Bezpieczna przystań. Bracia Warner

"Książkę tę dedykuję wszystkim osobom, które przygodę z romansem rozpoczęły, kradnąc książkę mamie. Jesteście moimi bratnimi duszami!"

Przyznać się kto tak zaczął swoją przygodę z romansami? Ja na pewno tak. Od razu gdy to przeczytałam na pierwszych stronach uśmiech pojawił się na mojej twarzy i przypomniałam sobie jak podkradałam mamie książki Diany Palmer, najczęściej te o kowbojach więc bezpieczna przystań była takim sentymentalnym powrotem do przystojniaków z rancza.

Dwójkę bohaterów poznaliśmy w poprzedniej części i szczerze powiem, że po zakończeniu nie mogłam się doczekać drugiego tomu. Emry i Sutton przeszli bardzo wiele, tylko czy wspólna przeszłość pełna cierpienia, bólu, wyrzutów sumienia może zbliżyć czy oddalić ich na zawsze. Każdy z nich inaczej na te wydarzenia zareagował i w inny sposób sobie z nimi postanowił poradzić. Jedno jest pewne tą historia czyta się jednym tchem a emocji znajdziecie w niej multum. Fajnie było wrócić na ranczo Warnerów i spotkać się z wszystkimi jeszcze raz. Teraz zostaje czekać na tom 3 by poznać historię najmłodszego z braci.

"Ponoć ciągle od kogoś uciekała, a ja miałem wrażenie, że biegnie prosto na mnie. Musiałem być wystarczająco szybko, żeby ją złapać, zanim rozbijemy się o siebie nawzajem."

Seria o braciach Warner idealnie nadaje się na jesienną porę, znajdziemy tu zarówno gorący romans, dramat jak, i wątek sensacyjny. Po koszmarze jaki przeżyli w pierwszym tomie, Sutton i Emerson byli w rozsypce, teraz próbują stanąć z powrotem na nogi, i o ile Emerson radzi sobie coraz lepiej, to z kolei Sutton nie radzi sobie wcale. Całość toczy się dosyć powolnym tempem, więc myślę, że niektórym może się dłużyć, mi osobiście przeszkadzały wewnętrzne rozważania bohaterów, było ich zdecydowanie za dużo, ale to w sumie jedyny zarzut, a gdyby nie to, było by naprawdę całkiem dobrze, jednak muszę przyznać, że i tak wolę pierwszą część, ach ten Cyrus. "Bezpieczna przystań" to przede wszystkim historia o dochodzeniu do siebie po traumatycznych przeżyciach i odnajdywaniu nowej drogi w życiu, i choć nie jest ona idealna to jednak i tak spędziłam z nią miło czas, w skali punktowej 6/10.

I jeszcze jedno, serię "Braci Warner" zdecydowanie należy czytać po kolei, bo mimo, że każda część jest o innych bohaterach, to poszczególne historie są ze sobą mocno powiązane.

„Dzikie pragnienie” to pierwsza książka autorstwa Jay Crownover, którą miałam w ręce i muszę powiedzieć, że wiedziałam, że nie będzie ona ostatnia. Bardzo podobał mi się klimat dzikiego zachodu, lasy, góry, które można pobyło wręcz dojrzeć na własne oczy, kiedy czytało się książkę. Wiele razy miałam ochotę rzucić wszystko i wyjechać, gdzieś gdzie będę z dala od ludzi i zmartwień, tylko ja i przyroda. Góry lub las, który szczególnie jest mi bliski. Kiedy zobaczyłam, że Bracia Warner doczekali się drugiego tomu, nie mogłam się doczekać, kiedy wpadnie ON w moje ręce. To opowieść o tym, że wiele złego może spotkać ludzi, wiele krzywd i win czujemy walcząc w samotności i to jest błąd, z problemami nie należy zostawać samemu.

Główną bohaterką książki „Bezpieczna przystań” jest Emmerson, kobieta, która straciła w życiu bardzo wiele. Część historii dziewczyny mogliśmy poznać w pierwszym tomie powieści „Dzikie pragnienie”. Dziewczyna nigdy nie była zbyt waleczna, zamiast stawiania czoła problemom i rzeczywistości zazwyczaj uciekała, bo tak było łatwiej i wygodniej. Jednak stało się coś, co sprawiło, a może ktoś, kto sprawił, że zdecydowała się walczyć. Zarówno Sutton, jak i Em przeżyli piekło, które z pewnością nie będzie łatwo wymazać i wyrzucić z pamięci. Chociaż kobieta zdecydowała się na powrót, chciała spotkać człowieka, który dla niej walczył i cierpiał równie mocno, tak jak ona. Kiedy przyjeżdża na miejsce widzi, że Sutton jest przybity i rozpada się na drobne kawałki, do tego nie pozwala nikomu się do siebie zbliżyć, nawet jej. Jednak, czy Em go posłucha? Sama także cierpi, a w tym miejscu przeżyła koszmar, mimo wszystko pojawiła się w nim próbując zrobić coś dobrego dla drugiego człowieka. Czy uda się mężczyźnie wrócić do normalności? Czy pozwoli kobiecie do siebie dotrzeć i się zbliżyć? Jak długa i bolesna będzie powrót do normalności?

„Bezpieczna przystań” jest powieścią, która ma w sobie wiele przykrych wydarzeń dramatów i ukazuje walkę bohaterów, którą toczą zarówno osobno, jak i wspólnie. Pragną jedynie przetrwać i wrócić do normalności, spróbować stanąć na własne nogi, chociaż czasem wydaje się to wręcz niemożliwe do wykonania. Każdy z nas jest inny, inaczej przechodzi chwile załamania, jednak w samotności jest to o wiele trudniejsze niż we dwoje. Kiedy się polubiło klimat i styl Jay Crownover, czytało pierwszą część i było z niej się zadowolonym, z pewnością ta przypadnie Wam do gustu. Akcja jest rozbudowana, na nudę nie można narzekać, mimo pewnych chwil, kiedy udało mi się przewidzieć dalsze wydarzenia, było też wiele niewiadomych. Trzymałam mocno kciuki za bohaterów chcąc dla nich jak najlepiej, czy im się to udało? Tego Wam nie zdradzę. Musicie odkryć to samodzielnie. „Bezpieczna przystań” mnie pochłonęła, przeczytałam ją w kilka godzin nie chcąc odkładać nawet na niewielką chwilę, a to o czymś świadczy, prawda?

Emerson i Suttona łączy wspólna przeszłość. Tragiczne wydarzenia, po których pozostały bolesne wspomnienia, wyrzuty sumienia i blizny. Jedna wycieczka zmieniła wszystko. Miała być oderwaniem od trosk życia codziennego, a przerodziła się w walkę o przetrwanie, o życie. Po sześciu miesiącach od tragedii Emerson postanawia wrócić do miejsca, w którym straciła znaczną cząstkę siebie i stała się kimś zupełnie innym. Sutton również nie potrafi pozbierać się po tym, co ich spotkało. Poczucie winy nie pozwala mu stanąć na nogi. Bezskutecznie walczy ON z demonami przeszłości, szukając ulgi w używkach. Powrót Emerson na ranczo Warnerów i stawienie czoła przeciwnościom losu wzajemnie z Suttonem, może okazać się dla nich jedynym ratunkiem. Czy zawalczą o siebie? O przebaczenie? Co okaże się dla nich bezpieczną przystanią?

"Bezpieczna przystań" to drugi tom serii "Bracia Warner". Jeśli nie czytaliście pierwszej części pt. "Dzikie pragnienie", to zachęcam Was, aby najpierw sięgnąć właśnie po ten tytuł , ponieważ na pewno ułatwi wam to odnalezienie się w historii Emerson i Suttona. Pierwszy tom jest o innych bohaterach, a dokładniej o najstarszym bracie Warner oraz przyjaciółce Emrys, ale tak jak mówię, wydarzenia w pewnym stopniu łączą się ze sobą i to, co wydarzyło się w "Dzikim pragnieniu", przekłada się na fabułę "Bezpiecznej przystani", a dodatkowo czytając najpierw drugi tom, zafundujecie sobie spojler pierwszego. 🙈 No, chyba że lubicie spojlery, to w takim wypadku nie widzę żadnego problemu. 😎 Pamiętam dokładnie moment, w którym skończyłam czytać pierwszą część. Bardzo żałowałam, że nie mam pod ręką kolejnej, a to dlatego, iż byłam niesamowicie mocno ciekawa tego, co będzie dalej z Suttonem i Em. Polubiłam ich już jako bohaterów drugoplanowych w "Dzikim pragnieniu" i miałam przeczucie, że ich własna opowieść tylko tę moją sympatię umocni. I się nie pomyliłam! 💖 Chociaż muszę też przyznać, że autorka mnie lekko zaskoczyła, ponieważ spodziewałam się trochę innej historii. Myślałam, że Jay Crownover pokieruje akcją w innym kierunku, a może bardziej, że sama relacja głównych bohaterów będzie wyglądała nieco inaczej. Po prostu w mojej głowie zrodził się trochę inny plan na tę powieść. 🙈 Ale czy się zawiodłam? Nie! Oczywiście, że nie. Może nie do końca dostałam to, co sobie założyłam, że dostanę, ale mimo to czytałam tę książkę z dużym zainteresowaniem i ostatecznie "Bezpieczna przystań" okazała się ciekawą, przyjemną, a nawet odrobinę zaskakującą lekturą. I tu już nawet nie chodzi o to, że zaskoczyło mnie wykonanie i pomysł na dalszy ciąg historii tych postaci, ale o wątek wpleciony do fabuły, który myślę, że mogę nazwać wątkiem kryminalnym (sensacyjnym? 🤔). W pierwszym tomie tej akcji i sensacji było dużo więcej, natomiast tutaj było spokojniej, ale nie mniej niebezpiecznie. Ja do samego końca nie potrafiłam odgadnąć, kto w tej opowieści jest czarnym charakterem. Kto jest tym złym, próbującym namieszać. Czułam się niepewnie, byłam pełna obaw i lęku o bohaterów. Emerson i Sutton to dwoje ludzi, którzy doświadczyli najgorszego okrucieństwa. Nawet teraz, gdy już minęło pół roku od tych tragicznych w skutkach wydarzeń, wciąż nie mogą się pozbierać. Zacząć żyć bez trawiących ich dusze i serca wyrzutów sumienia. "Bezpieczna przystań" to książka, w której bohaterów czeka zderzenie. Zderzenie z przeszłością. Zderzenie z ogromną traumą, która nie pozwala im normalnie funkcjonować. Blizny, które znaczą ich ciała nie pozwalają zapomnieć o feralnej wyprawie, która zmieniła ich na zawsze. Doświadczamy zderzenia dwóch poranionych dusz, które tylko wzajemnie mogą się uleczyć. Emrys zawsze była kobietą pewną siebie. Zawsze stawiała dobro i problemy innych ponad swoje. I też głównie tym kierowała się w swoich związkach. Pomagała mężczyznom, którzy potrzebowali wsparcia, jednak gdy zaczynało robić się poważniej, uciekała. Czy tym razem będzie inaczej? Czy pomoc Suttonowi jest jedyną rzeczą, której Emrys pragnie? "Ponoć ciągle od kogoś uciekała, a ja miałem wrażenie, że biegnie prosto do mnie. Musiałem być wystarczająco szybki, żeby ją złapać, zanim rozbijemy się o siebie nawzajem." Sutton z kolei ucieka przed wspomnieniami i poczuciem winy, a ukojenie znajduje w alkoholu i tabletkach przeciwbólowych. Tę dwójkę łączy niewyobrażalny ból, smutek i ciężkie wyrzuty sumienia. Książka ta jest wciągającą i pochłaniającą czytelnika opowieścią. Czy lepsza od pierwszego tomu? Ciężko stwierdzić, ponieważ bardziej do gustu przypadła mi właśnie pierwsza część głównie ze względu na bardziej dynamiczną i z większą ilością niespodziewanych zwrotów akcją. Ale biorąc pod uwagę główne postaci, to bezsprzecznie wygrywa drugi tom. 😍 W kwestii odczuwanych przeze mnie emocji podczas lektury, to bywało różnie. Niekiedy były momenty monotonii, czy delikatnego znudzenia. Jednak przeważały te chwile, w których towarzyszyły mi takie uczucia, jak niepewność, strach czy smutek. Oczywiście były też pozytywne emocje: śmiech, radość, szczęście. Między bohaterami dało się wyczuć chemię, przyciąganie i pożądanie. Nie było to jakoś niezwykle silne i poruszające moje zmysły, ale było i to jest dla mnie najważniejsze. 😁 Nie cierpię książek, gdzie relacja między bohaterami jest sztuczna, pozbawiona wyrazu i jakichkolwiek emocji. Tutaj one były, więc jest ok. 😊 Książka całościowo bardzo mi się podobała! Zakochałam się w braciach Warner i ich ranczu, które jest magiczne i pełne rodzinnego ciepła, miłości i wsparcia. Po "Dzikim pragnieniu" polubiłam Cyrusa - najstarszego z braci. Teraz dołączył do niego poraniony, ale równocześnie silny Sutton. Mam nadzieję, że niedługo będę mogła przeczytać również opowieść o najmłodszym z braci Warner. Lane to chłopak, który zauroczył mnie swoją charyzmą i poczuciem humoru. Ma ON w sobie coś takiego, co mnie niezwykle ciekawi. Tajemniczy urok, którym mnie uwodzi i kusi już od pierwszego tomu. Warsztat pisarski Jay Crownover jest kolejnym dużym plusem. Ja bardzo lubię jej styl pisania, dobrze mi się czyta książki jej autorstwa. Zawsze szybko i zawsze z czystą przyjemnością. Dlatego też polecam Wam serię "Bracia Warner". Ja jestem jak najbardziej na tak, ale wiem, że książki te zbierają bardzo różnorodne opinie, dlatego tym bardziej warto wyrobić sobie o nich swoje własne zdanie. 😉

Moja ocena 8/10 💜

Jest to druga część braci Warner, gdzie dowiadujemy się więcej o ich życiu pełnym problemów. Dla Emerson wyprawa na ranczo Warnerów okazała się prawdziwym koszmarem. Z kobiety mającej wszystko stała się wrakiem człowieka z bliznami, które nigdy się nie zagoją. Sutton również nie potrafił się pozbierać pop tragicznych wydarzeniach. Po wielkim kowboju nie zostało ani śladu, jego miejsce zajął alkoholik uzależniony od tabletek. Em decyduje się

wrócić tam, gdzie wszystko się zaczęło. Tam, gdzie mieszka Sutton. Wierzy, że jedyną szansą na wyleczenie się z przeszłości jest stawianie jej czoła. Czy miłość pomoże

im w problemach? Jestem pozytywnie zaskoczona lekturą. Nie miałam okazji czytać pierwszej części, więc było mi

trudno odnaleźć się w sytuacji, ale dałam radę i wszystko zrozumiałam. Trudno było mi w pewnych momentach czytać dalej. Wczułam się w rolę bohatera tej historii i tragedie, które miały w niej miejsce bardzo mnie zabolały. Autorka przekazuje w niej mnóstwo uczuć i wrażeń. Jestem szczęśliwa, że dostałam

możliwość przeczytania jej i poznania historii braci Warnerów. Ocena 12/10.