Bez tchu. Merciless. Tom 3

Autorka nie była mi znana, ale od dawna miałam tą serie na oku, lecz boje się zaczynać nowości.. Pani Winters, mnie nie zawiodła. Każda część o Carterze i Arii miała coś w sobie. Każdy rozdział pochłaniał mnie całkowicie i nie potrafiłam się od niej odciągnąć. Są takie książki, do których siadasz i tobą zawładną taka właśnie była ta książka. Mam nadzieję, że inne książki Willow Winters będą wydane u nas w książce, ponieważ jest to wybitna autorka.

To była intensywna podróż przez mroczne zakamarki duszy. Tu miłość i nienawiść splecione są w nierozerwalnym wręcz uścisku. Ta seria od wydawnictwa Papierówka oferuje emocjonalny rollercoaster pełen dramatów, namiętności i zaskakujących zwrotów akcji.

“Bez litości” - wprowadza nas w świat bezwzględnego mężczyzny Cartera, który staje przed wyzwaniem, jakim jest Aria o niespotykanej niewinności i bezbronności. Znajdziecie tu napięcie i walkę z własnymi słabościami. Carter, mimo swojej twardości, ulega fascynacji, która grozi jego dotychczasowemu światu. Ta historia pokazuje jak krucha jest granica między dominacją a poddaniem się uczuciom.

“Bez serca” - zagłębia skomplikowaną relację między bohaterami. Szorstkie słowa i chłodny dotyk głównego bohatera kontrastują z rosnącą namiętnością, która wybucha między nim a Arią, której pragnie. Ta część to gra w kotka i myszkę, gdzie każde dotknięcie i spojrzenie mają znaczenie, a uczucia są równie niebezpieczne, jak i pociągające.

“Bez tchu” - Carter staje przed największym wyzwaniem - czy poddać się uczuciom, które mogą go zniszczyć, czy walczyć z pragnieniem. Upija się wręcz pocałunkami i delikatnym dotykiem dziewczyny, a to prowadzi go do punktu, w którym ryzykuje więcej, niż jest w stanie znieść. Ta część stanowi kulminacyjny moment w ich relacji, która jest pełna dramatyzmu i wewnętrznej walki.

“Bez końca” - to finał tej świetnej serii. Aria, która oddała serce Carterowi, walczy o to, by ich miłość przetrwała wszystkie próby. To emocjonalne zakończenie, w którym oboje bohaterowie muszą stawić czoła swoim demonem i odnaleźć drogę do siebie nawzajem. Miłość, która jest zarówno destrukcyjna, jak i uzdrawiająca, znajduje swoje spełnienie. Opadają w tej części wszystkie kurtyny z tajemnic, które ciągnęły się przez wszystkie tomy. Warto było przeczytać wszystkie pod rząd i je odkryć. Uwierzcie mi są szokujące.

Cykl "Merciless" to idealna propozycja dla miłośników intensywnych romansów, gdzie emocje sięgają zenitu, a bohaterowie muszą przejść przez piekło, by odnaleźć raj. Autorka przepięknie buduje napięcie i wciąga w świat, w którym miłość i nienawiść są dwoma stronami tej samej monety. Warto ją przeczytać w kolejności i poznać historię tej dwójki. Dostaniecie wówczas pełen obraz skomplikowanej relacji, pełnej pasji, bólu i nadziei.

Jeśli szukasz serii, która wciągnie Cię bez reszty i sprawi, że będziesz przeżywać każdą stronę z zapartym tchem, to cykl "Merciless" jest właśnie dla Ciebie!

💔"Trzeba dbać o ludzi, na których nam zależy".

.

.

Czasami zostajemy zmuszeni do dokonania niezwykle trudnego wyboru. Przy czym należy pamiętać, że wszelkiego rodzaju decyzje niejednokrotnie wpływają nie tylko na naszą przyszłość, ale też mieszają w codzienności bliskich nam osób. Tak samo było w przypadku Arii – głównej bohaterki serii „Merciless”, która musiała wybrać pomiędzy powrotem do rodziny i szczęśliwego życia, które kiedyś wiodła, a pozostaniem u boku faceta, którego nienawidziła, ale jednocześnie też kochała. Jaką decyzję podejmie Aria? Czy znajdzie w sobie na tyle odwagi, aby stanąć między dwoma ważnymi dla niej mężczyznami, którzy prowadzą ze sobą wojnę? Czy Carter będzie potrafił wybaczyć ukochanej zdradę, a przede wszystkim, czy jeden dzień zdoła zniszczyć dosłownie wszystko, co łączyło tę dwójkę?

.

Twórczość Willow Winters poznałam na początku ubiegłego roku. To właśnie wtedy w moje ręce wpadła pierwsza część serii “Merciless”, która wywarła na mnie jak najbardziej pozytywne wrażenie. Mimo iż w “Bez litości” nie działo się zbyt wiele, czułam w kościach, że to tylko cisza przed burzą, a zarazem wstęp do naprawdę gorącej oraz mrożącej krew w żyłach opowieści. Byłam przekonana, że kolejny tom dosłownie zwali mnie z nóg, gdyż właśnie na to wskazywała emocjonująca końcówka poprzedniej części. Aczkolwiek nic takiego nie miało miejsca. Przy lekturze „Bez serca” wynudziłam się niemiłosiernie i chciałam jak najszybciej dobrnąć do końca, co pomimo tego, że liczyła sobie lekko ponad dwieście stron nie było wcale takie łatwe. Niestety, sytuacja powtórzyła się również w przypadku kolejnego tomu tej serii, o którym troszkę Wam dzisiaj opowiem. Utwierdziłam się tylko w przekonaniu, że Willow Winters jest jedyną autorką mafijnych książek, które zamiast wywoływać we mnie emocje czy też szokować, po prostu mnie usypiają. Nie będę niepotrzebnie się rozwodzić nad „Bez tchu”, gdyż nie czuję takiej potrzeby. Powiem Wam przede wszystkim, że moim zdaniem nie działo się tutaj nic ciekawego. Fabuła ciągnęła się niczym flaki z olejem, a bohaterowie działali mi nieustannie na nerwy. Nie rozumiałam zarówno zachowania Arii, jak i Cartera. Ta dwójka stanowiła idealny przykład na to, że czasami rozmowa może okazać się lekarstwem na wszystkie nasze niepewności. Jednak bohaterowie zamiast rozwiać powstałe między nimi niedopowiedzenia czy też wątpliwości, lęki oraz pytania dotyczące przyszłości i skonfrontować się ze sobą, woleli uprawiać seks, jakby to właśnie ta czynność stanowiła odpowiedź na wszystkie ich bolączki. Aria wiedziała, że Carter to „tyran wiążący ludzi w celi, facet rządzący twardą ręką. Ale to był jej mężczyzna – człowiek, który za zamkniętymi drzwiami dawał jej cały świat”. On przyciągał ją do siebie, jakby nic innego nie miało znaczenia, tylko znalezienie się przy nim. Aria nigdy nie myślała o tym, czego tak naprawdę pragnie od życia. „Nigdy nie walczyła o to, co jak wiedziała w głębi ducha powinno być jej. Ale teraz zamierzała to zmienić i rozpocząć osobistą batalię przed którą nic i nikt jej nie powstrzyma”. Kobieta została obdarzona sercem kochanka, ale jej dusza odzwierciedlała postać wojownika. Panna Talvery w pewnym momencie zdradziła Cartera, ale chciała aby ten zrozumiał, dlaczego postąpiła w taki, a nie inny sposób. Pragnęła, aby jej wybaczył, gdyż ona też by mu taki czyn puściła płazem. Jeśli chodzi o tę zdradę to nie było to żadne działanie o charakterze erotycznym, co to to nie. Carter uznał sytuację, podczas której Aria podniosła na niego broni za nieuczciwą. Ale analizując dokładnie opis tej sceny kompletnie nie zrozumiałam, dlaczego mężczyzna miał jej to za złe. Szczególnie, że w momencie, gdy ona chciała go zastrzelić, wydawała mu się taka cudowna i przy tym nie mógł przestać zachwycać się siłą, która w niej drzemała. Nie zamierzał pozwolić, aby Aria zdobyła władzę nad nim. Nie chciałby również mieć jej za swojego wroga. W głębi serca uważał, że „ich dwójka razem, to duet, który będzie budził w innych strach”. Tak jak wspomniałam wcześniej nie polubiłam głównych bohaterów. Nie potrafiłam zrozumieć ich pokręconego myślenia, zawiłych psychik, jak i relacji, w którą brnęli. Bardzo nie podobało mi się jak Carter wymuszał siłą na Arii odpowiedzi na kluczowe pytania. Nie pozwalał jej wyrażać własnego zdania, tylko tak kombinował, żeby powiedziała to, co ON chciałby od niej usłyszeć. To było po prostu okropne, tak samo jak to, że ON manipulował nią i zamierzał sprawić, aby stała się taka, jaka powinna być w jego mniemaniu: uległa, posłuszna oraz nie sprzeciwiająca się rozkazom swojego pana. W ich związku panowały jakieś popaprane zasady i bynajmniej ja między nimi miłości nie dostrzegłam. Aria niby kochała Cartera, więc wiedziała, że zawsze będzie mu wybaczać wszystko, co uczynił złego. Pragnęła jego miłości, mimo iż zdawała sobie sprawę, że w jej ukochanym „drzemała bestia, którą z trudem poskramiał, a ona tylko czekała na okazję, aby uwolnić swój gniew”. Relacja tej dwójki rozpoczęła się od tego, że mężczyzna nałożył jej obroże, zaczął tresować, kazał klękać i o wszystko błagać. Z tego też powodu panna Talvery trwała w przekonaniu, że będzie dla Crossa tylko dziwką, ale oczywiście ona uwielbiała mu się podporządkowywać i świetnie czuła się jako jego osobista własność. „Jakaś chora część jej tego pragnęła. I tak pewnie będzie zawsze”. Powiedzcie mi czy właśnie tak wygląda prawdziwa, zdrowa miłość? Nie można zaprzeczyć, iż bohaterowie mieli dziwne podejście do tego tematu i tkwili po prostu w toksycznej relacji. Carter w głębi duszy bał się, że na zawsze straci Arię. Zastanawiał się, czy ona kiedykolwiek go kochała czy może tak naprawdę nigdy jej nie miał. W takim razie dlaczego z nią nie porozmawiał? Dlaczego milczał, nie rozwiał powstałych w umyśle wątpliwości tylko jedyne, co z nią robił to uprawiał seks. Bohaterowie nie znali takiego słowa jak „rozmowa”, a przecież zbliżenia erotyczne nie stanowią lekarstwa na każdą bolączkę. Tak jak w poprzednich tomach, tak i tu na ciekawą fabułę niestety nie mamy, co liczyć. „Bez tchu” skupiło się przede wszystkim na toczącej się wojnie między Romano, a Talvery’m oraz na dylematach typu „kocha mnie czy nie kocha”. Nie rozumiem także, dlaczego autorka zrobiła z tej historii serie, gdyż szczerze mówiąc spokojnie zamknęłabym losy tych postaci w jednym tomie, albo ewentualnie w dwóch. Ten zabieg moim zdaniem był całkowicie zbędny. Na koniec nie mogę oczywiście nie wspomnieć o określeniu „ptaszyna”, którym zwracał się Carter do Arii. Działało ono na mnie, zresztą po raz kolejny niczym płachta na byka - jak ja nie potrafię znieść takich przezwisk, to nawet sobie nie wyobrażacie…

.

Willow Winters stworzyła powieść niczym niewyróżniającą się z licznego tłumu mafijnych romansów. Spokojnie mogę rzec, że to jedna z najsłabszych serii dotycząca tej tematyki, jaką miałam okazję poznać. Zdaję sobie sprawę z faktu, iż te książki posiadają wielu wiernych fanów, a mnie jako nielicznej osobie, nie przypadły do gustu, ale może to dlatego, iż przeczytałam już w życiu tyle mafijnych tekstów, że autorki naprawdę muszą stworzyć, coś specjalnego, niespotykanego, jedynego w swoim rodzaju oraz pełnego emocji, aby mnie w pełni zadowolić. W „Bez tchu” nie brakowało sekretów, tajemnic do odkrycia, trudnych wyborów do dokonania oraz stron do wybrania. Natomiast osobiście oczekuję od mafijnych opowieści więcej rozlewów krwi, napięcia, czy też przede wszystkim emocji – a tego właśnie tutaj zabrakło. Czy polecam Wam serię “Merciless”? Mnie osobiście ona nie przypadła do gustu, ale jestem pewna, że pióro tej autorki spodoba się niejednemu czytelnikowi. Z tego też powodu zachęcam Was, abyście się na własnej skórze przekonali czy polubicie pokręcone, a zarazem zawiłe losy Arii oraz Cartera. Może Wy pokochacie tę historię? Wszystko jest przecież możliwe!

Bez tchu czyta się na jednym wdechu i nie zamykając oczu..bo, aż strach stracić cokolwiek z tej historii. Choć trzecia część zaczęła się od momentu, zakończenia drugiego tomu, mieliśmy trochę czasu na to by, napisać własne scenariusze. Czy sprawdziły się one , jeśli chodzi o was, proszę dajcie mi znać 🙂

Wybór Ari , według niej był tylko jeden, choć mogła się spodziewać, jak zareaguje na to Carter. Dla niego nie ma innych kolorów niż czerń i biel.. Aria wybrała..teraz czas na wojnę.

Lubię pokręcone historie i ta również do niej należy, choć ta część jest o wiele spokojniejsza od poprzednich 🙉 jednak , może i nie do końca..

Jeśli chodzi o koniec .. ale o tym musicie się koniecznie przekonać sami 😁

Emocje targające Arią oraz Carterem, to ustny majstersztyk. Ta niepewność, i napięcie.. potęgowało tylko chęć szybszego poznania tej części. Miałam wrażenie, że czytam ją z prędkością światła 🙉 nie zawiodłam się i mam nadzieję, że was zachwyci równie mocno 🖤

To co zaserwowała nam Willow , można nazwać torturami, bo jak można zakończyć tak książkę i zostawić nas w niewiedzy.. osobiście lubię , wątki które zostały wprowadzone w tej części, pozostaje mi tylko czekać na , kolejną historię o naszych bohaterach i mieć nadzieję, że zakończy się tak jak byśmy tego chcieli 😈😁

Polecam wszystkim z całego serca

💔💔💔RECENZJA💔💔💔

„Myśl o tym, że odkąd spojrzałam na Cartera Crossa, moje życie zaczęło rozsypywać się jak domek z kart, wypełnia mi głowę. A może wszystko zaczęło się już wtedy, gdy to jego wzrok padł na mnie.Trudno stwierdzić.”

Autorka potrafi zakończyć, każdą z części tak, że aż nas skręca, w oczekiwaniu na kolejną.

Ta część zaczyna się dokładnie w tym momencie, w którym skończyła się poprzednia.

Aria mimo swojej niewytłumaczalnej miłości do Cartera, przedkłada jednak swoją rodzinę ponad swoje uczucia. A w Carterze samo nazwisko Talvery, wzbudza odrazę i nienawiść i tylko smierć ich wszystkich może dać ukojenie.

Nawet ich, pokręcona relacja, wzajemne pożądanie i akceptacja mieszanki : bólu, poniżenia i rozkoszy, dla innych nieakceptowalna, nie jest w stanie przetrwać tego dziwnego związku ( bo kto zakochuje się w swoim oprawcy, zagrażającemu życiu swojej rodziny ). A Carter , przecież taki bezwzględny typ, nie potrafi kochać, ON potrafi tylko ranić.

Niewyjaśnione sprawy, doprowadzają do rozstania, którego tak na prawdę nie pragnie, żadne z nich. Żadne z nich, nawet przed samym sobą, nie potrafi przyznać się, do tego co czuje i czego na prawdę pragnie.

Zemsta.

Cierpienie.

Wojna.

W bezwzględnym świecie mafii, zawsze pozostają ofiary.

W przypadku Arii i Cartera, w postaci uczuć i złamanego serca.

No i wiadomo, że gdy w grę wchodzą uczucia - nie ma nigdy właściwego wyjścia, jeśli stoimy po dwóch stronach barykady.

Część „Bez tchu” to nieustająca akcja, czytając cały czas jesteśmy nabuzowani adrenaliną, niebezpieczeństwem, rozpaczą i niedowierzaniem. Bezwzględność mafijnego półświatka zawsze mnie bardzo pociągała, więc i ta seria mocno przypadła mi do gustu. Natomiast jak dla mnie, za mało jest gorących momentów.

Ale za to, te sceny, które mamy, są po mistrzowsku, obrazowo i bardzo pikantnie opisane. Nieprzewidywalne zakończenie i wprowadzenie nowych graczy ( a może tak nie do końca nowych ), oczywiście, jak to autorka ma w zwyczaju, wbija nas w fotel. Nie mogąc doczekać się już teraz czwartej części, bardzo gorąco polecam Wam całą serię autorstwa Willow Winters.