Biegacz

Przeszłość wraca

„Historia dzieje się na naszych oczach. Historia dzieje się coraz szybciej. Ja sam nie dożyję chyba jednak czasów, w których konsekwencje dzisiejszych dni będą już jasne i podatne na analizy historyków” – mówił Piotr Waglowski, polski prawnik i publicysta. Wyjątkowo adekwatne są te słowa do naszej polskiej historii, do przełomów, które w naszym kraju są wyjątkowo spektakularne i burzliwe. Wiele jest w historii Polski momentów, w których opozycja stała za obaleniem despotycznych rządów, wiele takich momentów zapewne przed nami. Dziś znów przekonujemy się, jak zakłamani mogą być przedstawiciele aparatu państwowego, dziś znów ponosimy konsekwencje za niesubordynację, za swoje zdanie, za odważne demaskowanie kłamstwa. Co więcej, metody działania władzy: zastraszenie, tworzenie alternatywnej prawdy oraz rzucanie ludziom ochłapów, dziś znów są takie same, jak za czasów komunizmu. Czy to jednak możliwe, żeby w dzisiejszych czasach być rozliczanym za działania z przeszłości, za partyjne zaangażowanie, za bycie „przeciw”, a nie „za”?

Na te pytania próbuje odpowiedzieć Bogdan Popiołek, starzejący się nauczyciel historii w jednym z poznańskich gimnazjów. Ten rozczarowany rzeczywistością nauczyciel ze skłonnością do popadania w tarapaty i znaczną nadwagą, podejmuje usilne postanowienie, by nabrać formy, a przynajmniej zgubić potężny brzuch, który pojawił się w niewiadomych okolicznościach. Sposobem na odzyskanie zgrabnej sylwetki mają być biegi, choć początki są wyjątkowo uciążliwe i w niczym nie przypominają tej sielanki połączonej z wyrzutem endorfin, o której czyta się na blogach biegaczy. Na dodatek pech chce, że właśnie za sprawą biegów, Popiołek staje się świadkiem morderstwa, a dokładnie, prawdopodobnie jest osobą, która jako ostatnia widziała żywego mężczyznę, którego zwłoki zostały znalezione pośród drzew.

Popiołek, jako człowiek niezwykle dociekliwy, ale i pamiętliwy – policja lekceważy jego zeznanie – postanawia na własną rękę prowadzić śledztwo. Okazuje się, że zamordowany na obrzeżach Poznania człowiek, to Jan Kucharski, dziennikarz lokalnej gazety „Wieści Cybińskie”, zaś w przeszłości – znany działacz Solidarności. Historyk, przy niewielkiej pomocy swojego kolegi z pracy, rusza tropem potencjalnych zabójców, a właściwie potencjalnych motywów zbrodni. Tych jednak nie ma zbyt wiele, bowiem zmarły był człowiekiem wyjątkowo aspołecznym, nie nawiązywał bliskich relacji, nawet brat nie potrafił nic konkretnego powiedzieć na temat Kucharskiego…

Czy powodem, dla którego biegacz rozstał się z życiem, był jego list obnażający haniebne praktyki jednej z niemieckich firm, produkujących farby i lakiery? A może któryś poruszanych na łamach gazety tematów dotykał ważkich kwestii, mogących stanowić motyw zabójstwa? Co wspólnego ze śmiercią Jana Kucharskiego może mieć sprawa zabójstwa księdza Jerzego Popiełuszki czy też zagadkowa śmierć w wypadku drogowym przyjaciela Jana, ojca Zenobiusza? Na te pytania odpowiedzi będziemy poszukiwali wraz z Popiołkiem, choć nie ma się co łudzić, że będzie łatwo. Kolejne tropy urywają się, śledztwo zostaje rozciągnięte w czasie w wyniku wydarzeń w kraju i na świecie, a pomysłów na dalsze kroki brakuje. Całe szczęście, że poza komisariatem policji, Popiołek zawsze trafia na życzliwych ludzi, którzy gotowi są pomóc mu w śledztwie nie zadając niewygodnych pytań. Gdyby tylko policja zostawiła go w spokoju, bowiem wydaje się, że funkcjonariusze chcą za wszelką cenę zniechęcić go do działania na własną rękę.

O tym, jak zakończy się ta historia przekonamy się z lektury całkiem niezłej powieści „Biegacz”, której akcja (choć prowadzona nierówno) wciąga nas bezgranicznie. Męczyć może brak konkretnych tropów, chaotyczne działanie bohatera, co jednak nie odbiera nam przyjemności płynącej z rozwiązywania tej zagadki. Zabrakło też opisów Poznania, pozwalających wczuć się w pełni w opowieść, z kolei polityki wydaje się być na łamach książki zbyt dużo, co może zrazić czytelników o odmiennych niż autor / bohater poglądach. Mimo wszystko po lekturę sięgnąć zdecydowanie warto, bowiem odłożenie jej na półkę w wyniku irytacji niektórymi fragmentami, mogłoby być niepowetowana stratą.

Justyna Gul

Qultura słowa

Biegacz ma swoje plusy i minusy. Z pewnością nie jest to typ książki, jakiej większość czytelników oczekuje.

W ostatnich latach pisarze przyzwyczaili nas, że śledztwo prowadzi policjant, koniecznie doświadczony przez życie, po przejściach, z depresją, bardzo często z rozpadającym się małżeństwem.

Piotr Bojarski głównym bohaterem dla odmiany uczynił zwykłego człowieka, z którym może się utożsamiać bez mała każdy czytelnik. Jest nim Bogdan Popiołek, trochę ślamazarny, poczciwy i od razu wzbudzający sympatię nauczyciel historii z nadwagą. Walka z własnym lenistwem i dodatkowymi kilogramami sprawiła, iż bohater truchta sobie w pocie (dosłownie), trudzie i znoju przez lasek. W pewnym momencie zauważa zwłoki. Chwilę wcześniej mija go podejrzany człowiek. Czy ON może być zabójcą? Historyk postanawia na własną rękę odkryć prawdę. No i wszystko się zaczyna.

Ogromny plus dla autora za zwykłą, a jednocześnie niezwykłą kreację głównego bohatera oraz prowadzone przez niego dochodzenie. Popiołek udowadnia bowiem, iż sama dedukcja, praca szarych komórek może i przysparza drobnych perturbacji, ale doprowadza do finału. Bez sztabu pomocników, bez nowoczesnych technologii można dojść do prawdy.

Bardzo ciekawa jest także postać Bogdana Popiołka. Przesympatyczny, inteligentny, choć odrobinę ciapowaty człowiek, którego trudno nie polubić. Jego kolejne perypetie wzbudzały u mnie wielką sympatię i ciekawość co dalej.

Odrobinę brakowało mi większej garści informacji o bohaterze, dlaczego jest sam, co z rodziną, przyjaciółmi etc. Taka postać aż się prosi o szersze rozbudowanie.

Ciekawe podejście do czasu, w jakim rozgrywa się fabuła. Między kolejnymi zdarzeniami mijają bowiem dni, a czasami nawet tygodnie. Nie jest to więc książka dla osób oczekujących szybkiego tempa akcji.

Temat, który okaże się przewodnim (oprócz zabójstwa) to taki co prawda zdarty do bólu, ale sprawdzający się samograj. Bojarski umiejętnie go potraktował i ciekawie wplótł w fabułę. Celowo nie piszę o co chodzi. Nie chcę spojlerować.

Trochę mało jest w książce Poznania, a w tym mieście rozgrywa się ta akcja. Szkoda.

Minus daję także za literówki, ale to już wina korekty.

Minus także za odrobinę zbyt przewidywalne zakończenie.

Biegacz to ciekawa, warta lektury książka. Choć nie ukrywam, nie warto się w jej przypadku nastawiać na trzymający w napięciu, pełnokrwisty kryminał. Jest to niezłe czytadło, z ciekawym bohaterem. Jeżeli tak do tego podejdziecie, Biegacz zapewni wam kilka godzin dobrej rozrywki.

Bogdan Popiołek, tytułowy biegacz z powieści Piotra Bojarskiego, jest nauczycielem historii w jednym z poznańskich gimnazjów. Wiedzie zwyczajne życie singla po czterdziestce. Sfrustrowany wyglądem swego brzucha, pod wpływem hasła „Bieganie jest fajne” ulega modzie na aktywny styl życia i odziany w odzież z Decathlonu rozpoczyna walkę z nadwagą w pobliskim lesie. Oglądając w wieczornych wiadomościach relację z miejsca zabójstwa, zszokowany rozpoznaje w ofierze gburowatego biegacza, którego mijał podczas biegania. Uświadamia sobie, że mógł być ostatnia osobą widzącą żywego zamordowanego mężczyznę. Co więcej, może posiadać ważne dla śledztwa informacje.

„Nagle poczułem ciarki na plecach. Dwójka biegaczy! Przecież pobiegli za tym gburem! A jeśli... W jednej chwili zrozumiałem, że widziałem znacznie więcej, niż początkowo sądziłem. Widziałem, ale czy zobaczyłem?”

Bohater poruszony brutalną zbrodnią, pełen dobrych chęci, udaje się na komendę w celu złożenia zeznania. Niestety jego słowa zostają zlekceważone przez policję, a ON sam potraktowany jak natręt. Zły i rozczarowany, czuje wewnętrznie, że nie może zostawić tej sprawy własnemu biegowi. Postanawia dowiedzieć się, co tak naprawdę przydarzyło się Janowi Kucharskiemu. Rozpoczynając swoje amatorskie śledztwo nie bierze pod uwagę grożącego mu niebezpieczeństwa.

„Poczułem chłodny dreszcz na plecach. Po raz pierwszy zrozumiałem, że kryje się przed nami tajemnica, której nie tylko nie rozumiemy, ale nawet nie potrafimy sobie wyobrazić. Wszystko wskazywało na to, że ktoś nie zamierzał poprzestać na usunięciu Kucharskiego z tego świata. Najwyraźniej istniało nadal coś, na czym zależało przestępcy.”

Akcja powieści toczy się w umiarkowanym tempie, lecz nie oceniam tego jako wady. Choć przywykliśmy ostatnio do powieści pełnych akcji, tutaj ten zabieg wyglądałby nienaturalnie. Nie pozwoliłby się skupić na tym co istotne. Cała historia jest na tyle interesująca i zajmująca, że z przyjemnością towarzyszymy Bogdanowi w poszukiwaniach śladów prowadzących do rozgryzienia zagadki. Jak przystało na detektywa amatora, mającego ograniczony dostęp do informacji, musi bazować na danych zasłyszanych od świadków, znajomych oraz rodziny zamordowanego, a także nieocenionym wujku Google. Dokąd go to zaprowadzi? Czy pośród pogłosek i plotek dostrzeże ziarno prawdy?

W Biegaczu ważną rolę odgrywa także sam zamordowany. Zagłębiając się w fabułę odkrywamy, że przeszłość Jana Kucharskiego skrywa wiele tajemnic. Czy wojujący z międzynarodowym koncernem ekolog, redaktor lokalnej gazetki wpadł na trop afery ekologicznej? A może odpowiedzi należy szukać w okresie PRL, gdy był mocno związany z Solidarnością? Co oznacza tajemnicza notatka ukryta w szafce na herbatę? Jaką tajemnicę próbował rozszyfrować Jan Kucharski? Czy Bogdan zdoła rozwikłać zawiłą zagadkę?

Piotr Bojarski zaserwował nam kawał porządnego kryminału, w którym każdy znajdzie coś dla siebie. Szczególnie zaciekawiły mnie informacje z czasów PRL, ponieważ wciąż nie wiemy wszystkiego o tym mrocznym okresie w dziejach naszego kraju. Bardzo przypadła mi do gustu postać Bogdana, który przeżywając zarówno wzloty, jak i upadki podczas śledztwa jest zdeterminowany, by dowiedzieć się prawdy o zabójcy Jana. Odrobinę przerażała mnie momentami jego naiwność, która w finale mogła doprowadzić do kolejnej tragedii, chociaż kto wie, jakbym się sama zachowała będąc na jego miejscu. Powieść polecam z czystym sumieniem nie tylko fanom gatunku. Kto wie, może będziemy jeszcze mieli okazję, by razem z Bogdanem zbadać inną sprawę?

Recenzja ukazała się na blogu Lustro Rzeczywistości [Adres usunięty]

Bogdan postanowił zacząć biegać, bo przecież kiedyś w końcu trzeba o siebie zadbać. Nie było to dla niego prostym przeżyciem - walka z oddechem i piwnym brzuszkiem nie mogła być przecież prosta. Sytuację najbardziej komplikuje jednak to, że tytułowy biegacz kogoś widział podczas swojej próby polepszenia formy, a jego spostrzeżenia mogą okazać się nie tylko istotne, ale również niebezpieczne...

Bogdan Popiołek podejmuje decyzję, by pójść na policję i opowiedzieć wszystko co widział, gdyż okazuje się, że mijany przez niego podczas biegu mężczyzna został wkrótce po tym zamordowany. Policja traktuje go pogardliwie, więc mężczyzna postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i poprowadzić własne śledztwo. Co z tego, że wcześniej nie znał tego sprawnie biegającego dziennikarza? Szczerze mówiąc trochę zazdrościłam bohaterowi tej detektywistycznej przygody! Sama z radością rozwiązałabym jakaś zagadkę, chociaż wolałabym uniknąć narażania życia... Bohater jest stuprocentowym amatorem, więc łatwo się wczuć w jego sytuację i razem z nim próbować dotrzeć do prawdy, poznając coraz bardziej zaskakujące sekrety zamordowanego Jana.

W Biegaczu zabrakło mi przede wszystkim wątków obyczajowych. Nie wiem, jak Wy, ale ja potrzebuję, żeby w książce działo się coś więcej, niż tylko rozwiązywanie wątku kryminalnego. Lubię, kiedy mogę poznać relacje między bohaterami, bo wtedy bardziej się wczuwam w fabułę. Poza tym jednak książkę czyta się szybko i lekko. Autor na szczęście ma lekkie pióro i poczucie humoru, więc książka po prostu sprawia przyjemność. Fabuła co prawda nie była szczytem moich marzeń, ale to raczej ze względu na tematykę, która jest mi zupełnie obca. Duży plus za nawiązania do historii - dzięki temu możemy sobie trochę odświeżyć wiedzę o naszym kraju.

Jeżeli macie ochotę na zabawę w detektywów i ciekawą intrygę, to książka na pewno Wam się spodoba. Coś czuję, że autor nie poprzestanie na tej jednej książce!