Bieszczady. Dla tych, którzy chcą je poznać naprawdę

Ileż to razy w swoim życiu cytowałam popularne zdanie, że czas „rzucić wszystko i wyjechać w Bieszczady”? Nie zliczę tego. Zazwyczaj działo się to w trudnych, stresujących chwilach życia, gdy byłam zmęczona natłokiem spraw, obowiązków i braku czasu. A gdzie lepiej wypocząć i odciąć się od codziennej pogoni za wszystkim? No oczywiście, że tylko w Bieszczadach. Tak one się kojarzą. Ze spokojem, głuszą, szumiącą ciszą i całą paletą barw, w zależności od pory roku. Czy aby na pewno jest tam tak, jak się to stereotypowo wydaje?

Adrian Markowski w swojej kolejnej już publikacji opowiada o tych pięknych, owianych mnogością tajemnic wzgórzach. Ta książka to nie jest przewodnik. Nie dowiecie się z niej, które szlaki są najpopularniejsze, które są trudne i jak ułożyć sobie plan wycieczki, by zoptymalizować czas wędrówki.

To opowiedziana przyjemnym, gawędziarskim tonem sugestia, by spojrzeć na Bieszczady inaczej. To zachęta, by tworzyć własne szlaki, by poszukiwać swoich ścieżek i stworzyć własną, niezależną formę wypoczynku. Trzeba włączyć tryb „szwendacza” a te zielone wzgórza odkryją przed nami inne oblicze.

„Trzeba tylko nadstawić ucha, oczy przyzwyczaić do zmierzchu, bo słuchać, nie znaczy słyszeć, a widzi także nie każdy, kto patrzy” – to zdanie idealnie obrazuje, jak wygląda życie w Bieszczadach i aby poznać, choć cząstkę tajemnic tego zielonego rejonu, trzeba wyostrzyć wszystkie zmysły. Przede wszystkim jednak trzeba chcieć odkrywać, podążać nieznanymi ścieżkami, szukać i rozglądać się, bo w tych wysokich trawach można odkryć prawdziwe perełki wieków minionych.

W książce znajdziemy mnóstwo informacji historycznych o miejscach, łącznie z wyjaśnieniami etymologicznymi nazw miejscowości czy wzgórz. Dowiemy się, skąd wzięła się nazwa Połonina Caryńska, czy Wetlina. Nazwy, które każdy z nas na pewno doskonale zna. Ta „gawęda” wzbogacona jest dodatkowo o sporą ilość zdjęć nietypowych atrakcji czy mapek, które pokazują szlaki i te znane i te zupełnie nietypowe.

Autor skupił się na przedstawieniu kilku postaci mocno związanych z Bieszczadami. Najwięcej miejsca poświęcił poecie Jerzemu Harasymowiczowi, którego poetyckie pióro ukazywało wszystkie oblicza tych dzikich terenów. Pan Adrian jest również poetą i z treści można wyczuć poetycką nutę i sporą dawkę wrażliwości na piękno, którym Bieszczady ewidentnie pisarza zauroczyły.

Z treści wyłania się obraz regionu, który jest kulturową mieszanką wielu narodowości, zapomnianych cmentarzy, pozostałości po wioskach czy kiedyś znaczących budowlach. Autor zdecydowanie pokazuje czytelnikowi, że życie w Bieszczadach to nie taka sielanka, o której myślą udręczeni miejskim pędem ludzie.

Nie ukrywam, od kilku lat jestem w grupie „wolę Tatry”, jednak do Bieszczad mam i zawsze będę miała szczególny szacunek i sentyment. Tam urodziła się moja Babcia, zatem jedna gałąź rodzinnego drzewa jest taka „bieszczadzka”. Cieszy mnie to niezmiernie i równie mocno żałuję, że tych, którzy mogliby mi opowiedzieć o dawnym życiu w górach, już nie ma.

Dzięki książce Adama Markowskiego nabrałam ochoty, by jednak któregoś razu wyrwać się w babcine strony, włączyć szwendacza i postarać się odnaleźć nowe ścieżki i nietypowe miejsca.

„Bieszczady dla tych, którzy chcą je poznać naprawdę” oceniam na 8/10. To wspaniała lektura napisana w świetnym stylu. Zachęcam do czytania.

Serdecznie dziękuje Wydawnictwu Prószyński i S-ka za egzemplarz recenzencki.

Kraina Łagodności.

Ta książka odkrywa przed czytelnikiem głębię Bieszczadów. Jest to jakby kolejny poziom wtajemniczenia w Bieszczady. Autor odkrywa zapomniane ścieżki i sprawy, które nie zajmują zbytnio współczesnego turystę na połoninach.

Ja zostałam kupiona samym początkiem książki, w którym autor przedstawia poetę Jerzego Harasymowicza. Nigdy nie zgłębiałam życia Harasymowicza, ale jego wiersze w wykonaniu Elżbiety Adamiak są mi znane. Tak samo jak muzyka Wolnej Grupy Bukowina czy teksty Wojtka Bellona. Także mnie, że tak się określę bywalczyni Krainy Łagodności, i fanki poezji śpiewanej bardzo zainteresował początek. Kilka smaczków i niesamowitych historii odkryłam.

Zapomniane wsie.

Później było nieco smutniej, ale wcale nie mniej interesująco. Wędrujemy szlakiem nieistniejących wsi, zapomnianych i zburzonych cerkwi. W dolinach zarośniętych zielskiem słychać echa Łemków i Bojków, których kultura niemal bezpowrotnie zniknęła po II Wojnie Światowej. Jeśli jesteście zainteresowani mniejszościami etnicznymi w Polsce, to ta książka jest dobrym drogowskazem gdzie i jak ich szukać na terenie Bieszczad.

Wskazówki dla wędrowców.

Autor przedstawia szlaki nieoczywiste. Lesko odwiedziłam kilka razy, ale nigdy nie przyszło mi do głowy, aby szukać w nim żydowskich śladów. Bieszczady nigdy nie kojarzyły mi się z wielką liczbą żydów. A tu proszę, żydzi w tym chasydzi byli znaczną grupą zamieszkującą Lesko. Koniecznie musze odwiedzić cmentarz i synagogę przy najbliższej okazji.

Ta książka pokazuje coś co można samemu odkrywać, te nieoczywiste Bieszczady i zapomniane szlaki. Szkoda, że jest taka krótka, bo chciałoby się czytać więcej i więcej. Tak więc długość książki to jej jedyna wada. Do tego muszę pochwalić wydanie: twarda oprawa, mapki oraz kolorowe zdjęcia. Jednak nie sądzę, że będzie to odpowiednia książka dla kogoś, kto tematyki Bieszczad zupełnie nie zna. To taki level up dla wędrowców poza utartymi szlakami. Ja jestem zachwycona.

Latające książki

Miło jest zapoznać się z nietuzinkową pozycją, tym razem o Bieszczadach autorstwa Adriana Markowskiego.

Autor w swoim wydaniu skupia się na tych mniej znanych Bieszczadach - śladami Harasymowicza, fotografa Reinfussa, jest także Jasło i Małe Jasło oraz rozdział poświęcony ikonom. Jest to nietuzinkowa pozycja, na którą warto zwrócić uwagę, jeśli chcesz poznać ten mniej znany region Polski. Pozycja nie jest za obszerna, jednak wiedza w niej zawarta jest bardzo skondensowana.

Podoba mi się to, że mimo takiej mnogości poruszanych tematów o Bieszczadach można liczyć na naprawdę ciekawe pozycje, które poruszają mniej znane wątki. ,,Bieszczady. Dla tych, którzy chcą je poznać naprawdę" jest jednym z takich wydań. Na uwagę zasługuje przywołanie nieznanych warstw, które też mają znaczenie.

W wydaniu nie zabrakło wstawek z kolorowymi zdjęciami (aż 29 stron!), na których można zobaczyć miejsca związane z opisywanymi wyżej tematami. Na początku rozdziałów są także mapy, dzięki którym lepiej można zorientować się w opisywanym w danym fragmencie miejscu.

,,Bieszczady. Dla tych, którzy chcą je poznać naprawdę" Adriana Markowskiego to idealna pozycja dla tych, którzy chcą poznać mniej znane Bieszczady, zachwycić się wydanym w sztywnej oprawie zbiorem i na zakończenie w nocie od autora poznać tytuły innych wydań, na które warto zwrócić uwagę by poszerzyć wiedzę na opisywane tematy.

Źle wspominam moją pierwszą wizytę w Bieszczadach. Miało być tak pięknie, ale moje samopoczucie zniszczyło jakiekolwiek pozytywne doświadczenia. Od tamtej pory nigdy nie pojawiłam się na bieszczadzkim szlaku i wiecie co? Trochę żałuję, bo kiedy czytałam książkę ze zdjęcia marzyłam o tym, żeby założyć buty do wędrówek, wejść na ścieżkę i na własne oczy zobaczyć piękno gór.

Adrian Markowski zaczyna "Bieszczady. Dla tych, którzy chcąpoznać je poznać naprawdę" od przybliżenia nam postaci poety Jerzego Harasymowicza. Trudno było mi przejść przez pierwszy rodział i obawiałam się, że kolejne też takie będą. Nic bardziej mylnego. Z każdym kolejnym rozdziałem coraz bardziej nie mogłam oderwać się od lektury. Dzięki tej książce dowiedziałam się, kto dawniej zamieszkał Bieszczadzkie tereny, jaka tragedia dotknęła tamtejsze ludy i jakie okruchy przeszłości pozostały do dziś.

Często kiedy jestem na szlaku lub gdy zwiedzam historyczne miejsca, zastanawiam się kto chodził tam przede mną, jak potoczyły się jego losy, co mogę dziś zauważyć. Niejednokrotnie moja wiedza jest niewystarczająca, mogę polegać tylko na swojej wyobraźni i na tym, co kiedyś gdzieś przypadkiem usłyszałam. Książka Adriana Markowskiego daje to, czego szukam, bo kiedy znów pojadę w Bieszczady będę wiedziała na co zwrócić uwagę, będę potrafiła odczytać znaki przeszłości, zobaczę więcej, zrozumiem głębiej.

Pięknie wydana, pięknie napisana, idealna dla każde kto lubi wędrówki, historię, poezję... i dla każdego kto dopiero zaczyna i chce się zakochać. Polecam!

Ta książka to piękna opowieść o Bieszczadach przeznaczona dla miłośników tych gór. Szczególnie polecam ją osobom, które poszukują prawdziwych ciekawostek o tym miejscu. Ja niestety oczekiwałam czegoś innego. Byłam w Bieszczadach tylko raz, więc miałam nadzieję na nieco bardziej ogólne informacje, a otrzymałam dość szczegółowe wiadomości, które nie przydadzą mi się podczas drugiego czy nawet trzeciego pobytu w Bieszczadach. Przez to miejscami książka była dla mnie nudna.

Mimo to można się dowiedzieć z niej kilka interesujących rzeczy, a nawet je zobaczyć, bo w książce znajdują się zdjęcia i mapki, co znacznie ją uatrakcyjnia. Pozycję czyta się bardzo szybko, co jest jej dużym plusem. Jest króciutka, napisana dość dużą czcionką i ma spore marginesy.

Ta opowieść jest idealna dla osób, które chcą w Bieszczadach znaleźć coś więcej niż tylko to, co widzi każdy turysta.