DC Deluxe Catwoman. Rzymskie wakacje

„Catwoman: Rzymskie wakacje” to osobna, sześcioczęściowa miniseria wydana pierwotnie w latach 2004–2005, będąca spin-offem kultowego „Batman: Długie Halloween”. Jeph Loeb i Tim Sale po raz kolejny łączą siły, by opowiedzieć historię Seliny Kyle w stylu klasycznego thrillera noir, osadzonego w malowniczych sceneriach włoskiej stolicy. Efektem jest pełna stylu, zagadek i nastrojowego klimatu opowieść, która nie tylko pogłębia postać Catwoman, ale też rzuca cień podejrzeń na przeszłość jednej z najbardziej intrygujących kobiet Gotham.

Fabuła koncentruje się na podróży Seliny Kyle do Rzymu, gdzie w towarzystwie Edwarda Nygmy (Riddlera) próbuje rozwikłać tajemnice swojego pochodzenia. Pojawia się pytanie, które od lat towarzyszy postaci Catwoman: czy Carmine Falcone, niegdyś najpotężniejszy mafioso Gotham, był jej ojcem? Śledztwo szybko zmienia się w walkę o życie, gdy bohaterka zostaje wplątana w śmiertelnie niebezpieczną intrygę, pełną morderstw, trucizn i ukrytych motywów. W tle przewijają się inne postacie z uniwersum Batmana, ale to Catwoman gra tu pierwsze skrzypce — i robi to z gracją i charakterystycznym pazurem.

Jeph Loeb w mistrzowski sposób prowadzi narrację. Dialogi są błyskotliwe, a wewnętrzne monologi Seliny pełne emocjonalnej głębi i subtelnych odniesień do jej wewnętrznych konfliktów. Selina balansuje między byciem złodziejką a poszukującą prawdy córką, co dodaje postaci wielowymiarowości. Riddler w roli towarzysza podróży to zabieg zaskakujący, ale udany – jego obsesja na punkcie zagadek i chęć zrozumienia Batmana stanowią ciekawy kontrapunkt dla motywacji Seliny.

Tim Sale po raz kolejny tworzy wizualne arcydzieło. Jego charakterystyczny, ekspresyjny styl idealnie oddaje atmosferę włoskiej elegancji i gotyckiej noir. Rzym jest tu pięknie uchwycony — z jednej strony romantyczny i słoneczny, z drugiej mroczny i pełen cieni. Kadry są dynamiczne, a kostiumy Seliny zmieniają się w zależności od sceny niczym na wybiegach mody, podkreślając jej zmysłowość i zmienność. Rysunki są pełne szczegółów, a kolory Dave’a Stewarta dodają głębi i nastroju każdej scenie.

„Rzymskie wakacje” to opowieść o tożsamości, zaufaniu i manipulacji. Komiks balansuje na granicy sensacyjnego kryminału i psychologicznego dramatu. Selina nie tylko walczy z przeciwnikami z zewnątrz, ale przede wszystkim z własnymi lękami i wątpliwościami. Podróż do Rzymu staje się dla niej nie tylko ucieczką od Gotham, ale też okazją do odkrycia samej siebie. Choć historia nie udziela jednoznacznych odpowiedzi, zostawia czytelnika z satysfakcją i refleksją.

„Catwoman: Rzymskie wakacje” to stylowa, emocjonalna i świetnie napisana opowieść, która rozwija postać Seliny Kyle i ukazuje ją w nowym świetle. To komiks, który zadowoli zarówno fanów detektywistycznych zagadek, jak i tych, którzy szukają czegoś więcej niż typowej superbohaterskiej akcji. Loeb i Sale tworzą duet, który po raz kolejny udowadnia, że opowieści z uniwersum Batmana potrafią być nie tylko mroczne, ale też piękne i zmysłowe.

Pierwsze co mnie w komiksie uderzyło to jego lekkość, są w nim intrygi i przemoc jednak jest to podane w taki bardzo „zwiewny” sposób, który nie obciąża umysłu, a jednak daje przyjemność z poznawania tej historii.

Szacunek dla autorów, że pomimo zmiany scenerii z Gotham na słoneczne Włochy udało się utrzymać klimat noir towarzyszący tej historii. Ja osobiście mam burzliwą znajomość z Selina Kyle, ponieważ jako postać nie sympatyzuje z nią, jednak jej watki zawsze śledzę z ciekawością, bo nudy tam się nie uświadczy. W tej historii zdecydowanie bardziej dane mi było Catwoman poznać i przyznaję, pojawiły się nici sympatii, bo oprócz samego pogłębienia postaci, poruszone są nieco trudniejsze wątki jak ucieczka od przeszłości, czy dążenie do niezależności.

Czy to w klasycznej literaturze, czy w odsłonach komiksowych niezmiennie cenie czarny humor, sarkazm i wylewającą się ironię, a ku mojej uciesze właśnie tym wszystkim zostałam uraczona zaglądając w myśli Seliny. Co do samej postaci spodobał mi się kontrast silnej kobiety, która zna swoją wartość, a jednak ma słabe punkty, które ukazują jej kruchość.

Graficznie jestem zachwycona zwłaszcza kadrami przerysowanych złoczyńców, które miały w sobie coś teatralnego i kuszącego oko. W planszach nie zabrakło zarówno dynamiki jak i ekspresji, a pojawił się i momentami niepokój. Wszystkiego dopełni ciepły obraz Italii, który naprawdę można się wyobraźnia albo wspomnieniami przenieść w to piękne i barwne miejsce.

Komiks Catwoman nieco odczarowała mi tę postać za sprawą historii, która ma w sobie zarówno sporo z thrillera jak i dramatów osobistych, które niejednokrotnie przejmują karty albumu. Dla mnie była to pogon i próba za zrozumieniem światła czy udana to już zostawię dla siebie.