Biała róża

Michelle to młoda dziewczyna pracująca w dużej firmie. Miła, spokojna i sympatyczna dziewczyna. Swoją obecnością wywoływała uśmiech u kolegów z pracy. Była niczym biała, niczym nie skalana róża. Dopóki na jej drodze nie stanął on - Valentay. Na początku wydawało by się, że mimo iż ich relacja jest zakazana to rozwinie się. Tymczasem była bardzo toksyczna. Ona naiwnie wierząca, że będzie pokochana. Jak odda swoje serce i będzie na każde zawołanie to zyska miłość życia. On natomiast wykorzystujący dziewczynę do maksimum. Z białej nieskalanej róży pozostały bolesne kolce...

Od początku oboje bohaterowie niemiłosiernie mnie wkurzali. Michelle naiwna gąska, ślepo wierząca we wszystko co powie jej Valentay. Momentami dająca się upokorzyć, by potem wylewać morze łez a na końcu biec do mężczyzny.

Valentay za to jest kompletnym dupkiem. Niby twierdzi że nie ma serca, pogubił się a dla mnie był nieodpowiedzialnym i szukającym rozrywki mężczyzną. Taki goguś skaczący z kwiatka na kwiatek, za nic mający uczucia drugiej osoby.

Cała historia ma potencjał. Toksyczna relacja ciekawiła mnie, ale zabrakło mi wdania się w szczegóły. Brak było też rozłożenia na czynniki pierwsze dlaczego kobieta zgadza się na takie traktowanie. Samo wyznanie, że się zakochała nie przemawia do mnie. W zasadzie cała książka kręciła się w koło. Wzloty i upadki. Niestety liczyłam na coś więcej. Szczególnie, że styl autorki jest przyjemny, nie skupia się na scenach łóżkowych więc mogłoby być ciekawiej. Zwłaszcza, że zaskoczyła mnie historia, bo spodziewałam się słodkiego romansu. Do tego poruszyła bardzo ciekawy psychologicznie aspekt wykorzystywania, zatruwania swoją pokręconą miłością. Bycie nadgorliwym też nie jest dobre 😉 Mam nadzieję, że będzie kontynuacja i wtedy autorka odważniej wejdzie w relacje ludzkie i ich opis. Dokona takiej analizy psychiki bohaterów. Wręcz liczę na to.

Dziś przychodzę do Was niestety z książką, którą musiałam oznaczyć jako DNF. Miałam naprawdę ogromne oczekiwania – opisy i motywy zawarte w fabule mnie urzekły, a książka dosłownie „krzyczała” do mnie: „Weź mnie i przeczytaj!”. Niestety, kiedy zaczęłam ją czytać, cały czar prysł, a moje rozczarowanie rosło z każdą stroną.

Moim zdaniem główni bohaterowie byli dla siebie zbyt nachalni, a ich relacja rozwijała się w nienaturalnym tempie – zabrakło przestrzeni na jakiekolwiek pogłębienie więzi między nimi. Tak naprawdę sama nie rozumiałam, skąd wzięła się główna bohaterka i dlaczego główny bohater tak nagle postanowił wejść z nią w relację. Próbowałam zrozumieć jego tok myślenia, ale czułam się, jakbym głupiała za każdym razem, gdy tylko próbowałam to zrobić.

Czytanie tej książki było dla mnie naprawdę trudne. Były momenty, w których marzyłam, żeby ją odłożyć i już do niej nie wracać. Mimo wszystko dawałam jej kolejne szanse, starając się nie poddawać. Niestety, czułam, że to wszystko na nic, więc w końcu postanowiłam się poddać i spróbować o niej zapomnieć.

Współpraca reklamowa

Są takie recenzje, które piszą się wręcz same, a są i takie, w których ciężko sklecić kilka słów i ta wyjątkowo jest tą drugą opcją.

Opis zapowiada nam zakazaną i toksyczną relację i owszem zgadza się. To właśnie mamy, ale jest to poprowadzone w zupełnie inny sposób niż sobie to wyobraziłam i to pozytyw tej książki.

Michelle to na prawdę dobra choć naiwna duszyczka. Tytułowa biała róża, a Valentay… gnojek i czarna owca tej książki…

Autorka ukazuje rzeczywisty obraz niewłaściwej miłości. Sprawia, że możemy ją doskonale odczuć, zarówno te miłe momenty jak i bolesne. Cierpiałam razem z Michelle, przeżywałam każdą ranę jakiej doświadczyła.

Książka porusza bolesny temat, przedstawia toksyczną miłość i uważam, że może być przestrogą dla zakochanych. Może im pokazać czego i jakich osób mają unikać.

Autorka ma przyjemny do czytania styl pisania. Płynęłam przez fabułę, która wielokrotnie mnie zaskoczyła i poruszyła.

Spędziłam z tą książką dobry czas i polecam ją wszystkim poszukiwaczom bolesnych historii. Chociaż oczekiwałam że się rozkleję, niestety wciąż mi się to nie udało. Ale to tylko moje osobiste odczucie i się tym nie sugerujcie.

Książka jest na prawdę dobra, napisana w sposób, że przyjemnie się ją czyta i przede wszystkim przeżywa się to co dzieje się z bohaterami. Ja ogromnie polecam wam różyczkę bo należy do książek, które na prawdę warto poznać bo niosą ze sobą życiową lekcję.

Ogromnie dziękuję autorce oraz wydawnictwu za zaufanie oraz szansę 🤍🤍🤍

Dziś zapraszam Was do świata Różyczki, która oczarowała mnie swoim wnętrzem i okładką. Zacznijmy zatem od początku.

Pióro autorki poznałam już dzięki wspaniałej "Sztuce zapomnienia". Ten debiut bez wątpienia był niesamowity i z niecierpliwością czekałam na kolejne powieści od Francesci. Autorka pisze lekko, przyjemnie. Nie ma tu zbędnych opisów, trudnych słów. Przez książkę się po prostu płynie. A każde zdanie porusza czytelnika.

Akcja powieści nie wlecze się, nie pędzi. Toczy się idealnie wyważonym rytmem, przez co poznajemy dokładnie bohaterów, ich problemy i zżywamy się z nimi.

Okładka, jak już wspomniała, jest wspaniała, piękna i delikatna. Jak róża. W środku znajdziemy podział na rozdziały z perspektywy obojga bohaterów.

Michelle to twarda kobieta, która od mężczyzn ogrodziła się murem. Można by powiedzieć, że jest jak skała - niewzruszona. Ale, gdy rozpoczyna nową pracę, a Valentay okazuje jej zainteresowanie, jej mur zaczyna się kruszyć. Jednak czy dobrze robi? Co jeśli on szuka tylko przygody na jedną noc?

Valentay, to facet, któremu nie jest w głowie się ustatkować. Jednonocne zabawy - tak, związek - absolutnie. Jednak w Michelle coś go przyciąga. Ale czy dałby radę się zmienić?

Są jak ogień i woda. Przyciągają się niczym magnes. Ale czy to wystarczy? Czy wzajemna fascynacja przerodzi się w coś więcej?

Valentay powiedziałabym, że to taki zły chłopiec trochę. Pobawić się, rozkochać, zostawić - to jakby jego dewiza. Chociaż to rozkochanie, może nie koniecznie, bo wszystko skomplikuje, ale wiecie o co mi chodzi. Gdzie się nie pojawi pozostawia po sobie niedosyt, chce się go więcej, jak narkotyku. Tylko wiadomo. To szkodzi.

Michelle to kobitka, która podbiła moje serce, taka swojska dziewczyna, z zadatkiem na dobrą przyjaciółkę. Mocno jej kibicowałam i przeżywałam z nią wszystkie wzloty i upadki. Nie dziwię się, że zawróciła w głowie Valentay.

Powiem wam, że w tej książce emocji nie brakuje. Od samego początku jesteśmy wciągnięci w tę historię. Przeżywamy ją wspólnie z bohaterami. Mamy tu naprawdę wiele motywów, które dla każdej romansiary będą powodować skrajne emocje: szybsze bicie serca, zdenerwowanie. Do tego motyw szef-pracownica też jest tutaj fajnie przedstawiony i podobało mi się to co Francesca tu dla nas przygotowała. To świetna, wciągająca, uzależniająca książka, która otuli was swoją zarówno prostotą, jak i rollercoasterem, który tam znajdziemy.

Dodatkowo mamy tu do czynienia z toksyczna relacją i naprawdę byłam tu pełna zrozumienia, ale kurde, aż prosiło się komuś dać po twarzy 🤣 ale niestety, nie zawsze w życiu bywa kolorowo, a ludzi spotykamy różnych na naszej drodze, więc to też było coś fajnego. Wiecie nie takie słodko urocze, ale z takim można powiedzieć przytupem.

"Biała róża" to książka o odnajdowaniu siebie, to trudach przeszłości, szansie na szczęście, ale też o takim stawianiu na siebie i na to, że jest się ważnym. To historia o miłości, drugich szansach, trudnych relacjach. Pełna pasji, namiętności i uczuciu, które gdy tylko się mu pozwoli zakwitnie. Jeśli macie ochotę na prawdziwą ucztę dla zmysłów, zapisujcie szybko ten tytuł. Do premiery zostało zaledwie siedem dni. Możecie książkę kupić w przedsprzedaży i cieszyć się nią już niebawem. Polecam całym moim sercem. I już nie mogę się doczekać 2 tomu 🙈