Cesarz

"Cesarz" Ryszarda Kapuścińskiego to prawdziwy klasyk. Jest to reportaż, z którym każdy chociaż raz w życiu powinien się zapoznać. Muszę przyznać, że po tę książkę sięgałam kilkukrotnie. Jestem po prostu zachwycona twórczością tego pisarza.

Nie chcę zdradzać fabuły książki, ale warto nakreślić, że jej akcja dzieje się na dworze cesarza Etiopii i ukazuje zależności, jakie zachodzą w tym miejscu pomiędzy ludźmi. Książka jest niezwykle uniwersalna i można ją spokojnie przełożyć na obecne czasy. To, co dzieje się na dworze cesarza w dalekiej Etiopii momentami przypomina także to, co dzieje się obecnie w polityce. Pewne zależności międzyludzkie, pewien pęd do władzy i to, co człowiek jest w stanie zrobić, aby choć przez chwilę być na piedestale, to kwestie bardzo uniwersalne, które mogą dziać się w każdych czasach i w każdej szerokości geograficznej. Oprócz tego, że jest to ważna książka, to jest ona także bardzo dobrze napisana. Czyta się ją z zapartym tchem, a potem na długo nie daje o sobie zapomnieć. Tak bardzo, że czasem po prostu trzeba do niej wrócić.

Polecam każdemu sięgnięcie po "Cesarza" Kapuścińskiego, bo po prostu warto znać ten uznany na całym świecie bestseller.

W tym przypadku prawdą jest że wybrańcy bogów umierają młodo a diabli złego nie biorą. Cesarz Etiopii, Hajle Syllasje panował nad ziemiami ponad czterdzieści lat a w książce genialnego reportera Ryszarda Kapuścińskiego pod tytułem „Cesarz” są opisywane losy ludzi, którzy do końca wierzyli, że ten człowiek wielki był. Jak to możliwe, że uwierzyli w tę bajkę? Jak to możliwe, że nie widzieli miliona osób, które umierały z głodu, brak reform, korupcję, małego człowieczka, który musiał mieć poduszkowego? Niestety mnie to nie dziwi, że uwierzyli w zapewnienia, że Hajle Syllasje jest bogiem na ziemi bo w końcu w Europie też zdarzały się totalitarne reżimy, które uwodziły ludzi i do końca człowiek wierzył w Stalina, Hitlera, Tito czy Ceausescu. Oczywiście „Cesarz” jest bardziej fikcją literacką niż reportażem, ale jednak problem pozostał, bo zawsze znajdzie się grupka osób, które do końca wierzą w nieomylność swojego władcy. Muszę przyznać, że na początku nie mogłam wejść do końca w tę książkę ale później uwierzyłam, że ludzie chcą wierzyć w mrzonki. „Człowiek chwyta za siekierę nie w obronie swojej kieszeni, tylko swojego człowieczeństwa, tak łaskawco, i dlatego pan nasz skarcił urzędników, którzy dla własnej wygody i próżności, miast po trochu, małymi mieszkami ciężarów dokładać, od razu, wyniośle spróbowali rzucić na plecy cały wór”. Czy to wszystko czegoś mi nie przypomina? Polecam.