Całkiem nieźle, dzięki

Widząc porównanie do Bridget Jones nie mogłam przejść obok tej książki obojętnie. Jest to jeden z tych klasyków, do których chętnie wracam dla zabawy i relaksu. Miałam nadzieję, że „Całkiem nieźle, dzięki” będzie moim kolejnym guilty pleasure. Nie zawiodłam się.

Historia nie jest może bardzo odkrywcza, ot poznajemy 28-letną kobietę, która się rozwodzi, stara jakoś trzymać i nie zbankrutować. Przeżywa to samo co wielu z nas. Dzięki temu łatwo się z nią utożsamiać, ale również wciągnąć w lekturę i kibicować Maggie.

Nie ma tu szalonych zwrotów akcji, ale prosta, choć czasami zaskakująca codzienność. Jak na książkowy debiut autorka poradziła sobie naprawdę dobrze. Zdania są zgrabne, a całość napisana w taki sposób, że czyta się praktycznie sama. Jest zabawna, ale też pokazuje, że każdy z nas czasami przeżywa swój mały koniec świata i stara się radzić z nim na swój sposób.

Książka idealna na chwilę relaksu i odmóżdżenia.

"Całkiem nieźle, dzięki" jest porównywane do Bridget Jones. Humor, sarkazm, trudy życia mają być mocną stroną tej historii. Czy faktycznie tak jest?

Według mnie niekoniecznie. Główną bohaterkę Maggie poznajemy w momencie rozpadu jej małżeństwa. Zaczynają się także problemy finansowe, a doktorat stoi pod znakiem zapytania. Na szczęście ma paczkę przyjaciół, którzy wspierają ją w tym trudnym czasie.

Pewnie zależy to od rodzaju posiadanego humoru, ale dla mnie historia Maggie nie była zabawna. Nie potrafiłam wczuć się w styl autorki, przez co trochę męczyłam się podczas lektury. Nastawienie na słodko-gorzkie perypetie Maggie było błędem, ponieważ otrzymałam więcej goryczki niż samej słodyczy. Przyznaję, że zachowanie głównej bohaterki miejscami mocno irytowało i nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że ta jej "zabawna" strona była wymuszona przez autorkę. Nie dziwię się, że w pewnym momencie przyjaciele zmieniali swój stosunek do Maggie. Podejście jeszcze nie-byłego męża również jest zrozumiałe, jeśli dochodzi do prześladowania.

Oczywiście nie jest tak, że nie potrafię zrozumieć zamysłu postaci Maggie i jej zachowania. Jej świat wali się całkowicie. Zakopuje się w odmętach żalu i smutku, po czym próbuje powstać jak feniks z popiołów. Niektóre próby przynoszą rezultaty, inne nie, jak to w życiu. Monica Heisey pokazuje, że z każdej sytuacji może być wyjście. Można zmienić swój sposób myślenia i każdy upadek nie oznacza od razu ogromnej porażki. Ważnym jest, by walczyć i zwracać uwagę na osoby, które chcą pomóc.

"Całkiem nieźle, dzięki" mówi o poszukiwaniu szczęścia mimo wielu niepowodzeń. Jak trudno jest wygrzebać się z dołka i czerpać radość z małych przyjemności. Myślę, że historia Maggie może spodobać się wielu czytelnikom. Mnie nie przypadła do gustu na tyle, by uważać ją za bestseller, ale może Was bardziej przekona do siebie.

Maggie, postać przedtrzydziestkowa, wprowadza nas w trudny etap swojego życia. Przechodzi przez bolesny rozwód, który towarzyszy jej emocjonalny załamanie oraz kłopoty finansowe. Nie jest to lekki okres, jednakże Maggie nie poddaje się tak po prostu! Wzmacniana przez bliskich, pragnie rozpocząć wszystko od nowa. Lecz czy przypadkowe randki i żucie hamburgerów o niewdzięcznej godzinie czwartej nad ranem to właściwe działanie? Wszystko wskazuje na to, że odnalezienie się w nowej rzeczywistości nie będzie takie proste, jakby się mogło wydawać.

Powieść "Całkiem nieźle, dzięki" nieprzypadkowo przypomina historię Bridget Jones. Ja Bridget Jones uwielbiam! Oglądałam filmy niezliczoną ilość razy i są moimi comfort watchami. Jest przyjemnie, beztrosko i niesłychanie komicznie.

Nie jest to powieść, w której wiele się dzieje. Początkowo miałam mieszane uczucia, ale im dalej brnęłam w powieść, tym bardziej mi się zaczęła podobać. Ba, nawet kilka razy podczas lektury wybuchłam śmiechem

Ta zabawna i lekka treść oferuje nam nie tylko wiele powodów do roześmiania się, ale również wiele przestrzeni do przemyśleń. Maggie nie jest bohaterką nieskazitelną. To osoba, która czuje się zagubiona w nowej sytuacji i popełnia wiele błędów. I to jest świetne, bo jest tak ludzkie i prawdziwe.

"Całkiem nieźle, dzięki" to słodko-gorzka opowieść o miłości, przyjaźni, samotności i poszukiwaniu nas samych. Zabawna, mądra i skłaniająca do wewnętrznej refleksji. To niewymagająca rozrywka na upalne dni.

„Całkiem nieźle, dzięki” to historia Maggie, która właśnie rozstała się z mężem. Samo rozstanie się było trudne, spędzili ze sobą niemal 10 lat, jednak okazuje się, że to nie koniec, bo otrzymanie rozwodu to wcale nie taka prosta sprawa.

Razem z Maggie, jesteśmy świadkami jej cierpienia, wzlotów i upadków. Jej chwilowego wzrostu pewności siebie, a potem nagłego spadku. Kobieta choruje na depresję, próbuje dbać o siebie, pracować, pisać doktorat i radzi sobie całkiem nieźle.

Jest to ciekawa forma. Znajdziemy tutaj emaile, dialogi, a całość przypomina trochę formę pamiętnika. Jednak treść nie za bardzo mnie do siebie przekonała.

Bardzo ciężko, czytało mi się tą pozycję, nie tylko ze względu na tematykę. Nie mogłam się wciągnąć w lekturę. Miałam nadzieję, że wraz z upływem stron to się zmieni, niestety tak się nie stało. Nie zmienia to faktu, że jest to interesujący tytuł.

Autorka jest komiczką i można znaleźć tego wyraz w książce. Niektóre sceny bywają zabawne, inne ociekają sarkazmem.

Maggie nie ma kasy, rozstała się z mężem a jej przyszłość nie jest widziana w kolorowych barwach. Choć z byłym partnerem mają utrzymywać kontakt ze względu na lata spędzone razem, nie jest to bezbolesne. Rozwód miał być szybki a okazuje się, że nie będzie to takie proste...

Kobieta odrobinę przypominała mi znaną wszystkim Bridget Jones. Miała różne perypetie, z którymi pomagali jej się uporać przyjaciele. Może nie jest to postać 1:1 jak Bridget ale gdzieś tam miała takie swoje zachowania przypominające ją.

Maggie po rozstaniu z mężem próbuje żyć na nowo. Zakłada konta w różnych aplikacjach, umawia się na randki. Miewa też ciekawe fantazje 😅

Momentami miałam troszkę wrażenie jakby autorka na siłę próbowała stworzyć zabawne momenty. Nie zawsze to wychodziło. Bywało, że były nieco żenujące.

Samotność nie jest przyjemna. Nasza bohaterka robi co może by znaleźć sobie kogoś i nie być już samą. Choć ma przyjaciół to jej nie wystarcza. Jednak czy warto na siłę kogoś szukać?

Przyznam, że dość przyjemnie czytało mi się tę książkę. Zabawna, z morałem. Czego chcieć więcej?

Jeśli będziecie mieli okazję to zachęcam was do lektury