Błękit szafiru. Trylogia czasu. Tom 2

Gwendolyn nie pobierała nauki misteriów - niewiele wie na temat historii, polityki, zwyczajów i etykiety (o tańcu nie wspominając), dlatego w ekspresowym tempie musi opanować nowe umiejętności, by przekonująco odegrać swoją rolę XVIII - wiecznej damy. Jednakże sytuację komplikuje fakt, że hrabia de Saint Germain z wielką chęcią udusiłby ją przy filiżance herbatki. Na dodatek Gideon raz ją uwodzi i oczarowuje, a raz odtrąca i podejrzewa o rzeczy, które nie mogły się zdarzyć. Gwen będzie musiała rozwiązać zagadkę pozostawioną przez dziadka bez jego udziału. Całe szczęście, że ma do pomocy duchy, niezastąpioną Leslie i pana Bernharda.

Uważam, że ,,Błękit Szafiru'' jest genialną kontynuacją ,,Czerwieni Rubinu''. Nowy przyjaciel Gwendolyn - gargulec - wprowadzi sporo humoru (co nie oznacza, że bez niego tego humoru brakuje) i z pewnością wzbudzi sympatię wielu czytelników. Jeszcze więcej tajemnic wzbogaci fabułę, a podróże w czasie staną się jeszcze bardziej ekscytujące. Polecam i zapraszam do śledzenia mojego bloga [Adres usunięty] oraz [Adres usunięty]

Dziś napiszę Wam troszkę o drugim tomie Trylogii czasu Kerstin Gier, czyli o „Błękicie szafiru”. Jesteście ciekawi, czy ta część dorównała swojej poprzedniczce? Jeżeli tak to zapraszam na recenzję.

Ta część zaczyna się dokładnie w tym samym miejscu, w którym zakończył się tom pierwszy, kiedy to Gideon i Gwendolyn wracają do teraźniejszości. Do świadomości dziewczyny dochodzi fakt, że wszystko, co wokół się dzieje, nie wygląda tak, jak zostało jej to przedstawione. Bo czy na pewno strażnicy mają rację, uznając Lucy i Paula za przestępców? Wiele spraw wymaga wyjaśnienia, a na domiar wszystkiego Gwendolyn nie wie co myśleć o tym, co łączy ją z przystojnym Gideonem, który raz ją uwodzi, a innym razem odtrąca.

„Kerstin Gier to niemiecka autorka powieści dla kobiet i powieści młodzieżowych. Sukces Trylogii Czasu z dnia na dzień zrobił z niej jedną z najlepiej sprzedających się pisarek niemieckojęzycznych.

Studiowała edukację biznesową i psychologię komunikacji, próbowała swoich sił w wielu miejscach pracy, by w 1995 roku zacząć pisać powieści dla kobiet. Aktualnie mieszka wraz z mężem i synem w okolicach Bergische Land.”

Drugi tom Trylogii czasu jest zdecydowanie lepszy od części pierwszej, choć myślałam, że nie jest to możliwe, bo część pierwsza była naprawdę bardzo dobra. Jednak teraz akcja nabiera tempa już od samego początku, co mnie niezmiernie ucieszyło i porwało od razu w wir niesamowitych wydarzeń. W książce dzieje się bardzo dużo, a jej główną zaletą jest humor, który naprawdę niesamowicie bawi. Ale humor to nie wszystko, bo znajdziemy w niej także perypetie miłosne, podróże w czasie i spotkamy kilku nowych bohaterów tj. Xeneriusa gargulca oraz młodszego brata Gideona, który jest szalonym ryzykantem. Każda z tych postaci odegra jakąś rolę w życiu głównej bohaterki i oczywiście oboje dostarczą Wam sporo rozrywki. Oprócz tego fabuła książki jest wielowątkowa i dość zawiła, ale nie liczcie na to, że w tej części dostanie odpowiedzi na wszystkie pytania, bo co chwila pojawiają się kolejne tajemnice, które nie wróżą nic dobrego.

W tej książce nie ma nic, co mogłoby mi się nie podobać. Jest świetna fabuła, dynamiczna akcja i genialnie wykreowani bohaterowie. Bardzo ich polubiłam, choć nie ukrywam, że był moment, w którym Gideon stracił w moich oczach, ale o tym cicho sza. ;)

Jeżeli lubicie książki o podróżach w czasie, gdzie humor, romans i tajemnice przeplatają się ze sobą, to ta powieść jest dla Was idealna. To taka książka, od której nie sposób się oderwać, ja spędziłam przy niej świetnie czas i jestem pewna, że z Wami będzie podobnie.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Media Rodzina.

Gwen nigdy nie przykładała szczególnej uwagi do nauki, zazwyczaj interesowały ją rzeczy bardziej artystyczne typu nowoczesne książki, filmy, obsada aktorska a nie historia, polityka czy sztuki walki. Nowina dotycząca jej zdolności podróży w czasie jest dla wszystkim niespodzianką, która niszczy to, co było już od dawna zaplanowane. Charlotta, kuzynka głównej bohaterki, która miała być rubinem, wiedziała wszystko o dawnych czasach, wiedziała wszystko, co jest potrzebne teraz Gwen...

Zatajona informacja o narodzinach dziewczyny niesie za sobą ogromne konsekwencje, a nieznajomość historii, tańca czy polityki to najmniejsze z nich.

Wizyta u hrabiego de Saint Germaina napędza bohaterce ogromnego strachu - no cóż nie ma co się jej dziwić, chyba każdy z nas obawiałby się spotkania z człowiekiem, który próbował nas zabić nawet nas nie dotykając.

Do tego nieziemsko przystojny Gideon, który zwodzi Gwen, nie mogąc zdecydować się co tak naprawdę do niej czuje.

Nastolatka, pomimo swojego młodego wieku musi poradzić sobie sama z nie małym wyzwaniem, bo nie może ufać nikomu...

Dobrze, że ma chociaż najlepszą przyjaciółkę na która zawsze może liczyć oraz małego demona, który uwielbia spędzać z nią czas...

Muszę przyznać, że od skończenia pierwszego tomu nie mogłam doczekać się przeczytania kontynuacji tej trylogii. Teraz, kiedy wiem już co się wydarzyło w drugiej części chcę jak najszybciej zabrać się za ostatnią, ale wiem, że mój czas mi na to nie pozwoli.

Cała recenzja na blogu ----> [Adres usunięty]

Kerstin Gier znana jest z dwóch cykli ,,Silver" oraz ,,Czerwień rubinu". Zapoznałam się z obiema i tak naprawdę co chwilę zmieniam zdanie, który jest moim ulubionym.

Gwendolyn musiała sobie poradzić z tym, co czuła do Gideona. Była pewna, że chłopak nie odwzajemnia jej uczucia. Choć momentami bywał dla niej miły, zdarzało się i tak, że przebywanie w jego towarzystwie nie należało do najprzyjemniejszych. Bohaterowie nadal starali dowiedzieć się co skłoniło Lucy i Paula do kradzieży i czy faktycznie mieli złe zamiary. W międzyczasie czekało na nich jednak sporo dość niebezpiecznych zdarzeń.

Książki Kerstin Gier wydane przez wydawnictwo Media Rodzina wyglądają naprawdę przepięknie - wszystkie są w sztywnej oprawie, w bardzo ładnych kolorach, idealnie tworzą spójną całość. Duża czcionką i szerokie marginesy zdecydowanie jeszcze bardziej pozwalają cieszyć nam się lekturą danej powieści. W przypadku ,,Silver" zadbano też o liczne ozdobniki stron.

O podróżach w czasie powstało dość sporo pozycji, jednak serię Kerstin Gier darzę niebywałym sentymentem. Rzadko wracam do raz przeczytanych lektur, jednak dla tego cyklu postanowiłam zrobić wyjątek, tym bardziej, że z pierwszym wydaniem zapoznałam się już lata temu.

Bohaterowie są bardzo dobrze nakreśleni, jest ich dość sporo, jednak z powodzeniem można się zorientować, kto jest kim. Z przyjemnością powracam do scen, które kołaczą mi się w głębi umysłu. Choć jest nieco strasznie, jest też bardzo zabawnie i trochę uczuciowo. Jestem bardzo ciekawa, jak skończy się trzeci tom, bo ten szczegół już uleciał mi z pamięci.

,,Błękit szafiru" to idealna pozycja dla nastolatków, którą trzeba czytać koniecznie ze znajomością ,,Czerwień rubinu". Bardzo ciekawa seria o podróżach w czasie, rzekomych zdrajcach, naprawdę sporo się dzieje. Jeśli jeszcze nie znacie twórczości autorki, warto skusić się na jedną z jej serii.

Kerstin Gier to jedna z popularniejszych autorek książek młodzieżowych. Jej Trylogia snów podbiła moje serce i nie mogłam się doczekać, aż przeczytam Trylogię czasu. Gdy tylko ukazał się "Czerwień rubinu" postanowiłam go jak najszybciej mieć i przekartkować. Niestety, każdy książkoholik zna to uczucie, gdy kończy czytać świetną książkę, ale nie ma kolejnej części na półce. Czas do premiery drugiego tomu niesamowicie mi się dłużył, ale w końcu mogę podzielić się z Wami opinią o "Błękicie szafiru". Czy był gorszy od poprzednika?

Przyznam szczerze, że miałam obawy co do tego tomu. Bałam się, że kontynuacja będzie porażką i niczym nie dorówna pierwszej części. Jakież było moje zdziwienie, gdy wraz z kolejnymi stronami coraz bardziej przepadałam w świecie wykreowanym przez niemiecką pisarkę. Podróże w czasie to coś, o czym marzy większość ludzi, a przede wszystkim ja. Cudownie byłoby móc przeskakiwać wstecz i poznawać historię z innej perspektywy. Główna bohaterka miała tę możliwość, jednak to co mogłoby wydawać się fantastyczne, wcale nie było tak kolorowe.

"Czerwień rubinu" był bardzo dobrym wprowadzeniem do tego, co będzie czekało na czytelnika w "Błękicie szafiru". Jeżeli czytaliście pierwszą część i podobały się Wam przygody Gwen i Gideona to zdradzę, że tu będzie ich jeszcze więcej! Pojawią się także nowi bohaterowie, którzy będą mieli duży wpływ na losy dwójki nastolatków. Jedna z postaci spodobała mi się tak bardzo, że nie mogę doczekać się jej w "Zieleni szmaragdu". Mowa o tajemniczym Xemeriusie, który... Nie będę odbierać Wam przyjemności z osobistego poznania go, dlatego nic więcej o nim nie zdradzę.

Tak samo jak w poprzedniej powieści, tutaj nie ma mowy o nudzie. Akcja jest równie szybka, bohaterowie nieprzewidywalni, ale dodatkowo bardziej czuć tajemniczość wydarzeń. Poznajemy coraz bardziej dokładne wskazówki, dzięki którym możemy wywnioskować do czego wszystko zmierza. Czy bohaterowie, których uważa się za dobrych, naprawdę nimi są?

Uwielbiam wydawnictwo Media Rodzina za to, jak wydają książki. Są idealnie dopracowane i nie w sposób przejść obok nich obojętnie. Powieści Kerstin Gier należą do grona piękniejszych na mojej półce. Tutaj możecie zobaczyć pozostałe książki niemieckiej pisarki, jak również inne książki wydawnictwa jakie mam w biblioteczce. Wracając do recenzowanej książki, jej okładka idealnie nawiązuje do treści. Na pewno w trakcie czytania powieści sami skojarzycie wszystkie elementy.

Nie przedłużając, serdecznie polecam Wam tę powieść! Pomimo to, że Trylogia czasu jest skierowana do młodszej młodzieży, starsze osoby również mogą czerpać przyjemność z podróży po stronach bajecznie wykreowanego przez Kerstin Gier świata. Ja jestem oczarowana treścią, która bawi i trzyma w napięciu. Idealna na jesienne dni z herbatą i kocem. "Błękit szafiru" umili Wam czas tak jak to zrobił w moim przypadku. Czekam na kolejną i już ostatnią część. Mam nadzieję, że czekanie na nią upłynie mi szybciej.

Recenzja również na blogu: [Adres usunięty]

Za książkę serdecznie dziękuję wydawnictwu Media Rodzina!

"Błękit Szafiru" to drugi tom Trylogii Czasu, która przenosi czytelnika w zupełnie inny świat, pełen tajemnic oraz podróży w czasie, które nie zawsze bywają bezpieczne. Gwendolyn w towarzystwie Gideona ma na swoich barkach niezwykle odpowiedzialne zadania, które musi wykonać dla dobra społeczeństwa podróżników.

Gwendolyn Shepherd w dalszym ciągu usiłuje zrozumieć swój dar oraz posiadany gen podróży w czasie. Jest to dla niej nowość, a codzienność od tej pory wygląda zupełnie inaczej. Młoda dziewczyna z dnia na dzień stała się niezwykle odpowiedzialną i istotną postacią, która odgrywa ogromne znaczenie w przepowiedni znanej wszystkim podróżnikom w czasie. Na swoich barkach ma ciężkie i trudne zadania, które w towarzystwie Gideona musi wykonać. Młoda dziewczyna godzi ze sobą szkołę, podróże, elapsje oraz niepewne uczucie do Gideona. Między bohaterami pojawiają się różne, chwilami sprzeczne uczucia, które podążają w niepewną stronę. Ciężkie sytuacje i wspólne podróże potrafią jednak zbliżyć do siebie dwóch podróżników, lecz nad rodem linii żeńskiej oraz męskiej podróżników nigdy nie przyświecała dobra gwiazda... Jak będzie tym razem?

Czy Gideon wraz z Gwendolyn poradzą sobie na wszystkich misjach w przeszłości? Jak się jednak okazuje, za rogiem czyha niebezpieczeństwo, którego nikt się nie spodziewał, a rozwiązanie proroctwa zbliża się coraz większymi krokami...

Tak jak w poprzedniej części trylogii - w "Czerwieni rubinu", mamy przyjemność wraz z bohaterami poznawać tajemnice zawikłanego świata podróżników oraz zwyczaje czasów historycznych. Autorka całą opowieść wykreowała w sposób niezwykle ciekawy i nieoczywisty, bowiem wydarzenia przedstawione są zgrabnie i zdecydowanie większy nacisk postawiony został na podróże aniżeli na aspekty stricte historyczne.

Wydawnictwo Media Rodzina zdecydowało się na ponowne wydanie Trylogii Czasu (wcześniejsze wydanie - Wydawnictwo Akurat), jednak tym razem znaleźć je możemy w oryginalnych, pięknych okładkach niemieckich.

Oprócz proroctw i tajemnic związanych z podróżami, czytelnik ma okazję poznać bohaterów również od strony "domowej" i uczuciowej. W powieści przeplatają się wątki miłosne oraz relacje rodzinne postaci, przez co mamy okazję każdego z nich poznać dość dokładnie i wielopłaszczyznowo. W całej opowieści przyjrzeć się możemy także relacjom oraz pobudkom kierującym Lucy oraz Paulem, którzy to uciekli wraz z pierwszym chronografem, aby nie domknąć Kręgu Dwunastu Podróżników.

Powieść podobała mi się równie mocno jak poprzednia część. Opowieść wciąga mnie coraz bardziej, a tajemnice zawarte na kartach stają się coraz ciekawsze i nieco mroczniejsze. Proroctwo zaczyna się powoli ukazywać i rozwiązywać, jednak na całkowite rozwikłanie muszę poczekać do finału Trylogii - na "Zieleń Szmaragdu". Klimat panujący w książce jest niezwykle magiczny i porywający, przez co spędziłam przy niej kilka wspaniałych, wręcz nierzeczywistych godzin. Dodatkowo powieść ta obfituje w wiele zabawnych, fantastycznych dialogów, ponieważ w tej części mamy okazję zapoznać się z interesującym gargulcem Xemeriusem, którego widzi jedynie Gwendolyn. Czekam na finał historii!

W czerwcu nakładem wydawnictwa Media Rodzina pojawiło się w księgarniach wznowienie „Czerwieni rubinu” Kerstin Gier. Powieść przypadła mi do gustu i zakończyła się w bardzo ciekawym momencie, dlatego też nie mogłam doczekać się jej kontynuacji. Czy „Błękit szafiru” utrzymał poziom poprzedniczki?

Zawsze, kiedy sięgam po kontynuację jakiejś powieści, zwracam uwagę na to, czy autor stara się pomóc czytelnikowi na nowo wejść w wykreowany przez niego świat, przypominając nieco z fabuły poprzedniego tomu. Częściej po kolejne tomy serii sięgamy jednak już po jakimś czasie od przeczytania poprzedniej części, aniżeli czytamy je jeden po drugim, dlatego ważne jest, by autor przypomniał wcześniejsze wydarzenia ze swojej opowieści. „Błękit szafiru” pod tym względem spełnił moje oczekiwania, bo choć akcja książki kontynuuje wątek przerwany w „Czerwieni rubinu”, Kerstin Gier nie zostawia czytelnika bez takiej właśnie pomocy. Bez problemu odnalazłam się na nowo w świecie Strażników, mimo iż minęło kilka miesięcy od lektury poprzedniego tomu. Pomocny w tym był także spis postaci z krótką informacją na ich temat, który znajduje się na końcu książki.

„Czerwień rubinu” był początkiem dobrze zapowiadającej się serii i w mojej ocenie „Błękit szafiru” trzyma poziom poprzedniczki. Gwendolyn w dalszym ciągu czuje się nieco zdezorientowana nową rolą, jaka przypadła jej w udziale, ale powoli zaczyna się odnajdywać w nowej sytuacji. Aura tajemnic nadal spowija świat Strażników, ale Gwen nie zamierza czekać łaskawie na to, aż ktoś wprowadzi ją w sekrety stowarzyszenia. Potrzebuje odpowiedzi, a skoro nikt nie kwapi się do tego, by jej ich udzielić, pozostaje jej prywatne śledztwo. Obserwowanie posunięć bohaterki, która kombinuje, by nie zdradzić się z podejmowanymi działaniami, oraz efektów jej śledztwa było naprawdę porywające. Z pomocą wiernej przyjaciółki, która przeszukuje dostępne źródła w poszukiwaniu informacji, oraz przezabawnego ducha gargulca Xemeriusa, który służy jej za dodatkową parę uszu i oczu, udaje się jej dowiedzieć kilku zaskakujących rzeczy. Na marginesie przyznać muszę, że postać Xemeriusa początkowo wydała mi się dziwna i nieco wydumana, ale jego barwna osobowość dodała tej powieści kolorów i z czasem naprawdę go polubiłam.

„Trylogia czasu” to seria, w której podróże w czasie odgrywają kluczową rolę. W tej części ich nie brakuje. Gwen i Gideon podróżują do różnych czasów, zarówno razem, jak i osobno. Niekiedy dowiadują się, że w przeszłości, do której trafili, już wydarzyło się coś, czego jeszcze nie zrobili, ale mają zrobić w przyszłości. Chwilami się w tym nieco gubiłam, nieraz też zastanawiałam się, jak te ich podróże i to, co bohaterowie podczas nich robią, mają się do paradoksów podróży w czasie, ale nawet jeśli są tutaj jakieś błędy, to nie wydają się one aż tak znaczące.

Przy okazji podróży w czasie pochwalić autorkę muszę natomiast za dbałość o szczegóły. Detale garderoby, zwyczaje i etykieta panujące w danej epoce, szczegółowe opisy miejsc – widać, że Gier zrobiła porządny research. W tekście można znaleźć także bardzo interesujące ciekawostki – z lektury dowiecie się np. czym jest soirée czy rydykiul.

„Trylogia czasu” to seria młodzieżowa, dlatego poza podróżami w czasie i sekretami Strażników znaleźć można w niej typowe dla nastolatek problemy. Przyjaźnie, antypatie, pierwsze zakochanie, zazdrość, pierwsze pocałunki, szkoła – to część życia Gwen i ja to rozumiem. Nie do końca pasuje mi natomiast to, jak bohaterka reaguje na niektóre sytuacje. Po tym, jak w poprzedniej części pomogła Gideonowi w walce, ryzykując przy tym życie, sądziłam, że Gwen to całkiem twarda sztuka. W tej części jednak ujawniło się jej nieco nazbyt emocjonalne oblicze i czasami miałam aż ochotę nią potrząsnąć.

W „Błękicie szafiru”, podobnie jak w poprzednim tomie, każdy rozdział rozpoczyna strona, która uchyla rąbka tajemnic świata Strażników poprzez różne tabelki, diagramy czy cytaty. Na końcu książki zaś znajduje się zagadka, którą czytelnik może rozwiązać samodzielnie i na chwilę poczuć się jak bohater tej powieści. Autorce należy się pochwała za te dodatki, bo zdecydowanie czynią one książkę bardziej atrakcyjną dla czytelnika.

Na koniec nie mogę nie wspomnieć o wydaniu. Wydawnictwu Media Rodzina należą się za nie brawa, bo zachwyca ono starannością wykonania. Ta trylogią z pewnością stanie się ozdobą biblioteczki.

To spotkanie z twórczością Kerstin Gier, mimo pewnych drobnych uwag, zaliczam do udanych. „Błękit szafiru” to dobra kontynuacja i już nie mogę doczekać się, by sięgnąć po zakończenie tej trylogii. Polecam!

Zdarza Wam się nie sięgać po dalsze tomy serii, którą już zaczęliście?

Mnie wybitnie rzadko. Zwykle doczytuję nawet te, które nieziemsko mnie męczą; zagryzam zęby, zaciskam pięści, wołam o pomstę do nieba, ale czytam. Z kolei kontynuacje tych serii, których pierwsze tomy mi się podobały, napawają mnie lekkim niepokojem - bo czy autor/ka utrzyma poziom? Czy znów sypnie żartem, zaczaruje słowem i oczaruje stworzoną historią? A może zaserwuje nam odgrzewanego kotleta, który przyprawi jedynie o mdłości i pozostawi po sobie niesmak? Bo przecież pierwsze części są zawsze najlepsze, prawda?

A może wcale nie...?

Ledwie dowiedziała się, że jest Rubinem i że musi odbywać dziwne wędrówki w przeszłość, a już ma tyle problemów! Strażnicy jej nie ufają (o lubieniu już nie wspominając), nie umie tańczyć, nie zna się na dworskiej etykiecie i za nic nie dogada się z obcokrajowcami, a Gideon, TEN Gideon, jedynie doprowadza ją do szewskiej pasji! Jakby tego było mało, hrabia de Saint Germain najchętniej utopiłby ją w szklance wody, dziwny gargulec chodzi za nią krok w krok, a ona - zdaje się, że sama! - musi rozwiązać tajemnicę chronografu...

I co ona, Gwendolyn, ma teraz zrobić?!

Niejednokrotnie zastanawiałam się, w czym tkwi fenomen "Trylogii czasu" Kerstin Gier i choć pierwsza jej część naprawdę mi się podobała, to mimo wszystko nie do końca rozumiałam te wszystkie ochy i achy, te zachwyty i szumne deklaracje w stylu "Najlepsza seria mojego życia!". Wciąż tak bym jej nie określiła (bo 22 lata na karku to, jakby nie było, spora ilość przeczytanych książek, wybacz, Kerstin ;) ), ale wiecie co? Ta seria jest coraz lepsza! ;) "Błękit szafiru" naprawdę jest dobry, a już na pewno jest zabawniejszy i ciekawszy niż "Czerwień rubinu". Wydaje się, że wszystko, co mogło razić w pierwszym tomie, zostało na zawsze wymazane, starte gumką, puszczone w niepamięć. Gwen nie jest już tak trzpiotowata, postępuje zdecydowanie rozważniej, a po jej dawnej ignorancji i drobnych oznakach głupoty nie ma już śladu. Zaczyna samodzielnie myśleć, przewidywać i dochodzić do własnych wniosków, próbuje - w końcu! - rozwiązać zagadkę chronografu i otrzymać odpowiedzi na dręczące ją pytania. Jej relacja z Gideonem także ewoluuje - o ile w "Czerwieni rubinu" działała na zasadzie "kto się lubi, ten się czubi" i była dość infantylna, o tyle tutaj jest zdecydowanie dojrzalsza, a sam Gideon wiele zyskuje w kobiecych (a przynajmniej w moich :D ) oczach. Oczywiście wciąż nie brakuje nastoletnich dram i bolączek młodego serca, rozpaczy z powodu "lodowatego spojrzenia" swego ukochanego, ale Gier opisuje to w sposób, który nie drażni, za to bawi i przypomina własne szczenięce lata. Nieco mniej jest zawiłych opisów związanych z przeskokami w czasie (których w "Czerwieni rubinu" było, lekko mówiąc, dużo :D ), za to zdecydowanie więcej jest humoru - i to w tej najlepszej postaci; nienachalnego, wyważonego, sytuacyjnego. Nie da się też nie wspomnieć o Xemeriusie... Kojarzycie zwierzęta-maskotki z filmów Disneya? Zwierzęta, które potrafią mówić, są najlepszymi przyjaciółmi głównych bohaterek ich produkcji i zawsze staną za nimi murem? Xemerius jest właśnie takim zwierzakiem. Z tą tylko różnicą, że jest demonem :D

Panuje powszechne przekonanie, że najlepszą częścią każdej trylogii jest pierwszy, otwierający ją tom. Że w zasadzie tylko ON jest czymś nowym i świeżym, a kolejne książki są jedynie rozwałkowaniem tematu, który spokojnie można było zamknąć w jednej.

Ale wiecie co? Guzik prawda. Guzik prawda, że pierwsza część zawsze jest najlepszą i guzik prawda, że każda kolejna pisana jest wyłącznie dla zysku, co dosadnie (i wręcz z przytupem! ;) ) udowadnia Kerstin Gier. Jej "Błękit szafiru" jest przezabawny, momentami uroczy, a już na pewno bardzo, bardzo ciekawy. A do tego kończy się w takim momencie, że wręcz nie da się nie zadręczać pytaniami w stylu "Co będzie dalej? :o ".

Ja na pewno się dowiem, bo nie wyobrażam sobie, że nie sięgnę po zamykającą serię "Zieleń szmaragdu".

A Ty? Co zrobisz...? ;)