Blizna

Seria Dzieł Pisarzy Skandynawskich Wydawnictwa Poznańskiego została wznowiona w 2018 roku i aktualnie liczy już sobie osiem nowych tytułów. Przedostatnim z nich jest „Blizna” autorstwa islandzkiej pisarki Auður Ava Ólafsdóttir i, tak jak miałam na to nadzieję, jestem książką zachwycona! Niewielka objętościowo, pisana oryginalnym stylem, który po chwili przyzwyczajenia odkrywa przed czytelnikiem swoje piękno. To opowieść o poszukiwaniu sensu, celu życia, o tym jak zmiana perspektywy pozwala zmienić spojrzenie na siebie samego. O tym, że każdy z nas chce czuć się potrzebny. A także o okropieństwie wojny, o tym jak ważne jest docenianie tego co ma się na co dzień. Polecam z całego serca! To książka (i seria!), którą obowiązkowo trzeba mieć na półce!

Jonas Ebnezer. Człowiek nieszczęśliwy. Mężczyzna, który przeżył już prawie pięćdziesiąt lat i który nie potrafi znaleźć chociaż jednego powodu, dla którego jego dalsze życie miałoby jakikolwiek sens. To, co w chwili obecnej definiuje teraźniejszość i przyszłość Jonasa to bezsens istnienia. Jeszcze tak niedawno w jego życiu były trzy ważne dla niego kobiety, matka, żona i córka. Osoby, które wypełniały cały jego świat zaczęły się od niego oddalać. Matka chorując na demencję traci kontakt z rzeczywistością, żona rozwodzi się, a córka jest już dorosła i żyje swoim życiem. Mając za sobą prawie pięćdziesiąt lat Jonas nie ma siły zaczynać wszystkiego od początku. Myśl, która zakorzeniła się w jego umyśle i która napędza go do jakiegokolwiek wysiłku to konieczność odejścia. Blizna, która rozorała umysły Jonasa każe mu ostatecznie, nieodwracalnie i na własnych warunkach pożegnać się z dotychczasowym życiem . Kiedy myśl przeradza się w działanie Jonas pakuje do walizki wiertarkę, pozostawia telefon i wyjeżdża. Miejsce do którego dociera samotny, poraniony przez życie mężczyzna zmusza go do zmierzenia się z trawiącym go cierpieniem. Ludzie, których spotyka na swojej drodze są poranieni o wiele bardziej niż on. Ich życie toczące się w okowach wojny naznaczone jest prawdziwymi bliznami. Bliznami po wybuchach bomb i po utracie bliskich. Ich ból jest namacalny i realny, pełen ludzkiego nieszczęścia i cierpienia. Czy konfrontacja blizn Jonasa Ebnezera z bliznami osób doświadczonych przez koszmar wojny pozwoli mu odnaleźć sens jego dalszej egzystencji? Czy nieszczęście innych ludzi może być siłą napędową dla pięćdziesięciolatka? „Blizna” Audur Ava Ólafsdóttir to książka, która zmusza czytelnika do zastanowienia się nad jego dotychczasowym życiem. Może sprowokować do przewartościowania dotychczasowych celów i z pewnością uwrażliwić na drugiego człowieka. Każdy, kto sięgnie po tę pozycję z pewnością odbierze ją nieco inaczej, chociażby ze względu na własne doświadczenia i wrażliwość. "Blizna" to jedna z tych powieści do których za jakiś czas wrócę żeby skonfrontować się ponownie z ładunkiem emocjonalnym, który prostym, ale nie pozbawionym humoru językiem przekazuje nam autorka.

Życie głównego bohatera straciło sens. 49 letni Jonas Ebeneser czuje się nieszczęśliwy i samotny. Został porzucony przez swoją żonę, która dodatkowo zdradziła mu przykry sekret. Matka – druga ważna kobieta w jego życiu przebywa w domu starców. Jej śmierć jest bliska, a świadomość ograniczona. Pokryty fizycznymi i psychicznymi bliznami Jonas Ebeneser postanawia popełnić samobójstwo. Nie potrafił zaplanować swojego życia, więc planuje swoją śmierć. Nie chce robić nikomu kłopotu, więc wyrusza w podróż do kraju, w którym wojna pozostawiła po sobie trwały ślad.

Książka jest podzielona na dwie części; ciało i blizna. Każda część składa się z zatytułowanych podrozdziałów. Głównego bohatera poznajemy przede wszystkim dzięki jego wewnętrznym przemyśleniom oraz notatnikom, które zapisywał w młodości. Budują one jego obraz i dzięki nim poznajemy przeszłość Jonasa. Ta islandzka powieść ma wiele ukrytych znaczeń i symboli. Mimo tego, że nie jest długa (ma 216 stron), to daje nam okazję do przemyśleń i refleksji. W tej zwięzłej formie zostało zawarte wszystko to, co powinno. Brak w niej zbędnej egzaltacji, nie wzrusza nas, ale pobudza do zastanowienia się nad pewnymi ważnymi kwestiami. To powieść o poszukiwaniu samego siebie, o walce z samotnością i cierpieniem, o szukaniu sensu życia. Powieść Auður Ava Ólafsdóttir z serii dzieł pisarzy skandynawskich okazała się bardzo dobra i z czystym sumieniem mogę ją polecić.

Jonas jest nieszczęśliwy. Jest tuż przed pięćdziesiątką, rozwiódł się kilka lat temu, jego matka ma początki demencji a jedyne co trzyma go przy życiu to jedyna córka. Niestety dowiaduje się że to nie jest biologicznie jego dziecko. To jest po prostu gwóźdź do trumny. Dosłownie bo Jonas postanawia umrzeć. Początkowo chce się zastrzelić, później powiesić ale żal mu córki, która będzie musiała go odnaleźć. Postanawia jechać do kraju ogarniętym wojną (prawdopodobnie Bałkany bo wspomniane są róże, ale nie dam sobie ręki uciąć) i tam umrzeć. Jednak będąc tam odkrywa wolność, ludzi, którzy musieli stawić czoło walkom, głodowi, beznadziei. Którzy nadal mają tę właśnie nadzieję. i… musisz koniecznie przeczytać książkę. Książkę trochę smutną, nostalgiczną, piękną, refleksyjną, doskonałą. Jonas jest podobny do mnie. A może to ja jestem alter ego Jonasa. Absolutnie polecam „Bliznę” Audur Avy Ólafsdóttir.

Każdy naznaczony jest bliznami

Auđur Ava Ólafsdóttir Blizna, to minimalistyczna opowieść o zwykłości i przyziemności ludzkiego życia, nieustannym poszukiwaniu swojego miejsca na ziemi, ale też o przewrotności świata, który nas otacza. Z drugiej strony to również opowieść o wojnie, strachu i powojennej traumie, o tym że w jednej chwili można stracić wszystko. Zbliżający się do pięćdziesiątki Jonas, trochę pogubiony w życiu nie odnajduje się w jego codzienności, w związku z tym postanawia zaplanować własną śmierć. Kryzys wieku średniego, choroba, a może niedojrzałość? Pakuje wiertarkę i kilka innych drobnych przedmiotów i tak wyposażony wyrusza na kilka dni do hotelu położonego w państwie, które jeszcze do niedawna ogarnięte było wojną, a teraz zaczyna leczyć po niej rany. Kraj, jego mieszkańcy i Jonas, wszyscy naznaczeni świeżymi ranami. Kiedy i czy w ogóle się zabliźnią? Co może przyspieszyć ich gojenie się?

Czy są w stanie coś sobie zaoferować, będą umieli czerpać ze swoich doświadczeń?

Muszę przyznać, że początkowo nie chwyciła mnie ta historia, chociaż bardzo lubię, gdy opowieść płynie niespiesznie przez czyjeś życie, nigdy nie wiadomo, w którym miejscu się zatrzyma ani dokąd zaprowadzi. Wydawało mi sie, że oczekiwanych emocji tym razem nie otrzymam. Odłożyłam więc, by po jakimś czasie wrócić do niej ponownie. Dopiero wyjazd Jonasa do kraju, który otrzymał ciężkie wojenne ciosy, spowodował, że powieść zaczęła budzić we mnie poszukiwane emocje, szczególnie w momencie pojawienia się Maj i jej syna.

Niełatwo jest leczyć rany, bo niektóre zabliźniają się bardzo powoli. Potrzeba na to czasu, a często także pomocy innych osób. Fajnie, że autorka pozwala spojrzeć na Bliznę z wielu stron, bo można ją rozumieć wielorako. Mnie najbardziej poruszyła ta wojenna i słowa Maj "Kiedy się zbudziłam, zajęło mi jedną czy dwie minuty, zanim przpomniałam sobie, że jest wojna. To była najlepsza minuta doby"