Bierz go! Dogman. Tom 2

Podczas gdy pierwszy tom DogMana to sekwencja próżnych przygód, DogMan. Bierz go! to jedna przygoda podzielona na krótkie rozdziały. Szef policji ma powody, by być dumnym ze swojego bohaterskiego pso-człowieko policjanta, ale stara się nie stracić panowania nad nim. Tyle, że zbliżają się urodziny Szefa, a cały posterunek postanawia urządzić przyjęcie. DogMan zostaje wysłany, aby kupić zwierzaka jako prezent dla szefa. Kupuje rybkę, która okazuje się przyszłym vilantem tego tomu. Ktoś napada na sklepy zoologiczne i wygląda jak Kot Pet. Sęk w tym, że tenże siedzi w kiciu (hahaha, znowu gra słów! Kot w kiciu!). Teraz nie tylko DogMan ale i Kot Pet poszukują włamywacza.

Więcej na: [Adres usunięty]

Na widok kolejnej części Dogmana uśmiechamy się od ucha do ucha pewne, że podczas lektury zapowiada się świetna zabawa. Autorzy tej przezabawnej, kilkunastotomowej serii to nikt inny, tylko najlepsi przyjaciele z przedszkolnych czasów – George Beard i Herold Hutchins piszący pod wspólnym pseudonimem „Dav Pilkey”. Z pierwszego tomu znamy już postaci głównych bohaterów i wiemy, że Dogman to nietypowy stróż prawa, który wskutek nieprzewidzianych okoliczności zyskał ciało człowieka i głowę psa. Błękitny mundur, policyjna czapka, psi pyszczek, który każdego obślinia i ogromna miłość od kości i piłek, jak również smykałka do rozwiązywania problemów stawiają go ponad wszystkimi innymi pracownikami policji. Spotyka go mnóstwo przezabawnych sytuacji i tarapatów, stąd Dogman jest superbohaterem uwielbianym przez starszych i młodszych czytelników. Właściwie to uwielbiane są wszystkie jego przygody.

Tom drugi składa się w Wstępu, w którym przypomniane zostają „narodziny” Dogmana, dziesięciu rozdziałów i dwóch Epilogów, a na końcu coś najfajniejszego, czyli gratisowy kolejny komiks. Nie brakuje również kursu rysowania krok po kroku postaci głównych bohaterów. Tak prostego, że ogarniam go nawet ja!

Tym razem nasz superbohater będzie musiał zorganizować prezent z okazji urodzin Szefa i rozwiązać zagadkę napadu w sklepie Penelopy. Tymczasem z Kociego Kicia po raz kolejny ucieka Kot Pet posługując się coraz bardziej wymyślnymi sposobami na oszukanie strażnika. Sprej życia, sklonowany koci rzezimieszek, pojazd Skarbotank 2000 i zamaskowany tajemniczy osobnik, o którym niewiadomo, skąd się wziął i który kradnie skrzynie ze skarbami – wszystko to spadnie na głowę/ łeb dziarskiego Dogmana. A kiedy jeszcze dojdzie do konfrontacji z Kotem Petem i pojawi się wątek pięknej, puszystej Zuzu…i szkieletu potraktowanego sprejem życia to nudzić nie będzie się nawet najbardziej wymagający młody czytelnik.

Całość czyta się szybko, lekko i przyjemnie. To powieść z gatunku tych, przy których nie snuje się głębokich refleksji. Jest dynamicznie, wesoło i kolorowo, a cała gama ruchomych obrazków zapewnia dodatkową zabawę.

Bardzo pozytywna lektura dla dużych i małych z zabawnymi, choć szokującymi ( ależ dzieciaki kochają, kiedy je coś szokuje!) dialogami. Dzięki Wydawnictwo Jaguar mamy kolorowe, praktyczne wydanie, które można zabrać ze sobą wszędzie. Miękkie okładki, lekkość, nasycone kolory. Zdania proste i nieskomplikowane, w sam raz początkującego czytelnika. Polecamy ogromnie dzieciom powyżej pięciu lat, zwłaszcza tym, które rozpoczynają samodzielne czytanie. Cudowna zabawa przed nimi!

CzytaMy8+

PIES 2

„Najlepsza książka o gliniarzu z psią głową, jaką kiedykolwiek napisano” (prababcia George’a) powraca. Zabawa z pierwszym tomem była naprawdę udana i taka sama jest też w przypadku ciągu dalszego. Komu więc podobał się tamten komiks, z tego będzie równie zadowolony. Kogo nie kupił, nie kupi i tym razem. A kto nie zna, a lubi „Kapitana Majtasa” i podobne mu klimaty, powinien całość poznać, bo jest tego warta.

Jeśli chodzi o fabułę, powtórzę to, co już pisałem, bo w zasadzie zmieniło się niewiele. „Dogman” dzieje się na dwóch planach. Pierwszym z nich jest historia George’a i Harolda, dwóch szkolnych przyjaciół, którzy uwielbiają robić komiksy. Zasłynęli w podstawówce tworząc przygody Kapitana Majtasa, ale czy to ich jedyne dzieło? Nie, ich pierwszym komiksem były „Psigody Dogmana”, które po latach postanowili przedstawić w nowej formie.

I tu dochodzimy do drugiego planu, gdzie zaczyna się właściwa akcja. Nieco bezmózgi policjant Nać i jego mądry pies Greg zostali ranni w wyniku wybuchu bomby i jedynym ratunkiem stał się dla nich przeszczep psiej głowy do ludzkiego ciała funkcjonariusza. Tak narodził się superglina Dogman, który jednak okazał się posiadać wiele zwierzęcych nawyków i sprawiać jeszcze więcej kłopotów niż wcześniej. W tym tomie zbliżają się urodziny szefa i nasz bohater ma za zadanie wybrać się do sklepu i kupić rybkę. I tak zaczyna się kolejna, szalona przygoda!

Zacznę od tego, że jeśli nie czytaliście poprzedniego tomu… nie macie się co martwić, bo każdy z komiksów o Dogmanie, jak wszystkie serie dla dzieci, można czytać niezależnie od siebie. Owszem, całość łączy ciąg przyczynowo skutkowy, ale wszystkie niezbędne dla fabuły elementy autor wyjaśnia we wstępie, więc jeśli ktoś chciałby zacząć swoją przygodę z tytułem w tym momencie, śmiało może to zrobić.

A warto, bo całość to zabawna, lekka rozrywka dla całej rodziny. Akcji i humoru jest dużo, sporo wartości przekazywanych młodym czytelnikom też się znalazło, podobnie jak puszczania oka do odbiorców ze zdecydowanie większym stażem. Dla dzieci, jakby to wszystko nie wystarczyło, jest też pewna interaktywność, pozwalająca obejrzeć im ruchome obrazki, a do tego czeka tu na nich dużo więcej atrakcji, takich jak lekcje rysowania.

Całość mogłaby być co prawda lepiej ilustrowana, ale jako że za szatę odpowiadają wymyśleni dziecięcy bohaterowie, można przymknąć na to oko (swoją drogą to świetny sposób na zamaskowanie niedostatków w warsztacie rysowniczym, prawda?). Tym bardziej, że jako całość, „Dogman” jest udany i bardzo sympatyczny. I wcale niegłupi.