Chrobot. Życie najzwyklejszych ludzi świata

Absolutnie rewelacyjna książka! Nawet się nie zastanawiaj, kupuj.

Nie wiem dlaczego, ale mało mam zaufania do polskich autorów. Przez jakiś czas powtarzałam, że Mickiewicz, a potem długo, długo nic. Aż trafiłam na Joannę Bator i jej "Ciemno, prawie noc". Pomyślałam, że musi być przecież u nas więcej takich perełek, które aż drapią w serducho i może warto jednak przełamać tą bezpodstawną w sumie niechęć. Zaczęłam więc czytać coraz więcej polskich autorów, szukając raczej tych, którzy nie wydają książek jak na taśmie.

Tomkiem Michniewiczem zainteresowałam się, kiedy zaczęłam szukać ciekawych reportaży i natknęłam się na świetne recenzje "Chrobotu". Dodatkowo, jako ówczesną studentkę filozofii, przyciągnął mnie oczywiście opis, mówiący o tym, że jest to książka zmuszająca do refleksji nad kondycją człowieka. No więc lektura niemal obowiązkowa, pomyślałam.

Obowiązkowa może nie, natomiast na pewno szalenie ciekawa i rzeczywiście skłaniająca do pewnej refleksji. Opowiada siedem historii, z siedmiu różnych krajów. Daje to ładny przekrój tego, jak wygląda życie najzwyklejszych ludzi na świecie, co obiecuje tytuł. Tym, co mnie i myślę, że wiele innych osób, urzekło najbardziej, jest fakt, że każda z historii opowiadana jest przez dzieci. Wszyscy wiemy, że to dzieciaki mają najbardziej bystre oczy i potrafią dostrzec to, na co dorośli stali się dawno ślepi. Są też prawdziwymi filozofami, nieustannie zadającymi pytania o otaczający je świat. Michniewicz przytacza historie opowiedziane przez dzieci z Finlandii, Japonii, Ugandy, Kolumbii, Kalkuty, Indii i Stanów Zjednoczonych, mamy więc do czynienia z bardzo kulturowo zróżnicowanymi miejscami.

Autor starał się uchwycić to, z jakimi problemami zmagają się ludzie zwykli ludzie w tak różnych miejscach i jak warunkuje to ich całe życie, jakie daje szanse na przyszłość. Książka pozostawiła we mnie pewien niepokój i rzeczywiście skłoniła do zastanowienia się, między innymi nad moimi własnymi problemami oraz tym, jak bardzo problematyczne w rzeczywistości są. Perspektywa jest bardzo cenną rzeczą, "Chrobot" dał mi jej pod dostatkiem.

Uwielbiam czytać książki, jednak wybieram raczej książki fantasy lub komedie, po reportaże w zasadzie nie sięgam. Na szczęście klub książki, do którego nalezę, w każdym miesiącu proponuje przeczytanie czegoś z zupełnie innego gatunku. W lutym był to „Chrobot. Życie najzwyklejszych ludzi świata” Tomasza Michniewicza.

W książce poznajemy przeplatające się losy siedmiorga ludzi; od dzieciństwa po dorosłość. Każde z nich urodziło się w innym kraju i wywodzi się z innej kultury. Są to: Marggie z Ugandy, Casey z USA, Juanita z Kolumbii, Madhuri z Indii, Mika z Finlandii, Reilly z Zimbabwe oraz Kanae z Japonii.

Bohaterowie są mniej więcej w moim wieku, więc podczas czytania porównywałam swoje życie i swój świat z tym, co przeżywali oni. Mimo wielu różnic znajdowałam też pewne podobieństwa.

Książka podzielona jest na rozdziały dotyczące jakiejś konkretne sfery życia: szkoły, małżeństwa, pracy, marzeń. Do tego każdy z tych rozdziałów dzieli się na mniejsze części. Składają się one z kilku do kilkunastu zdań i opowiadające dzieje poszczególnych osób. Niektóre podrozdziały są tak krótkie, że można mieć problem z przypisaniem ich do konkretnego bohatera.

Historie tych osób mnie urzekły. Każda z nich na swój sposób walczył o lepsze życie dla siebie i rodziny. Każda musiała z czegoś zrezygnować, aby coś osiągnąć.

Wcale nie uważam, że powinno się podziwiać tylko tych biedniejszych, a tym lepiej usytuowanym mówić, że marnują swoje życie, bo przecież wszystko już mają. Każdy z bohaterów sam kierował swoim życiem, a ich rodziny tylko ich przygotowały do przetrwania w świecie, jaki ich otaczał.

Jedyne co w książce mi się nie podobało, to rozdziały o wielkich korporacjach. W małych historiach o życiu prawdziwych ludzi opisywanie, jakie to wielkie firmy są złe i jak niszczą nasz świat, wygląda jak słabe lokowanie produktu. Zamiast wzbudzić we mnie gniew na korporacje, sprawiło, że wkurzyłam się na autora. Po co przerywa mi tak ciekawą lekturę argumentami rodem z telewizji śniadaniowej? Ja to wszystko już wiem. Chciałam poznać tych siedem osób, a nie słuchać przepisu na to jak można zarobić miliony, zakładając fabrykę w Bangladeszu.

Mimo tego słabego przerywnika książka bardzo mi się podobała. Mogę z czystym sumieniem polecić „Chrobot” nie tylko miłośnikom reportaży, ale także wszystkim, którzy lubią czytać ciekawe historie. Historie życia ludzi, którzy mimo różnic kulturowych są tacy jak my.