronologicznie. Co do głównego bohatera to wyrazista i fajnie wykreowana postać. Nie tylko ON zresztą. Akcja pędzi jak szalona a książka trzyma w napięciu do samego końca. Jest odrobinę zabawnie a trochę strasznie, ale na pewno nie nudno. No i to zakończenie! Nigdy bym na to nie wpadła :) Ogromny plus za okładkę. Jest dużo lepsza od poprzednich.

Cienie to kolejny tom przygód komisarza Jakuba Mortki prowadzącego kolejne zawiłe śledztwo, obecnej partnerki aspirantki Suche, która wpadła na trop wielkiej afery i jego byłego partnera Kochana, który został oskarżony o zabójstwo. Pojawia się także znany z Podpalacza gangster Borzestowski. Ostro namiesza.

Książka rozpoczyna się mocno, okrutnie. Na tych wydarzeniach (ale nie tylko) oprze się gro fabuły.

W podwarszawskim Milanówku, brutalnie zostają zamordowane dwie kobiety, córka i żona słynnego gangstera Wilka. Dalej zgodnie z powiedzeniem mistrza filmowych thrillerów, jest tylko lepiej.

Swoje śledztwo prowadzi także Sucha. Uparta policjantka wpada na trop afery seksualnej i idzie uparcie tym tropem. Próbuje rozwikłać sprawę nagrania z ukrytej kamery, na którym widać, jak kilku mężczyzn gwałci młodego chłopaka. Sucha dociera do najbrudniejszych, najbardziej obrzydliwych zakątków warszawskiego półświatka. Co z tego wyniknie?

Cienie, podobnie, jak wcześniejsze książki Chmielarza, są powieścią wielowątkową i wielopłaszczyznową. Autor kontynuuje wątki znane z wcześniejszych tomów, ale także dodaje nowe, z których część pozostaje w zawieszeniu, co daje nadzieję na kolejne książki z Jakubem Mortką w roli głównej.

Pomiędzy bardzo zręczne zagadki kryminalne i świetnie prowadzone śledztwa Chmielarz wplata sporo wątków prywatnych swoich bohaterów. Dotyczą one przede wszystkim Mortki, który ciągle próbuje ułożyć sobie życie prywatne, ale nie tylko jego.

Poza tym śledzimy rozwój Warszawy z 2010 roku. Właśnie otworzono Centrum Nauki Kopernik, rusza także budowa Stadionu Narodowego, Mundial za pasem.

Dzieje się w Cieniach, oj dzieje i to nie tylko od strony kryminalnej.

Książka, jak to u Chmielarza, jest ostra mocna, ale nie wulgarna. Z wieloma postaciami, zachowaniami, miejscami można się identyfikować. Autor mocno osadził najnowszą część serii w polskich realiach.

Szczególne brawa należą się autorowi za dwie kobiece psotaci- aspitrantki Suchockiej i Anny Kocha, żony policjanta Kochana. Chmielarz świetnie wniknął w kobieca psychikę, pokazał wnętrze kobiecej duszy, doskonale pokierował poczynaniami bohaterek.

Zachęcam do lektury, czyta się świetnie.

Jakub Mortka ma do rozwikłania ogromnej wagi zadanie. Na jego barkach ciąży sprawa z morderstwem dwóch kobiet, oraz broni Kochana znalezionej w pobliżu ciał. To wystarczy, żeby człowieka przygnieść, a tu nagle pojawia się jeszcze Sucha, z nagraniem w którym mężczyźni gwałcą młodego chłopaka, z siniakami na twarzy i prośbą w oczach. Nie pozostaje nic innego tylko złączyć siły i wspólnie siąść nad problemami.

Ta książka ma prawie 500 stron. I jest to 500 stron dobrze zaplanowanego kryminału. Ten gatunek nie jest moim ulubionym, a jednak od czasu do czasu lubię po niego sięgnąć. Szczególnie gdy wiem, że tej pozycji trzeba dać szansę. Miałam ogromne wymagania co do tego autora… i nie pomyliłam się.

Sposób w jaki Autor posługuje się słowem jest zadziwiający. Wpadłam. Przepadłam. Kompletnie. Książka napisana jest tak, że tak naprawdę dnie da się przewidzieć następnego rozdziału. Różnego rodzaju wątki przeplatają się ze sobą, po to, żeby potem stworzyć spójną całość. Jestem zdumiona jak sprytnie zaplanowana była cała historia i na pewno jeszcze przez długi czas będę ją wspominać.

Co prawda dłużyło mi się jej czytanie, ale nie przez to, że mnie nudziła, lub mi nie przypadła do gustu tylko po prostu sama z siebie robiłam przerwy, żeby mieć czas na zastanowienie się nad nią. Analizowałam wszystko co przeczytałam i czasami wydawało mi się to lekko absurdalne, a potem czytałam dalej i nagle „Faktycznie! Dlaczego o tym nie pomyślałam?!”

Bohaterowie są do bólu prawdziwi. Popełniają błędy, potykają się, upadają, a potem podnoszą. Są posiniaczeni przez życie. Czasami miałam wrażenie jakbym oglądała to wszystko z okna, a cała akcja działa się przede mną.

Te intrygi, zagadki, problemy… na pozór wszystko się różniło, a tak naprawdę każdy wątek mający swoją własną nitkę na końcu splótł się z resztą w potężny sznur. To była jedna wielka całość.

Moje emocje czasami nie wytrzymywały tych sekund niepewności i ciężko było je trzymać w ryzach, ale opłacało się. Uważam, że ta książka to istny majstersztyk. Dlatego polecam każdemu kto ma mocne nerwy i jest gotowy na ostrą przejażdżkę z bohaterami. Pozwól się wciągnąć w świat pełen intryg i akcji!

[Adres usunięty]

Komisarza Mortkę poznajemy przy okazji zabójstwa, a raczej przy badaniu miejsca zdarzenia. Zostaje ON wezwany do Milanówka, by przyjrzeć się osobiście miejscu zbrodni, którym jest dom gangstera. Wilk o którym mowa, zaginął 6 lat wcześniej wraz z dwoma innymi kolegami po fachu, w bliżej niewyjaśnionych okolicznościach. Ofiarami są dwie kobiety - żona Wilka i jego córka. Może nie byłoby w tym nic zbytnio "śmierdzącego", gdyby nie fakt, że sprawą zaginięcia Wilka po latach zajął się podkomisarz Kochan. Mało tego, to właśnie jego służbową broń znaleziono na miejscu zdarzenia. Dodatkowo sam Kochan rozpływa się w powietrzu i nikt nie wie, gdzie znajduje się oskarżony o zabójstwo podkomisarz. Właśnie, czy aby na pewno nikt?

Mortka jest jedyną osobą, której ufa Kochan i to właśnie jego prosi o pomoc, tłumacząc, że ktoś go zwyczajnie wrabia. Musi zaufać bezgranicznie Mortce, bo to jedyne wsparcie na jakie może liczyć.

Równocześnie aspirantka Anna Suchocka (Sucha) zaczyna prowadzić prywatne śledztwo dotyczące nagrania z ukrytej kamery, na którym kilku mężczyzn gwałci młodego chłopaka. Udało się jej przypisać tożsamość kilku z nich - to wysoko postawieni politycy, którzy z łatwością mogliby zdusić problem w zalążku. Do wzięcia sprawy w swoje ręce przemawia także fakt, że ofiara gwałtu popełniła samobójstwo. Sucha jest zdeterminowana, by osoby widoczne na nagraniu dosięgła kara.

Mortka i Sucha postanawiają stworzyć duet i pomóc sobie wzajemnie. Wiele zła błąka się po mieście bliżej niż myślą. Sami staną oko w oko z ogromnym zagrożeniem. Ponadto nie wiedzą, że ich sprawy się łączą. W jaki sposób? Musicie dowiedzieć się sami!

Czy przyjaźń Mortki i Kochana przetrwa tak wielką próbę? Czy Sucha dowie się całej prawdy? Czy uda się jej ukarać zwyrodnialców? W jaki sposób łączę się obie sprawy? Komu sprzyja wina Kochana? Komu mogą zaufać? Co naprawdę stało się z Wilkiem? Kto zabił jego córkę wraz z żoną i dlaczego? Czy naprawdę znając kogoś kilkanaście lat wiemy o nim wszystko?

Czy przeszłość da się wyłączyć? Czy da się ją wyeliminować z życia udając, że nigdy jej nie było? Czy może właśnie ona nieustannie nam towarzyszy? Ciągnie się za nami jak cień. Znika w te pogodne dni i daje złudzenie, że jest w porządku, że dała nam spokój, by wrócić, kiedy tylko zaczyna zmierzchać...

Czasem obawiam się wielowątkowości w powieściach, bo -bądźmy szczerzy- nie zawsze wszystko przybiera taką formę, jaką powinno. Albo lektura zaczyna ciągnąć się jak flaki z olejem albo widać, że wszystko zaczyna się sztucznie i niesmacznie łączyć i wyjaśniać. Czy tak było i w tym przypadku? NIE! Za co wielkie ukłony w stronę autora. Książka trzyma w napięciu od pierwszych stron i trzyma fason, aż do ostatniej strony (szczególnie do niej!). Postacie, humor, język, wyczucie ,jednym słowem - WSZYSTKO jest na jak najwyższym poziomie. Nigdy nie oceniam książek według skali, ale gdybym musiała to zrobić to zdecydowanie 11/10 :) !

Koniec gadania, biegnijcie czytać!

Tak szczerze mówiąc, troszkę się zawiodłam. "Cienie" zaczynają się dosyć dynamicznie, po czym troszkę spada "napięcie?" i przy każdym następnym rozdziale utrzymywał się na tym samym poziomie. Jak dla mnie akcja książki była średnia i troszkę przewidywalna. Po tej książce niestety spodziewałam się czegoś innego. Przyznam jednak, że zakończenie mimo reszty fabuły, jednak zrobiło na mnie wrażenie i wbiło mnie w fotel.

Plusem tej książki zdecydowanie są bohaterowie. Komisarz Mortka to bardzo fajnie i dobrze wykreowana postać. I jak na komisarza przystało jest ambitny i opanowany, a na dodatek uparty i zadziorny. Jako gliniarz jest dobry w tym co robi, a co do relacji z kobietami ... no cóż .. (przeczytacie zobaczycie ! :D ). Zwłaszcza, że drugą postacią z głównych bohaterów to właśnie płeć żeńska. Uparta i niezależna Sucha, która powiedziałabym, że ma problemy z emocjami, przez co niektóre dialogi i sceny doprowadzały mnie do refleksji. Bardzo polubiłam ten duet, czego nie mogę powiedzieć o pozostałych postaciach z powieści. Jest ich na prawdę dużo, przez co nie możemy ich do końca poznać. Możliwe, że są one lepiej opisane w wcześniejszych częściach serii, dlatego zastanawiam się czy ich również nie przeczytać.

Klimat tej książki momentami mnie przytłaczał, ale zapewne wynika to z tego, że na co dzień nie czytam książek o takiej tematyce. Książka ma swoje plusy jak i minusy, ale uważam, że warto ją przeczytać.