Bez pożegnania

„Bardzo trudno znaleźć szczęście, kiedy człowiek czuje, że nigdzie nie ma swojego miejsca”.

Losy Annalii oraz braci Sawyerów splotły się, kiedy byli dziećmi. Ona córka ubogiej imigrantki, oni synowie właścicieli farmy. Zaprzyjaźnili się od razu, pomimo dzielących ich różnic. Preston należał do tych rozważnych i powściągliwych, a jego bliźniak, Cole, lubił ze wszystkiego żartować i zawsze miał szalone pomysły.

Lia już jako dziecko oddała serce Prestonowi, ale jej wycofana natura oraz niski status społeczny sprawiały, że nigdy nie miała odwagi powiedzieć mu co czuje. Aż pewnego dnia nareszcie był tylko jej. Choćby na krótką chwilę, miała go dla siebie.

Ciąg dalszych wydarzeń sprawia, że życie bohaterów zmienia się bezpowrotnie. I niestety nie na lepsze.

"Kocham cię, Prestonie Sawyerze. Kochałam i będę kochać. Słowa te wzbierały we mnie, ale na razie ich nie wypowiedziałam; postanowiłam się powstrzymać. To nasz początek, będziemy mieć mnóstwo czasu na wyznania. Chciałam mieć pewność, że miłość wyjawię mu we właściwym momencie".

Lia to postać, która cierpi w środku, nie chcąc nikomu przysporzyć problemów. Jej chłodne relacje z matką sprawiają, że może liczyć tylko na siebie. Jest niesamowicie silna, choć z początku postępuje bardzo tchórzliwie. To strach przed porażką staje się dla niej paraliżujący. Czuje się gorsza i niewystarczająco dobra w porównaniu do innych ludzi. Choć tak naprawdę ma serce na dłoni. Na szczęście kiedy trafia wreszcie na odpowiednie osoby, wreszcie jest w stanie mówić w swoim imieniu. I ta przemiana bardzo mi się podobała.

"Uważałem ją za piękną, od chwili kiedy ją poznałem, bosą i z truskawką w ustach. Teraz jej uroda była wręcz oszałamiająca, niezwykła. Długie i gęste rzęsy okalające prześliczne oczy, ten maleńki pieprzyk i to, jak oblizywała językiem pełne usta. Ach, Boże!".

Preston był poniekąd zagadką. Miał bardzo trafne przemyślenia, ale kiedy w jego życiu przydarzyła się tragedia, zamknął się w sobie. Odtrącił od siebie wszystkich i zatracił się w ratowaniu farmy. Bardzo stracił w moich oczach przez to, co zrobił Lii. Wiedziałam, iż ją kochał, ale tak skupił się na własnym cierpieniu, że zapomniał o wszystkim dookoła.

W przypadku tej dwójki timing nigdy nie był odpowiedni. Zawsze coś stało na przeszkodzie. Jednak czy po wszystkich krzywdach, które sobie wyrządzili, będą potrafili zacząć na nowo?

"Łatwo. Miłość do Lii potrafiłem określić wieloma słowami, ale na pewno nie tym. Szalona, zapierająca dech w piersiach, radosna, nawet rozdzierająca, ale łatwa? Nie".

Podobała mi się atmosfera małego miasteczka i klimat książki. Można było zatracić się w tej historii. To moje pierwsze spotkanie z autorką i z pewnością czaruje ona słowem. Stworzyła bohaterów, którzy przede wszystkim czują. Mają własne przemyślenia i własne zdanie na poszczególne tematy. To niezwykle życiowa historia, która sprawiała, że zżyłam się z postaciami. Obydwoje byli niesamowicie zranieni i potrzeba było przede wszystkim szczerej rozmowy i czasu, aby uleczyć pewne rany.

Ani przez chwilę nie wątpiłam w to, że kochają siebie nawzajem. Szkoda tylko, że na samym początku zabrakło tej deklaracji. Być może, gdyby mieli pewność własnych uczuć, wszystko potoczyłoby się inaczej?

Autorka poruszyła w niej wiele trudnych tematów jak depresja poporodowa, ciąża w wyniku gwałtu, trudna sytuacja imigrantów, czy strata bliskiej osoby. Ale mimo wszystko czai się tutaj jakaś nadzieja w tym, że jednak istnieją dobrzy ludzie, którzy zwyczajnie pragną pomagać. Że po okropnych wydarzeniach w naszym życiu, może być lepiej.

„Bez pożegnania” to naprawdę niebanalna historia, która sprawiła, że zniknęłam na dobre kilka godzin. Ma naprawdę wyjątkowy klimat i warto poznać historię bohaterów tej powieści. Niesie za sobą bardzo ważne przesłanie: jesteś ważna, wartościowa i nie bój się robić zamieszania, jeśli chodzi o ciebie.