Chłopcy Jo

“Weź kilka książek i czytaj, to ogromnie pomaga, a książki zawsze są dobrym towarzystwem, jeśli ma się właściwe.”

“Chłopcy Jo” Louisy May Alcott to czwarty i zarazem ostatni tom opowieści o siostrach March i ich bliskich. Ciepło wspominam wcześniejsze tomy serii, choć obawiałam się lektury książki zamykającej losy bohaterów. Wszystko dlatego, że poprzednia część była najsłabsza i martwiłam się, że ten tom nie spełni moich oczekiwań. Z wielką ulgą stwierdzam, że obawy okazały się zbędne. “Chłopcy Jo” to doskonałe zwieńczenie przygód bohaterów i według mnie druga najlepsza część serii zaraz po “Małych kobietkach”.

Książka “Chłopcy Jo” urzekła mnie ukazaniem dążenia młodych ludzi do wyznaczonych sobie celów, a także sielankowym obrazem ich wolnych dni. Przypomniał mi ON obozy letnie, na które przed laty wyjeżdżałam, gdzie wspólnie z uczestnikami dzieliliśmy się radością i cieszyliśmy każdą wspólną chwilą. Czytałam o zażyłości postaci i beztrosce ich dni z uśmiechem na ustach i tęsknotą w sercu, gdyż żyjemy w ciężkich czasach niesprzyjających dzieleniu się choćby swoją obecnością. Cieszę się, że mogłam do tego wrócić przynajmniej za sprawą książki. Cenię sobie również poruszony wątek roli kobiety w dawnych czasach oraz niesprawiedliwości z jakimi musiały się one mierzyć. Alcott ukazała w tej książce młode kobiety, które nie godzą się z wyznaczonymi im rolami żony, matki i pani domu, chyba że decydują o tym, iż właśnie tego pragną w swoim życiu. Dało mi to do myślenia, bo chociaż czasy opisane w książce znacznie różnią się od tych współczesnych, to część niesprawiedliwości pozostała, tak samo jak wola walki kobiet o swoje prawa i godne życie.

“Chłopcy Jo” amerykańskiej pionierki literatury kobiecej Louisy May Alcott to niezwykle pięknie wydana książka posiadająca równie piękne wnętrze. Uwielbiam spokój jaki można wyciągnąć z twórczości autorki i ciepłą atmosferę jej historii. Seria “Małe kobietki” to książki warte uwagi, w przystępny sposób przekazujące ponadczasowe wartości. Polecam ją zwłaszcza czytelniczkom lubiącym klasykę oraz historie wypełnione rodzinną miłością i zażyłością. :)

Autor: Louisa May Alcott

Tytuł: Chłopcy Jo. Wydanie ilustrowane.

Książka powstała za namową czytelników. Możemy w niej poznać kolejne losy bohaterów „małych kobietek”. Tym razem mamy możliwość poznania starszych bohaterów oraz w to w jaki sposób działają społecznie. Jo otwiera ze swym mężem szkołę, która jak na tate czasy wydała się nowoczesną. Autorka pokazuje nam losy wychowanków tej szkoły, lecz już w dorosłym życiu. Pozwala nam poznać ich wybory czy problemy. Dzięki temu mamy możliwość zobaczyć świat z perspektywy tych wszystkich uczniów. Tak jak uwielbiam tę serię to uważam, że ta książka jest idealnym dopełnieniem historii. Mimo że nie spodziewałam się takiego zobrazowania. Mimo wszystko myślałam, że będę miała możliwość przeczytać trochę więcej o siostrach, lecz to również mi się spodobało. Dodawane ilustracje są cudowne i dodają jeszcze więcej uroku. Ta seria jest dla mnie genialna jak już pisałam w poprzednich wpisach. Okładka zachęca do zaglądania, więc książkę chciałam przeczytać jeszcze szybciej. Pióro autorki jest przyjemne, dlatego szybko czytało mi się książkę.

Ocena 9/10

Zamówiłam tę książkę, gdyż była ona finałem całej serii lektur autorstwa Louisy May Alcott. Warto zacząć od tego, jak cudownie jest wydana. Nie przypomina całej reszty nowoczesnych książek, a estetyczne dzieło niczym z innej epoki. Wewnątrz znajdują się ilustracje, które uprzyjemniły mi czytanie. Fabuła, tak jak w przypadku poprzednich książek, jest wciągająca, lekka i przyjemna. Autorka przekazuje czytelnikom cenne wartości i ponadczasowe ideały. Bohaterowie bawią, a zarazem uczą. "Chłopcy Jo" to jedna z moich ulubionych lektur, jakie przeczytałam w ostatnim czasie. Chętnie wrócę do niej kiedyś ponownie i przekażę następnemu pokoleniu.

Czas ma to do siebie, że lubi mijać szybko i niespostrzeżenie. Czasami gdy jesteśmy znudzeni czy robimy coś, czego bardzo nie lubimy, wydaje się nam, że stanął w miejscu. Innym razem nasze myśli są pochłonięte wyjątkowo pasjonującymi czynnościami i wtedy ten sam czas biegnie nieopanowany. Jednak to są konkretne wydarzenia, które mijają, byśmy za parę lat byli zszokowani, ile to już jest za nami. Nasza pamięć z nostalgią sięga do młodości, do czasu zakochania czy najlepiej wspominanych przez nas wydarzeń. To wszystko za nami, ale na szczęście przed nami też coś jest... Możemy spędzać czas w otchłaniach pamięci, czerpiąc z tego radość albo karmiąc się cierpieniem, lecz możemy usiąść, spojrzeć, ile za nami i iść dalej, by czas nas nie oszukał.

Jo już dawno nie jest szaloną i porywczą młodą dziewczyną, którą wiele lat temu poznaliśmy. Teraz jej głowa pełna idei, zaangażowanie i energia pozwalają rozwijać się dojrzewającym istotom. Jej ukochane dzieci też już nie są dziećmi. Teraz to młodzi mężczyźni i piękne panny. Wszyscy gotowi, by podbijać świat nauki, obyczajów i przede wszystkim miłości. Pewnie każdy rodzic zna ten czas, gdy musi się pogodzić, że ich najmłodsi są gotowi decydować sami za siebie i rozpocząć własne, samodzielne życie. A młodość ma do siebie to, że lubi popełniać błędy i mimo samodzielności czasami błagalnym milczeniem prosi o pomoc i nakierowanie na odpowiednią drogę. Tutaj się rozpoczyna nowa misja Jo. Czy sobie z nią poradzi? Czy decyzje młodych i los niosą ze sobą szczęście? Czy miłość zawsze wygrywa?

Doskonale pamiętam moment, gdy przyszła do mnie paczka z niesamowitą książką, którą były właśnie "Małe Kobietki". Byłam bardzo podekscytowania, ponieważ czekałam na premierę ekranizacji tej powieści. Oczekiwanie, piękne wydanie i zafascynowanie literaturą klasyczną sprawiły, że moje wymagania przybrały niebotyczną wielkość. Zostały spełnione w każdym aspekcie. Powieść okazała się niesamowicie ciepłą, pełną miłości i bezpieczeństwa historią. Dostałam nadzieję, która na stałe osiadła w moim sercu i z tym niezwykłym ciepłem przypomniała mi, co to rodzina i bezinteresowna dobroć. Z czasem czytałam kolejne tomy i czułam się jak w domu, gdy mogłam wrócić do opowieści o czterech siostrach i ich losach. Tym razem przyszedł już czas na ostatnią część. Jak się czuję po jej przeczytaniu?

Pisarka przez wszystkie cztery tomy utrzymała ten charakterystyczny styl opowieści płynącej w leniwe niedzielne popołudnie, gdy wszyscy w błogostanie słuchają z uśmiechem na ustach. Nie porzuciła lekkości pióra przeplatanej z uśmiechem ironii i mrugnięciem do czytelnika. Otoczenie barwności i kwiecistości języka pozwalało na zapomnienie o naszej rzeczywistości i przeniesienie się do domu Jo. Bez żadnych utrudnień, niepotrzebnych wyniosłości otwierała drzwi do serca swojej historii.

Niestety z olbrzymim żalem muszę przyznać, że "Chłopcy Jo" najmniej podobali mi się ze wszystkich części "Małych Kobietek". Przede wszystkim autorka robiła duże przeskoki w czasie. Już w poprzednich tomach można to zauważyć, lecz były one tworzone z gracją i dopracowaniem, które nadawało płynności fabule. Tutaj niestety brakowało tego mocnego, ale zarazem subtelnego osadzenia w czasie. Różnorodność pojedynczych opowieści paradoksalnie sprawiała, że nie odnajdowałam się w życiu naszych bohaterów. Codzienność i wyjątkowość chwil powinny się komponować w ich życie, a tymczasem gryzły się nawzajem i walczyły o uwagę. Mimo to część z nich nadal niezmiernie bawi i poucza moralizującym tonem.

Tym razem nie przekonała mnie też tematyka. Wszystkie tomy mają ten wspomniany moralizujący ton – nie jest ON subtelny ani dyskretny, jest narzucający, obezwładniający. Lecz dopiero w "Chłopcach Jo" zaczęło mi to przeszkadzać. Długo się zastanawiałam, skąd ta nagła zmiana u mnie i doszłam do wniosku, że po raz pierwszy w tej historii stajemy z tak wielkim wyzwaniem jak pełnowymiarowa nauka w college'u i na uniwersytecie. Zbyt dużo nieaktualnych treści i wyrachowania jak dla mnie. W tym momencie została przekroczona moja subiektywna granica, gdzie pamiętam, że to były inne czasy nieporównywalne do obecnych. Bardzo tego żałuję i nie uważam, żeby była to wina samej książki. Wtedy była to wizja poprawności w wychowaniu i dobroci. Obecnie odnoszę to jako ograniczenie wolności.

Wśród bohaterów panuje wielka różnorodność osobowości. Każdy jest inni i niepowtarzalny w swym obyciu, poglądach i marzeniach. Bardzo to cenię, bo przy tak wielkiej liczbie postaci łatwo zatracić odmienność w kreacji. Oczywiście moją uwagę przykuwała najbardziej Jo, która zmieniła się z roztrzepanego dziecka w matkę kilkanaściorga młodych osób. Czy ta zmiana mi się podoba? Jest naturalna, więc jak najbardziej ją szanuję. Tylko brakuje mi mojej dawnej Jo, która ukradła moje serce.

Moje odczucia wahają się od rozczarowania ku nostalgii, że to już koniec i pora pożegnać się z rodziną March. Już dawno twierdziłam, że ten czas powinien nadejść. Że niektóre historie powinny kończyć się w odpowiednim punkcie, a w przypadku "Małych Kobietek" został ON przekroczony. Mimo to zostałam ogarnięta melancholią, więc nie pozostaje mi nic innego, jak Wam polecić poznanie Jo, Beth, Amy i Meg – dzięki nim można odzyskać wiarę w szczęśliwe życie, mimo że jest one naszpikowane przeszkodami i tragediami.

Jakiś czas temu moje serce zostało skradzione przez pewną książkę. „Małe kobietki” przeczytałam dwa razy w ciągu roku, czego zazwyczaj nie robię. Ta książka wywarła na mnie duże wrażenie i mam ochotę sięgnąć po nią ponownie. Jednak na razie tego nie robiłam, gdyż regularnie zaczęły się pojawiać książki kontynuujące historię. Z niemałą ciekawością podchodziłam do kolejnych części, lecz żadna nie podbiła mojego serca tak jak pierwsza część. Niedawno, ukazał się ostatni tom tego cyklu, czyli „Chłopcy Jo”.

Książka „Chłopcy Jo” jest o wychowankach Jo, jak wskazuje na to tytuł. Jo opiekowała się i wychowała gromadkę dzieci, których losy mamy okazję bliżej poznać. W tej części przenosimy się w przyszłość o dziesięć lat, więc sporo wychowanków już coś osiągnęło, wybrało jakąś życiową drogę, założyło rodzinę. Możemy dowiedzieć się, co tam u każdego bohatera słychać, a przy okazji pojawiają się także siostry March, które tak bardzo polubiłam w pierwszej części.

Historia opisana w czwartej części nie podbiła mojego serca. Czytało się ją przyjemnie, ale bez większych fajerwerków. Pojawiło się tutaj tylu bohaterów, że czasami gubiłam się i nie byłam do końca pewna o której postaci czytam. Dało się jednak wszystko połączyć jakoś w całość. Jestem zachwycona, że w ostatnim czasie ukazały się na polskim rynku wszystkie cztery części i to tak pięknie wydane. Dzięki temu mogłam poznać całą historię rodziny March i ich przyjaciół. Przy okazji cieszyłam też oczy ładnymi ilustracjami. Nie żałuję, że poznałam tę serię i na pewno z chęcią będę do niej wracać.