Chcę żyć

Pochłonęłam tę książkę w 3 dni. Każda przeczytana kartka siedziała mi w głowie. Przez te parę dni żyłam w jego świecie. Świecie walki z przeciwnościami losu, jego charakterem, sposobem życia.

Nie przepadałam za Michałem. Denerwował mnie swoim sposobem bycia i wybuchami w YCD. Moje podejście do jego osoby zmieniło się wraz z przeczytaniem wywiadu, którego udzielił w jednym z miesięczników. Zobaczyłam,że to tak naprawdę bardzo inteligentny facet, który wie, czego chce. Postanowiłam więc sięgnąć po tę książkę. I ta książka stała się dla mnie uzupełnieniem tego wywiadu. Poznałam jego życie od podstaw, zrozumiałam jego kontrowersyjne zachowania, które nie świadczyły o tym, że "gwiazdorzy". On w ten sposób pokazywał, że bardzo mu zależy na uczestnikach programu.

Nabrałam do jego osoby ogromnego szacunku. I życzę mu jak najlepiej.

Otwieram książkę i cóż oczekuję… Michałka*, kolejną odsłonę tandetnej opowieści o chłopczyku z telewizora. Z każdą kolejną stroną poznaje piekielnie odważnego, doświadczonego człowieka, dojrzałego mężczyznę - Michała.

„Jestem gejem, żydem” przedstawia się na pierwszej stronie, jakby recytując swoje dane. Jest człowiekiem… szukającym własnej drogi. Jedni brną krętymi ścieżkami pod górę. Drudzy wybierają skróty. On wybrał śliskie podłoże, niepewny grunt parkietu.

Każdy rozdział niesie ze sobą przeplatające się emocje; miłość, strach, pasja. Jego życie to taniec, gra uczuć. Gdy tańczy, gdy kocha i gdy cierpi, robi to całym sobą. Popularność przyniósł mu program telewizyjny. Obawiam się, że tym razem zatańczył, jak mu zagrali.

Słuchając niektórych komentarzy;

-Pisanie autobiografii w tak młodym wieku to olbrzymi błąd. Głupi pedałek, tylko zbija pieniądze na swoim zboczeniu.

mam wrażenie, iż w tym kraju by zadowolić czytelnika, należałoby stworzyć autobiografię najwcześniej … po swojej śmierci.

Jednego jestem pewna, nie da się napisać jej dobrze bądź źle. Nie można jej szufladkować. Nie jestem fanką tego gatunku, gdyż często zbyt mocno przesuwa granice prywatności. Czytając czujesz jakbyś wyszedł z autorem na wódkę i przy każdym kieliszku ten otwiera się co raz bardziej. Niestety na koniec upijasz się słowami autora a na drugi dzień budzisz się i pozostaje Ci jedynie niesmak. Czy mam kaca po książce Piróga?... nie, raczej czuję, że za mało wypiliśmy.

Jeśli, więc ktoś pyta Czy książka jest ciekawa? – jest. Szokująca?- owszem. Czy ukazuje żyda, geja?

- ukazuje człowieka…takiego jakim jest, z jego wadami i zaletami. Z najlepszej i najgorszej strony. W chwilach największej radości i bolesnego upadku. Ukazuje jego myśli, wartości i doświadczenia. Ukazuje Michała Piróga- tancerza, choreografa, celebrytę.

Napisanie tej książki nie jest, więc błędem, jej treść nie jest pomyłką. Na ostatniej jej stronie dostrzegam jednak największe przewinienie, które nie przystoi postaci z tak wielkim i otwartym sercem. Niech Pan idzie z mamą na spacer Panie Michale…

Michałek* - w dziennikarstwie: drobne intrygujące wiadomości, ploteczki, anegdotki, fraszki, żarciki

Nie przepadam za biografiami. Staram się po nie nie sięgać, gdyż większość mnie rozczarowuje i nudzi. Jednak gdy obejrzałam wywiad z Michałem Pirógiem w telewizji, w mojej głowie pojawiła się myśl, że muszę przeczytać jego biografię. Sama postać Piróga wzbudza nieraz skrajne emocje. Osobiście do jego osoby podchodziłam dosyć obojętnie, ani go nie uwielbiam, ani nie nienawidzę. Jednak od czasu do czasu zdarzało mi się obejrzeć z nim jakiś wywiad, dowiedzieć się czegoś o jego życiu. Tak też stwierdziłam, że książka ,,Chcę żyć" nie musi się okazać wcale dla mnie nudna.

Bardzo szybko się przekonałam, że książką ,,Chcę żyć" jest dla mnie ciekawa. Poznawanie faktów z życia Michała okazało się dla mnie interesującym przeżyciem. Do tej pory nie miałam pojęcia, że ma ON za sobą takie ciekawe życie. Od małego walczył i się nie poddawał, dążył do osiągnięcia tego, czego pragnie. Po przeczytaniu tej książki można czuć się naprawdę zainspirowanym do realizowania swoich marzeń. Ja tak przynajmniej się czułam po przeczytaniu niektórych rozdziałów.

W książce spodobały mi się także bardzo zdjęcia. To właśnie do nich zajrzałam jeszcze przed rozpoczęciem czytania, a później kilkakrotnie powracałam do nich i przyporządkowywałam je do danego okresu z życia Piróga. Po przeczytania ,,Chcę żyć" naprawdę dogłębnie można poznać życie Michała. Dowiedziałam się o jego dzieciństwie, sukcesach, życiu geja i Żyda we współczesnym świecie, które mnie trochę zaskoczyło. Nie spodziewałam się, że jakakolwiek biografia przypadnie mi aż tak do gustu, że podczas czytania nie będę miała ochoty omijać jakiś nudnych fragmentów, gdyż tu takich po prostu nie było. Wszystko mnie ciekawiło i całość przeczytało się bardzo przyjemnie.

Otwieram książkę i cóż oczekuję… Michałka*, kolejną odsłonę tandetnej opowieści o chłopczyku z telewizora. Z każdą kolejną stroną poznaje piekielnie odważnego, doświadczonego człowieka, dojrzałego mężczyznę - Michała.

„Jestem gejem, żydem” przedstawia się na pierwszej stronie, jakby recytując swoje dane. Jest człowiekiem… szukającym własnej drogi. Jedni brną krętymi ścieżkami pod górę. Drudzy wybierają skróty. On wybrał śliskie podłoże, niepewny grunt parkietu.

Każdy rozdział niesie ze sobą przeplatające się emocje; miłość, strach, pasja. Jego życie to taniec, gra uczuć. Gdy tańczy, gdy kocha i gdy cierpi, robi to całym sobą.

Popularność przyniósł mu program telewizyjny, obawiam się, że tym razem zatańczył, jak mu zagrali.

Słuchając niektórych komentarzy;

-Pisanie autobiografii w tak młodym wieku to olbrzymi błąd. Głupi pedałek, tylko zbija pieniądze na swoim zboczeniu.

mam wrażenie, iż w tym kraju by zadowolić czytelnika, należałoby stworzyć autobiografię najwcześniej … po swojej śmierci.

Jednego jestem pewna, nie da się napisać jej dobrze bądź źle. Nie można jej szufladkować. Nie jestem fanką tego gatunku, gdyż często zbyt mocno przesuwa granice prywatności. Czytając czujesz jakbyś wyszedł z autorem na wódkę i przy każdym kieliszku ten otwiera się co raz bardziej. Niestety na koniec upijasz się słowami autora a na drugi dzień budzisz się i pozostaje Ci jedynie niesmak. Czy mam kaca po książce Piróga?... nie, raczej czuję, że za mało wypiliśmy.

Jeśli, więc ktoś pyta Czy książka jest ciekawa? – jest. Szokująca?- owszem. Czy ukazuje żyda, geja?

- ukazuje człowieka…takiego jakim jest, z jego wadami i zaletami. Z najlepszej i najgorszej strony. W chwilach największej radości i bolesnego upadku. Ukazuje jego myśli, wartości i doświadczenia. Ukazuje Michała Piróga- tancerza, choreografa, celebrytę.

Napisanie tej książki nie jest, więc błędem, jej treść nie jest pomyłką. Na ostatniej jej stronie dostrzegam jednak największe przewinienie, które nie przystoi postaci z tak wielkim i otwartym sercem. Niech Pan idzie z mamą na spacer Panie Michale…

Michałek* - w dziennikarstwie: drobne intrygujące wiadomości, ploteczki, anegdotki, fraszki, żarciki