Cień góry

Cień góry to kontynuacja Shantaram, brawurowej powieści inspirowanej prawdziwymi wydarzeniami, która stała się światową legendą.

Liczyłem się z tym, iż książka Cień góry będzie słabsza od swojej poprzedniczki. Tak to bywa z kontynuacjami. Niestety w tym zakresie nie zawiodłem się. Tzn. to nadal nie najgorsza książka (ale tylko nie najgorsza), nieźle się ją czyta, ale jest mniej spektakularna niż Shantaram. Poza tym brak tej swoistej dla 1. części mądrości i iskry, tego nieuchwytnego czegoś, co sprawiało, iż od lektury trudno było się oderwać.

Autor nadal wplata w fabułę wiele mądrych sentencji, życiowych wskazówek, ale kontekst i częstotliwość z jakimi to czyni sprawiają, iż owe zdania wydają się być wyjątkowo nie na miejscu, trącą niekiedy nawet kiczem. W Shantaram sprawa przedstawiała się zupełnie inaczej.

Lin, główny bohater to ciekawa postać, nietuzinkowy człowiek. Jego przygody wypełniły sporą część rozbudowanej fabuły. Jednak wszystko przypomina w niektórych momentach trochę na zasadzie amerykańskiego czytadła skleconą opowieść na zasadzie zabiligoiuciekł. A nie takie było Shantaram.

Najlepszy był początek. Póżniej mam wrażenie, iż autor przedłożył ilość nad jakość. Przygody w stylu chińskiego i bollywoodzkiego filmidła akcji wymieszanego z kiepską podróbką Bonda, to sens drugiej połowy Cienia góry. Czyta się nie najgorzej. Kilka razy nawet się uśmiechnąłem, komizm sytuacyjny, gagi, ciekawe dialogi nadal w tym tomie występują. Ale rozczarowanie jednak jest. Mimo nastawienia na to, iż kontynuacja będzie gorsza niż tom 1, jednak miałem nadzieję, że autor da radę. Nie dał. Tzn. jako czytadło, zabijacz czasu Cień góry sprawdzi się nieźle. Jako kontynuacja kultowego wręcz Shantaram, wręcz przeciwnie.

Decyzja czy czytać Cień góry należy do was. Nie żałuję czasu poświęconego na lekturę. Jednak uważam, iż pewne książki nie powinny mieć kontynuacji.

"Cień góry" to kontynuacja dobrze przyjętej książki "Shantaram". Lin stracił dwie najważniejsze dla siebie osoby - przewodnika duchowego i ukochaną Karlę. Po kolejnej nielegalnej akcji wraca do Bombaju, który nie jest już taki sam, jest nie do poznania. Wielu przyjaciół Lin odeszło, szefowie mafii prześcigają się z działaniach, a osławiony święty człowiek kwestionuje wszystko co było ważne dla Lin. Mężczyzna musi odnaleźć sens swego życia. Nie może opuścić Miasta Wysp, nie pozwoli mu na to Karla i obietnica, którą złożył przed laty.

Główny bohater to niezwykle ciekawa postać. Lin (skrót od Lindsay) to zbieg, jeździ na motocyklu, cytuje wielkich pisarzy. Mężczyzna za wszelką cenę pragnie zapomnieć o swojej ukochanej Karli, która poślubiła milionera. Chcąc o niej zapomnieć spotyka się z Lisą. Wikła się w wiele niebezpiecznych sytuacji. Pisarz wiedzie go przez brutalny świat, pełen morderstw i brutalnych spotkań. Rozbudowana fabuła obejmuje porachunki gangów, lokalne napięcia pomiędzy irańskimi i afgańskimi emigrantami. Nie sposób opisać wszystkiego, czego też nie chcę czynić. Nie chcę odbierać Wam przyjemności.

Książka zawiera wiele znaków, które Czytelnik musi sam odnaleźć. Roberts w niezwykły sposób oddaje klimat tamtego regionu. Zachwycił mnie Bombaj... wspaniałe, fascynujące i tętniące życiem miasto, pełne tajemnic i niebezpieczeństw. Co ciekawe jest zarówno olśniewające, zapierające dech w piersiach, jak i brzydkie, odpychające. W dużej mierze dzięki opisom miasta książka "żyje". Autorowi udało się idealnie oddać atmosferę Indii, razem z nim czujemy wyjątkowość tego miejsca. Urzekła mnie architektura, zwyczaje i ludzie. To właśnie tym ostatnim poświęcił najwięcej czasu, i to oni sprawiają, że czyta się ją tak dobrze. Główny bohater czynnie uczestniczy w życiu społeczności, nie jest biernym obserwatorem, żyje razem z Bombajem. Czytamy z zapartych tchem, śledzimy dynamiczną akcję, śmiejemy się i płaczemy. Powieść wydaje się kompletna, jest w niej wszystko świetni bohaterowie, fascynująca fabuła i egzotyczne miejsce w tle.

Książka "Cień góry" jest bardzo podobna do poprzedniej części, i nie chodzi tylko o grubość. W obu powieściach na pochwałę zasługuje narracja, niezwykle żywa, od czasu do czasu zwalnia, by dać odetchnąć Czytelnikowi. Wielu przypisuje Robertsowi podobieństwo do głównego bohatera. Sam został skazany i trafił do więzienia w Australii, skąd udało mu się zbiec. Ile w tym prawdy, tego jest pewien tylko autor. Książka ma jedną podstawową wadę! "Zasysa" jeśli macie niecierpiącą zwłoki pracę, to nawet nie zaczynajcie czytać, bo wpadniecie. Powieść nie pozwala odpocząć, totalnie pochłania i nie daje szans na ucieczkę.